Puan
9.110 üzerinden
Güzel kitaptı. İçinde şöyle bir söz vardı
Bir aynada hiçbir şey yoktur, içini dolduran görüntülerin ne ağırlığı vardır, ne süresi. Öyle ya, bir ayna da, bazı bazı bir tuz gölü gibi, gözleri yakar.
Küçük Prens'in yazarından yine güzel bir kitap yine metaforlar dolu satırlar. Kale (Fransızca özgün adıyla Citadelle), Fransız yazar Antoine de Saint-Exupéry'nin 1942 tarihli romanı. Kitap hakkında bilgi içeren bir çok inceleme var o yüzden rol çalmayamağım. Benim çok sevdiğim eserlerden ancak bence öncesinde küçük prens kesinlikle okunmalı çünkü devamı gibi bir hisse kapılıyorsunuz.. Neyse okuyun okutun
Saint-Exupery, daktiloyla yazılmış, dokuz yüz seksen beş sayfalık Kale eseri için " mineralli toprak yığını" ifadesini kullanır.Eserin çıkış tarihini soranlara da " Bunu asla tamamlamayacağım...Bu benim ölüm sonrası eserim!" demiş.
Kale'de anlatıcı, babasının ölümü sonrası başa geçmek zorunda kalan bir çöl prensidir.
Saint-Exupery'nin düşünce dünyasının bir tezahürü olan Kale, kurgusal bir metin olmak ile olmamak arasında gidip geliyor.
Ben öyle hissediyorum ya da.
672 sayfalık kitaptaki düşünceler üzerine konuşmak boyumu aşar.
Exupery kitap boyunca birbiriyle çelişen pek çok düşüncenin savunuculuğunu yapıyor, elbetteki çöl prensi üzerinden.Hayata dair her şey üzerine söyleyecek sözü de var.
Kitapta, insana kin besleyen sahte peygamberlerle, insanları dış görünüşlerine göre sınıflandıran diktatörlerle, bütün insanlığı içinde taşıyabilecek kadar geniş bir gemi inşa etmeye çalışan gemi yapımcıları ile karşılaşıyorsunuz.
Exupery, okuması çok zorlu bir metin yazmış.İlgilisinin çok sevebileceği, bana hiç uygun olmayan bir metin.
Ben, idealize edilmiş toplumsal düzen anlatılarından hoşlanmıyorum.
Yine de haksızlık etmeyeyim, Kale tam olarak böyle değil.Hissettiğim o üstten bakış, metinle olan bağımı kopartıyor.
O kadar uzun zamandır kitap okuyamıyorum ki, yaklaşık iki hafta oldu ama bana asırlar gibi geldi. Kale'yi de bu asırlardan önce bitirdim ancak zamansızlıktan yorum yazamamıştım, şimdi hatırlayıp yorum yazmak bile garip geliyor.
Tüm hislerim ve hatırladıklarım iki haftalık o yüzden taze bir yorum olmayacak belirtmek isterim.
Kale, Exupery'nin deneme ile roman arası kitabı, tamamlanmamış. Ama konusu itibari ile tamamlanması zor gibi, hayattan, insandan bahseden bilgelik yüklü bir kitap, böyle bir kitabın sonu nasıl gelebilir ki?
"Anısına saygı gösterildi mi yitirilmiş insan, yaşayan insandan daha çok aramızdadır."
Kitap gerçekten çok iyi, Exupery kendi stili ile kelimeleri yoğurmuş, fırınlamış, sunmuş ve enfes bir şölen çıkmış ama kelimelerin gerçekten tadına bakanlara. Bir çok kısa bölüm var ve hepsi hem birbiriyle bağıntılı hemde bağımsız, bir bölümü anlamak için tamamını okumak gerekiyor, kitaptan seçme cümleler okumak yazarın tam anlaşılmasının önüne geçecektir (bir çok cümle bölüm okunduğunda anlam kazanıyor). Okurken kitaba odaklanmak lazım çünkü Exupery bir sürü şey anlatmış ve kaçırmamak için odaklanmak şart ve bazı cümleleri anlamakta zorluk çektiğim oldu çeviriden mi yazardan mı bilemedim.
"Mumun özü de izler bırakan balmumu değil, ışıktır."
Kale, yaşanmışlığın, bilgeliğin kitabı gibi, okurken hem nasihat veriyor hemde düşündürüyor ki benim bir kitapta özellikle de böyle deneme türü kitaplarda en çok önem verdiğim nokta düşündürebilmesidir, fikrine katılsam da katılmasam da bir kitap beni düşünmeye sevk ediyorsa ben ona değer veririm. Kale de benim için tam anlamıyla bu oldu, anlattıklarından çok düşündürebilmesinden ve zihnimi canlı tutmasından etkilendim, öyle ki zaman zaman düşüncelere dalıp kitaptan koptuğum için aynı yerleri bir kaç kez okudum. Kale
Genelde bu tarz kitapların müptelasıyım. Ama bu güzelim kitap çok felsefi ve içsel geldi bu yüzden adapte olamadım hatta sıkıldım, ayrıca çevirmen de önsözünde bahsetmişti kitabın felsefi olduğundan. Sınav dönemini yeni atlatmış olmanın verdiği buhranlıktan dolayı olabilir. Fakat yazarın edebi kalitesinden dolayı kesinlikle okuyacağım.