Puan
8.610 üzerinden
kitabın edebi yönü hakkında lüzumundan fazla inceleme yapıldığı için ben biraz Atsız'ın iç dünyasına ve kitaptaki karakterlerin gerçekte kimi canlandırdığına değinmek istiyorum. ilk olarak Nihal Atsız, 1925 de, kendisinden selam isteyen Arap kökenli bir teğmene selam durmayı reddettiği için askeri tıbbiyeden atılan, bu sebepten mütevellit, askerliğe tapan Atsız, askerlik mesleğine talip olma hakkını kaybetmiş birisidir. Kitaptaki 'Askerlik, rütbe ve elbise değil ruhtur' sözünü yazmasındaki birinci sebep budur. 1944'de vatan haini ve CİA ajanı olduğu gerekçesiyle hücreye atılmış, Türkçülük-Turancılık davasından dolayı da adalete olan inancını kaybetmiştir. Gerek gelenekçi gerekse padişahçı fikirlerinden dolayı kendisinin Cumhuriyet rejimine karşı kini büyüktür. şimdi kitaba gelelim;
1) Kitabın başrolü Selim Pusat karakteri; Atsız'ın ta kendisidir. Atsız gibi, aynı şekilde kitapta da Selim Pusat ordudan atılıyor ve vatan haini olarak yargılanıyor. Selim Pusat da tıpkı Atsız gibi kralcı-padişahçıdır.
2) Selim Pusat'ın zevcesi Ayşe Pusat ise; gerçekte Nihal Atsız'ın eşi Bedriye Atsız'dır. Kitaptaki küçük çocuk 'Tosun' ise Nihal Atsız'ın oğlu Buğra Atsız'dır. Nihal Atsız bu romanı yazmaya başladığında Buğra'nın yaşı kitaptaki Tosun ile yaklaşık aynıdır. Lakin Selim Pusat'ın hapiste olmasından dolayı diğer oğlu Yağmur Atsız'dır da aynı zamanda.
3) Prenses Leylâ Mutlak karakteri; güzelliği ve asaleti ve kralcı-padişahçı ve tarih öğretmeni oluşu göze çarpmaktadır. Leylâ Mutlak gerçekte Halife abdülmecid'in torunu olan Hanzâde Sultan'dır. Kitapta bu bizzat yazmaktadır. Selim Pusat, Leylâ'yı seviyor, lakin bunda duygusal bir yaklaşım yok sadece güzelliğine ve kendisine saygıdan dolayı seviyor. Osmanoğulları sürgünle yurtdışına gönderildiği için Leyla Mutlak, yani Hanzâde
Puan vermedi
İnsanlar okunmamış birer kitaptır. En basitleri hakkındaki hükmü bile tamamının okunmasına bırakmalı. Biraz derince olanların ise, iyice okunduktan sonra üzerinde az veya çok düşünmek lâzım."
Hüseyin Nihal Atsız | Ruh Adam
Ruh Adam: Bir Ruhun Derinliklerinde Kayboluş
Hüseyin Nihal Atsız’ın "Ruh Adam" kitabı, okuduğumda beni hem büyüleyen hem de içsel bir sorgulamaya sürükleyen bir eser oldu. Bu roman, sadece bir hikâye değil, adeta insan ruhunun en karanlık ve en aydınlık köşelerine yapılan bir yolculuk. Selim Pusat’ın disiplinli, katı ama bir o kadar da kırılgan dünyası, beni kendi sınırlarımı ve duygularımı düşünmeye itti. Kitabı okurken, sık sık kendime sordum: Bir insan, kendi zihninin labirentinde bu kadar derine inebilir mi?
Atsız’ın üslubu, sade ama bir o kadar da etkileyici. Kelimelerle kurduğu dünya, okuyucuyu içine çekiyor ve bırakmıyor. Selim Pusat’ın hayatındaki çelişkiler, aşkı, hayal kırıklıkları ve yalnızlığı, bana sanki kendi iç sesimi dinliyormuşum gibi hissettirdi. Özellikle onun ruhsal dönüşümü, gerçekle hayal arasındaki o ince çizgide gezinmesi, beni derinden etkiledi. Bu kitap, bence bir psikolojik roman olmanın ötesinde, bir varoluş sorgulaması.
Hikâyenin geçtiği atmosfer, Atsız’ın Türk tarihine ve kültürüne olan hâkimiyetini hissettiriyor. Selim’in askeri disiplinle şekillenmiş hayatı, bana Türk toplumunun köklerindeki o güçlü iradeyi hatırlattı. Ama aynı zamanda, bu iradenin altında yatan kırılganlıkları da gözler önüne seriyor. Okurken, bir yandan Selim’in sert mizacına hayran kaldım, bir yandan da onun içindeki fırtınalara tanıklık etmek beni hüzünlendirdi. Özellikle eşinin onu sonuna kadar yalnız bırakmaması, hep destek olmaya çalışması, gerçek sevgiyi hatırlattı.
"Ruh Adam"ı okurken en çok etkilendiğim şey, belki de yalnızlık ve aidiyet arasındaki o ince dengeydi. Selim’in ne tam anlamıyla dünyaya ait olabilmesi ne de tamamen kopabilmesi, bana kendi hayatımdaki bazı anları hatırlattı. Atsız, bu romanda sadece bir karakter yaratmamış; adeta hepimizin içinde bir yerlerde gizlenen o "ruh adam"ı ortaya
Ruh Adam/Hüseyin Nihal AtsızEdebiyat
Öncelikle Atsız gibi birinin böyle bir roman yazması beni derinden etkiledi. Kitabı okumaya başlarken merakla başladım, haliyle bu merak beni sürükleyip götürdü. Dil ve anlatımı gayet akıcı, sıkmıyor. Kurgusu bana göre harikulade. Kitaptaki mitolojik ögeler de gayet hoştu. Beni en derinden etkileyen kitaplardan birisiydi diyebilirim.
Lise yıllarımda okuduğum en güzel kitap . Bozkır da at koşturmak için illa at üzerinde olmaya gerek yok. Romanı okurken sanki öyle bir hayalin içinde yaşıyor gibi insan.