Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 29 dk.
Sayfa Sayısı:
264
Basım Tarihi:
19 Şubat 2019
Yayınevi:
Kara Karga Yayınları
ISBN:
9786052241899
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kitaba pek bir beklentim olmadan başlamıştım ve şu anda okuduğuma çok memnunum. Bilerek zamana yayarak okudum, bu sayede zaman örgüsüyle daha iyi bağ kurabildim ve sanki karakterin beklediği yerlerde ben de kitaba ara vererek onun hareketini beklemiş gibi hissettim. Okuma süreci çok keyifliydi. Kitabın başlarından sonuna doğru değişen renk paleti, kitabı elinize alıp şöyle bir bütün sayfaları gözden geçirseniz de çok belli olacak şekilde yazarın/karakterin iç dünyasının ve duygularının hikaye boyunca yaptığı yolculuğu gözle görünür hale getiriyor, çoğu karakterin gelişimleri de bu esnada göze çarpıyor. Spoiler vermemek için artık çok bir şey söylemek istemiyorum.
Sonuç olarak, kitabın artı yanları benim için okuma deneyiminin çok hoş olmasıydı. Renkler olsun, atmosfer olsun, kişilerarası ilişkiler ve karakterler olsun, gelişmelerini ve ilerlemelerini okumak güzeldi.
Puan vermedi·264 syf.··
Beğendi
·2023 54. kitabı
·28 saatte okudu
·Okunma: 08 Ekim 2023 15:14
"Nereye gidersem gideyim ben benim" diyor son sayfalarında. Kitaba başladığım zaman sevgili 
murat tanakol "Renk okuyacaksınız!" demişti ve ben hiçbir şey anlamamıştım. Çizgi romanlar renkli olunca daha bir zevkli oluyor acaba bunu mu demek istedi diye düşündüm ama öyle de değilmiş. Kitapta çok fazla renk var ve ben bu renklerin çizerin/yazarın hayal dünyası veya geriye dönük hayalleri mi diye arayış içindeydim. Meğerse ruh haline göre yapılan bir renklendirmeden bahsediliyormuş:)
Simon Muchat isminde bir cizgi roman yazarını anlatıyor kitap. Tahmin edeceğiniz üzere yarı otobiyografik bir eser. Esin sıkıntısı çeken yazar, kendi ailesi ve iç dünyasına yolculuk yapıyor. Kitabın başlangıcında oldukça depresif ve amaçsız bir görüntü çiziyor. Aile içine girdikçe yavaş yavaş kendini buluyor. Hiçbir yere, zamana ait olmamanın öyküsü denilebilir sanıyorum. Çizimler çok zevkli ama Simon'ın kasavetli hali insanı yoruyor. Severek okudum, ilgilisine tavsiyemdir. Keyifli okumalar dilerim.
murat tanakol "Renk okuyacaksınız!" demişti ve ben hiçbir şey anlamamıştım. Çizgi romanlar renkli olunca daha bir zevkli oluyor acaba bunu mu demek istedi diye düşündüm ama öyle de değilmiş. Kitapta çok fazla renk var ve ben bu renklerin çizerin/yazarın hayal dünyası veya geriye dönük hayalleri mi diye arayış içindeydim. Meğerse ruh haline göre yapılan bir renklendirmeden bahsediliyormuş:)
Simon Muchat isminde bir cizgi roman yazarını anlatıyor kitap. Tahmin edeceğiniz üzere yarı otobiyografik bir eser. Esin sıkıntısı çeken yazar, kendi ailesi ve iç dünyasına yolculuk yapıyor. Kitabın başlangıcında oldukça depresif ve amaçsız bir görüntü çiziyor. Aile içine girdikçe yavaş yavaş kendini buluyor. Hiçbir yere, zamana ait olmamanın öyküsü denilebilir sanıyorum. Çizimler çok zevkli ama Simon'ın kasavetli hali insanı yoruyor. Severek okudum, ilgilisine tavsiyemdir. Keyifli okumalar dilerim.Okuyun okutun
Okurken ailenin sıcaklığını sonuna kadar hissedeceğiniz güzel bir çizgi roman fırsatı olan kesinlikle okusun. Çizgi roman tanrısını takip edin size sürekli yeni çizgi romanlar göstereyim.
insan nereye ait olduğunu bilebilir mi kesinlikle? ne zaman anlar bulunduğu yerle bir bütün olduğunu, ne hisseder; sonunda öğrenebilir mi kim olduğunu? pedrosa, portekizle bunu sormuş okuyucuya. bırakmış bize, ana karaktere, keşfedelim kimliğimizin ters yüzünü. anılarda kaybolalım, şarkılarda arayalım kendimizi diye, işte tam da öyle hissettim. sanki bir yolculuğa çıkmışım, memleketime dönmüşüm gibi; köyümün çiçekleri arasında kaybolmuş, oranın insanıyla bütünleşmişim gibi; öyle güzel, öyle sarı... bu çizgi roman çizimlerden ibaret değil, adeta mekanların havasını kokladım; akşam yemeklerinden bir kaşık aldım, sohbet arasında şaraptan yudumladım. öyle gerçek, öyle içten bir anlatı. kalabalık bir aileden gelmenin en güzel ve en buruk yanı uzun süren ayrılıklardan sonraki büyük buluşmalar. kitapta kendime ve aileme bir yer buldum. ve sana. bana bu kitabı yaşatana.
Portekiz - PedrosaÇizgi Roman
Portekiz çizgi romanı benim için merak uyandırıcı bir şekilde başlarken sonlara doğru bitse de gitsek kıvamında son buldu.
Kitap için beklentim yüksekti ve daha ilk sayfalardan çizimiyle renklendirmesiyle balonlamasıyla benim beklentilerimi karşılamayı başarmıştı hatta çok iyi bir şey okuyacağımın hissi vardı içimde. Ama sayfalar ilerledikçe hikayenin sıradan bir gencin hikayesinden farklı bir unsur içermemesi, yazarın başta çok beğendiğim çizim tekniğinin bir yerden sonra karakterlerin kim olduğunu dahi anlaşılmayı zorlaştırması, diyalogların bana göre biraz zayıf kalması bu çizgi romanı sevmeme nedenlerim oldu.
En sevdiğim kısımlar:
-Karakterin o an orada olmak istemediğinde bir nevi panik atak geçirdiğinde olan renklendirme tarzı, karakterin boğuluyormuş gibi resmedilmesi çok güzel olmuş.
-Basit seslerin -tıps, çıps…- hikayeyi 2 boyuttan 3 boyuta taşımış olması. Benim için bu ufak sesler hikayeyi daha canlı kıldı.
-Dilini bilmediğin bir ülkeye gittiğinde o dilin sana sadece anlamsız seslerden ibaret gelmesini çizer çok güzel betimlemiş.
-Çizimler bazı yerlerde çok göze hoş gelirken bazı yerlerde okumayı zorlaştırması nedeniyle okumamı zorlaştırdı.
En sevmediğim kısımlar:
-Hikaye derinleşmiyor, herhangi bir gencin depresyon hikayesini okuyormuşum gibi hissettim. Herhangi bir anlam bana geçmedi maalesef.
-Çizimler ve hikaye anlatışı bazı yerlerde kafa karıştıcı, kim kimin akrabası kim kimin neyi oluyor, çok fazla kafamı karıştırıp okumamı zorlaştırdı.
