Puan
7.210 üzerinden
İnsan baş keçi ayak “PAN”Panik yok!Edebiyat
Knut Hamsun meşhur “Açlık” romanının İskandinav yazarı 1899 yılı Osmanlı’nın son zamanlarında Andersen ile İstanbul’ u ziyaret ediyor.
İstanbul’un boğaz’ın güzelliği insanların tasasız oluşu onu bayağı etkilemiş olacak ki buradaki izlenimlerini ve şaşkınlığını ”İstanbul’da İki Seyyah” adlı kitabında şu şekilde dile getirmiş:
“… yoksa biz Türkiye’de değil miyiz?Ben iflasın eşiğine gelmiş bir memlekete dair yazılmış yazıları okumaktayım.Halbuki vapur, bağlık bahçelik küçük şehirlerin ve güllerin kıpkızıl parıltısıyla gözümüzü alan bir masal dünyasınsa yol alıyor.”
Knut Hamsun romanlarında oluşturduğu karakterlerin psikolojisine ayna tutan kurgudan kopmadan gerçekliği iliklerimize kadar hissettiren bir yazar. Bence onun kitaplarının en güzel yanı yaptığı doğa tasvirlerinin içine her daim insanı yerleştirebilmesi.Pan kitabı da öyleydi.
Kitabın ismi yunan mitolojisinde yer alan teke bacaklı, keçi boynuzlu bir insan görünümünde olan Pan’ dan alınmış.Bu mitolojik karakterin görünümü son derece korkutucu.Doğa tanrısı Pan ormanda dolaşırken onunla aniden karşılaşan insanlar onun görünümünün korkunçluğu karşısında çığlık çığlığa kaçışır.Bu durum onu rahatsız etmez hatta memnun olur.Bu yaşattığı yoğun korku bizim de aslında aşina olduğumuz “Panik” kavramanı ortaya çıkarmıştır.
Pan kitabının karakteri Thomas Glahn’ın karakterinden yola çıkarak tıpkı pan gibi doğa ile ilişkisini, ilkel oluşunu,Edvarda’ya aşkını, inatçılığını ve gururunu okuyoruz.Bana bu romanı sevdiren yazarın yalın dili, doğa tasvirleri, hikayenin pürüzsüzlüğüydü.Kısacık bir hikayeydi zaten.Ben severek okudum. Sizin de bu kitapla tanışmanızı isterim.
Pan, Teğmen Thomas Glahn'ın notlarından oluşan bir kitap. Onun hayatının bir bölümünü anlatıyor. Teğmen Glahn'ın hikayesi çok etkileyiciydi bana göre. Açıkçası bu eser içime işledi, özellikle o betimlemeler ve aşk hikayesi. Kitabın dili ilk başlarda değişik geldi, ilk ağızdan anlatıldığı için olabilir. Ama genel olarak akıcı ve sürükleyici bir kitap Pan. Ben severek okudum ve herkese de tavsiye ederim. Keyifli okumalar.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ben yazarı "Açlık" kitabıyla tanıdım.Bu kitabı onun gölgesinde kalsa da ben ikisini de çok sevdim.Pan tam klasiklere yaraşır akıcı, sade,nahif bir aşk romanı.Kitabın en sevdiğim bölümünü paylaşmaya karar verdim.Kısaltmak istedim ama her cümlesi o kadar içime işledi ki kırpacak tek bir cümle bulamadım.Kısa bir hikaye,uzun bir inceleme olacak.
"Dört yanı duvarlarla örülmüş bir kuleye bir kız hapsedilmişti.Bir erkeği seviyordu.Neden mi sevdi? Bunu rüzgara,yıldızlara sor; hayatı yaratan Tanrı'ya sor! Çünkü bu gibi şeyleri bilse bilse o bilir.Erkek de kızın dostuydu,aşığıydı; ama zaman geçti,günlerden bir gün erkek bir başka kız gördü,görür görmez fikri değişti.
Bir delikanlı nasıl severse,erkek ilk kızı öyle sevmişti.Onun için Tanrı'nın inayeti diyor,ona "Kumrum benim!" diye hitap ediyordu;bağrı ateşli ve dalgalıydı kızın.Erkek ona,"Kalbini bana ver!" dedi.Kız verdi.Erkek ona,"Senden bir şey rica edebilir miyim,sevgilim?" derdi.Kız kendinden geçmiş "Evet!" cevabını verirdi.Kız ona her şeyini verdi,erkek ona bir teşekkür bile etmedi.
Erkek öteki kızı bir köle,bir deli,bir yoksul nasıl severse öyle sevdi.Neden mi sevdi? Bunu yollardaki tozlara,düşen yapraklara sor; hayatın esrarlı Tanrısına sor! Çünkü bu gibi şeyleri bilse bilse o bilir.Bu kız erkeğe hiçbir şey vermedi,hayır,hiçbir şey vermedi,ama erkek yine de ona teşekkür etti.Kız ona,"Huzurunu,aklını bana ver!" dedi.Erkek yalnız bir şeye,kızın kendi hayatını istememiş olmasına yerindi."
9/10
2015 35. kitabı
Doğada Tanrı'yı gören bir Teğmen. Kulübede yaşayan, yemeğini avla sağlayan kendi halinde bir erkek. Tek derdi aşk olsun. Bir askerin acımasızlığı ve mantığı tekrar çarptı beni ama yazarımızın tasvirleri, anlatış tarzına bayıldım.
Pan Hakkında DüşüncelerimEdebiyat
Okumadan önce yorumlara baktığımda tasvirlerin güzelliğinden bahsedilmişti. Evet yer yer güzeldi ama çok da ahım şahım bir güzelliği yoktu. Belki de çok büyük doğa tasvirleri bekledigim için hayal kırıklığına uğradım, bilemiyorum. Ruhsal çöküşün güzel anlatıldığını söyleyebilirim ama. Glahn'ın iç çatışması kitabın sonlarına doğru farklı bir boyut kazandı bana göre. Daha yoğun ve güzel. Bu sebeple kitabın 2. yarısını daha çok sevdim.
SPOİLER İÇEREBİLİR!
Kitabın özeti; "En çok seven, en çok yaralanandır." Edvarda'nın sinsiliği kitap boyunca beni sinir etti. Sevmesini bilmeyene sevgini sunarsan, sevgini alır ayağının altında bir böcek gibi ezer.
Bir husus daha var ki kalbinin dolu olduğunu bildiğin halde seni sevdiğini söyleyeni sevmek, seni sevmediği halde ümit vereni sevmekten daha zordur. Ah Eva! Bu kitabın en masum insanı sendin. Ama sen de günahkardın.