·
Okunma
·
Beğeni
·
43.107
Gösterim
Adı:
Ruh Adam
Baskı tarihi:
1992
Sayfa sayısı:
352
Format:
Karton kapak
Kitabın türü:
Dil:
Türkçe
Ülke:
Türkiye
Yayınevi:
Baysan Yayınları
Baskılar:
Ruh Adam
Ruh Adam
Ruh Adam
Ruh Adam
263 syf.
·9 günde·Beğendi
Not: Bu kitabı okuyacaklar önce Türkçülüğe Karşı Haçlı Seferi ve Çektiklerimiz'i okursa kitabı daha net anlar. Ardından da Dalkavuklar Gecesi'ni okursanız isabet olur.

Hüseyin Nihal Atsız edebiyat dünyasında haksızlığa uğramış bir şair ve yazardır. İkinci Süreya vakası yaşamamayı ümit ederek bismillah diyorum.

Yıllarca yazar hakkında duyduğum olumsuz cümlelerden ötürü, deyim yerindeyse burun kıvırıp hiçbir kitabıyla ve düşünceleriyle ilgilenmedim. İçinde fanatiklik olan her düşünce beni rahatsız ediyor. Doğruların içinde, muhtemel eğrileri görmemize engel bir bakış açısı gibi geliyor. Fanatiklik düşmanlığı, düşmanlık huzursuzluğu doğurur. Zaten tadı, uçuşan birkaç saniye tatlı anla döşeli şu hayat, yaşarken uzun, geçmişe baktığımızda da bir solukta geçmişçesine yaşanıyor. Bu kadar avuçlarımızdan akıp giderken de neyin fanatikliği, neyin gözü karalığı diye sorguluyorum. Dünyada insanın iyisine inanırım. Yargılamalardan, dayatmalardan, bilmişlikten, sürekli kötülemelerden hoşlanmam. Bir tek Metin Altıok için arada sübliminal mesajlar veriyorum, o kadar. O da hakkıdır. Herkesi okumalıyız düşüncesine de katılmamaktayım. Avuçlarımızdan akıyor saniyeler. Sağlam bir liste oluşturalım, sayılı saatler içinde hedefsiz baykuşlar gibi uçmayalım düşüncesindeyim. Bu yüzden düşüncesi ne olursa olsun bana özgün gelen, bazen tuhaf gelen, bazen gönlümü okşayan, bazen zihnimi çivileyen, bazen düşüncelerimi kurcalayan, bazense sadece nedir diye baktığım okumalar yaparım. Özgün gelen Atsız oldu. Tuhaf gelen Oğuz Atay oldu. Gönlümü okşayanlar çok, biri Altıok zaten. Zihnimi çivileyen Canetti, düşüncelerimi kurcalayan Cioran, nedir diye baktığım da Pirandello idi. Bunların hepsi birer örnek tabi. Hepsini iyi ki aldım, iyi ki okudum. Her biri zihin dünyamda yerini öyle bir yaptı ki haklarını teslim etmek lazım.

Atsız kendisini ifade ederken o kadar değişik bir dile sahip ki dünyasında insanı ürküten, ama meraktan da yola devam ettiren, hem kızdıran hem de "Gel de hak verme" dedirten yanları olan, çok ama çok farklı bir insan. Hoşuma gitmedi dersem yalan olur. Kızdığım, olmaz böyle dediğim, bunu nasıl düşünmüş dediğim, hayretten bazen fal taşı gibi açılmış gözlerle okuduğum satırları da oldu. Bu yüzden bu adam nasıl bir adam düşüncesiyle Yolların Sonu'nu aldım. Ruh Adam'da içsel birçok konuşma insanı farklı deryalara sürüklerken, şiirlerini milli fikirleri daha ağır basarak yazmıştı. Bu yüzden şiirlerini okuduğumda onu daha iyi anladım. Müthiş bir coşku, insanı güldüren bir gaza getirme, ne olduğunu anlamadan coşa gelme, duyguyu şiddetle hissettirmede bir hüneri var. Yadsıyamayız. Hatta bu hünere ben hayran oldum. Katılmadığım satırlar, katıldıklarımla bir saç örgüsü misal karışmış ama bir o kadar intizamlıydı. Ruh Adam'daki yazar duvarlarını kaldırsa da hep temkinle yaklaşmakta olduğumuz biriydi, bu yüzden şiirler kendi ile ilgili daha çok bilgi vermiş.

Kitapta birçok konuşmayı takdirle okurken, birçok konuşmada da kaşlarımı çattım. Ama bu, bu kitabın müthiş bir edebi ve felsefi lezzet içermediğini göstermez. Bilakis, yazar dediğin okuru bir tokatlamalı. Bakın ben bu tokadı çok farklı alanlarda olsa da Cioran'da da yemiştim. Onu okurken ona çok katılmadığım, sonra katıldığım, sonra hayretten okumakta ilerleyemediğim anlar yaşamıştım. Bu kitabı benzer his ve düşüncelerle okudum. Bir insana katılmasanız da onun düşüncelerini ifade ediş şekline hayran olabilirsiniz.

Kitabın içinde bir şiir var. Sevdanın her yürekte aksi başka bir dağdan çarpar gelir insana. İnsanız, göğümüz bir ama gönlümüz ayrı ayrı. Her biriniz kendiniz için, içinize ses olan, nice şiir görmüşsünüzdür. Ben birkaç mısra okumuştum yıllar yıllar önce. Sanıyorum sene 2009'du. Bir arkadaşımla birbirimize beğendiğimiz şiirleri atardık. (O arkadaşım Tanpınar'ı daha o vakitler okumayı geçin yutmuştu satır satır. Ben acemi okuyucu.) Ben de sağı solu şiir bulmak için karıştırırken "Vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin./ Sen öldürüyorken de vururken de güzelsin."  mısralarına denk geldim. Kimin yazdığını bilmiyordum ama beni etkilemişti. Yaş 18, duygular coşkulu. Yuttuk geçtik verdiği etkiyi. Başka satırlara aktı gitti gönlümüz gözümüzle. Derken yıllar sonra dilimin ucuna bu satırlar geliverdi. Çıldırıyorum meraktan ama ne mümkün tam olarak hatırlayamıyorum. Derken Ebru Ablanın kitabı okuduğunu gördüm. Alıntıları tıkladım. Ve karşımdaydı satırlar. Bir alıntı uğruna düştüm kitabın peşine. Okudum. Kitap bittiğinde "O neydi o?" dedim. Okuduğunuz kitap size dudak ısırtmalı arkadaşlar. Bu hep mümkün değil. Hepimize başka başka kitaplar bu hissi verir. Bana bu, öyle gelen bir kitap oldu işte. Geri Gelen Mektup şiiri tam anlamıyla karşımdaydı ve ben bunun üzerine sevda şiiri yazılabileceğine inanmıyorum. Ancak buna denk olabilir, Mona Rosa gibi. Bu insanlar, seven sever sevmeyen keyfi bilir insanlar ve benim için tartışmasız çok derin insanlar. Ben böyle sevda sözü görmedim. Bu şiiri sazla söyleyen birçok insan varmış. 3 gece boyunca sadece bu şarkıları tam olarak sabaha kadar defalarca dinledim. Kalbim davul gibi attı. Hala aklıma geldikçe o dem, içimde garip bir şeyler oluyor. Anneme dedim ki, bu şiir beni öyle etkiledi ki taze aşık olmuş gibiyim. Şimdi sokağa çıksam birileriyle biraz konuşsam, sırf üzerimdeki şu hal yüzünden kim vurduya gidecek kalbim. :) Çünkü duygularım şaha kalktı ve oldukça hedefsizdiler. Neyseki o garip hâli atlattım. Fakat ben böyle şiir görmedim işte. Ne söyleyebilirim.

Ruh Adam, eski bir askerin, askerliği eskide kalmak zorunda olan, oldukça garip bir insanın, şiir de yazan bir buz adamın romanı. Hem hayran olunacak -istemsizce- hem de çok ama çok eleştirilecek yönleri olan bir insan Selim Pusat. (Soyadı dahi kişiliği ile ilgili bilgi veriyor.) Bu adam zaman ilerledikçe, bazı şeyleri düşünüp içselleştirmekten, garip başını alıp -bence- dünya değiştiriyor. Belki de dünyasını desek daha doğru. Kitapta namuslu, pek ahlaklı ve duygulu genç kızlarımız, bana göre çizilen karakterleri oldukça sorgulanısı, var. Ben bu kızlardan hoşlanmadım. Yani bir erkeği tavlamak için bazısı cilve yapar bazısı da namuslu ayağına yatarak yapar bunu. Kişisine göre yani. Aa bir de bakmış ne görsün, kanına girivermiş. Halbuki istemeden olmuştu. İnanırsanız tabi. Kitapta aşkın o basamak atlama anı bana hiç geçmedi. Hissedemedim ben bunu. Fakat şiirler başlı başına bir lezzet olduğu için kendi içlerinde değerlendirdim ve o kısımlar güzel geldi.

Hepimiz kendimiz için bir dünya görüşü belirlemişiz. Doğru olduğuna inandığımız görüşleri zihnimizin muskası etmiş yaşıyoruz. Ben şimdiye kadar benden farklı insanlar okumaktan bir zarar görmedim. Fakat size okuyun demiyorum. Hakkını veremeyecekler bence okumasın. Yahut nefreti katarakt gibi taşıyan insanlar da okumasın. Olur ya gözden gönüle geçmez. Ben Ahmet Kaya da dinlerim. Ahmed Arif de okurum. Atsız'ı da kitaplığımda inci gibi dizer, ince ince okurum. Kendi görüşlerim beni, okuduklarımın görüşleri de kendilerini bağlar. Bu yüzden kitap ırkçılığına hayır, edebiyata evet. Her ne okuyacaksanız kana kana okumanız dileğiyle. Sevgiler.

Not: O üç gecenin müthiş sazları;
1) https://youtu.be/WUoT4qfxVVs
2) https://youtu.be/DyFgLYj8EBE
308 syf.
·4 günde·10/10
Her zaman yeni bir romana başlamadan önce ''kendi aklım yokmuş gibi'' kitap hakkında yapılan değerlendirmeleri tararım. Bu esere başlamadan öncede yaptığım araştırmalarda maalesef insanların okumadan, siyasi kinlerini kitabın üstüne kustuğunu gördüm. Hatta bir tanesi mutlak seveceksin şiirini edebi değerden yoksun bulmuş hemde ruh adamı okumadan... Bazı kişilerde selim pusat'ın kendinden 25 yaş küçük birine aşık olmasını edepsizlikle suçlamış. Ama bu kişiler Orhan pamuğun ''kırmızı saçlı kadın''ında geçen çocuk istismarını çok büyük bir aşk, serenadta ki kurguyu muazzam bir aşk olarak değerlendirmeleri de ayrı bir ironi tabi. Tanrı insanı demokrat olduğunu sanan yarı cahillerden korusun. Kitabı bitirip uyumamdan mütevellit bipolarım bozuldu. Kitapla bağıntılı rüyalar gördüm. Metin aralarındaki şiirlerin güzelliği, romanın bütünlüğünde gizli. Hele o mahkeme sahnesi var ya!. Gelsin kürşad, gitsin mete , , bilgekağan,oruç reis..... Böyle bir sahneyi yazmak ağır bilgi birikimi ve kültür ister.Bu sahne de bazı kesim diz vurmak eylemini,Allah'a hakaret hakaret olarak algılamışlar. Tarih biliminin en önemli kaidesi olan ''olayı dönemiyle yargıla'' sözünden bihaberler. Zaten kendisinin Türk tarihinin Orta asya koluna yaptığı katkılar, tartışma götürmez gerçeklerdir. Romanda güntülüye karşı, antipatik duygular hissettim. Onun dışında ruhumun derinliklerine, kanımdaki her hücreye kitap eden bir roman oldu.
  • Bozkurtlar
    9.2/10 (1.189 Oy)1.265 beğeni2.986 okunma877 alıntı14.579 gösterim
  • Deli Kurt
    8.9/10 (1.013 Oy)1.042 beğeni3.144 okunma949 alıntı14.447 gösterim
  • Gün Olur Asra Bedel
    8.6/10 (2.367 Oy)2.516 beğeni9.067 okunma1.737 alıntı46.880 gösterim
  • Toprak Ana
    8.8/10 (2.861 Oy)2.740 beğeni9.754 okunma1.744 alıntı40.407 gösterim
  • Beyaz Gemi
    8.3/10 (2.967 Oy)2.826 beğeni11.439 okunma1.414 alıntı46.015 gösterim
  • Saatleri Ayarlama Enstitüsü
    8.6/10 (2.247 Oy)2.473 beğeni7.135 okunma3.317 alıntı56.772 gösterim
  • Bu Ülke
    9.0/10 (1.387 Oy)1.665 beğeni4.432 okunma4.638 alıntı41.445 gösterim
  • Cemile
    8.2/10 (1.346 Oy)1.156 beğeni4.744 okunma962 alıntı17.086 gösterim
  • Puslu Kıtalar Atlası
    8.8/10 (3.008 Oy)2.758 beğeni8.625 okunma1.105 alıntı48.249 gösterim
  • Beyaz Zambaklar Ülkesi
    8.8/10 (4.432 Oy)4.366 beğeni13.651 okunma6.564 alıntı124.057 gösterim
296 syf.
Uzun bir süre yazar ve kitap hakkında hoş olmayan yorumlar gördüğüm için kitabı okumak istemiyordum. Önyargı işte..

Ve şu dikkatimi çok çekti doğrusu: Yorum yapan çoğu insan okumamış kitabı. Sırf siyasi görüşüne ters düşüyor diye ( ki okumadan buna nasıl karar verebiliyor merak konusu) kitap hakkında "asla okunmamalı" ya kadar yorumlar yapıyorlar. Anlamıyorum, sanırım hiçbir zaman da anlayamayacağım. Eğer bir görüşü destekliyorsanız mutlaka zıddını da araştırıp öğrenmelisiniz.

Neyse eserimize dönelim artık.. ((;
Spoiler var belirteyim de..

Kitap nasıl başladı, nasıl ilerledi ve nasıl bitti anlamadım. Akıcı bir dille yazılmış, konusu bir askerin imkansız aşkı mı desem askerlik aşkı ile yanıp tutuşan vatanından başka bir şeyi gözü görmeyen Selim Pusat'ın bir kız için değişimi mi desem bilemedim.

Bazı yerlerde "muhteşem" diyebileceğim çooook güzel şiirler var. O şiirler öyle şeyler hissettirdi ki bana yazıya dökmeyi beceremem sanırım. Ruhu, sevgiyi, özlemi, aşkı, tutkuyu... hissettik okurken.

İncelemem yeterince spoi içeriyor zaten. (: Çok beğendiğim dizeleri yazsam sorun olmaz diye düşünüyorum:

"Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden? 
Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu? 
Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden? 
Sen istedin ondan bu gönül zorla tutuştu.."



"Anlatması imkansız olan öyle bir an ki,
Hülyadaki ses varlığının gayesi sanki...
Bak emrediyor: Daldığın alemden uyan ki,
Mutlak seveceksin beni, bundan kaçamazsın.."




Kitap içinde yer yer psikolojik tahliller, edebi ve tarihi tartışmalar insanın kitabı daha da içtenlik ve canlılıkla okumasına ( ve benim gibi tarihe ilgisi olmayan birinin de azıcık da olsa merak uyandırmasına) sebep oluyor.

Kitapta bazı yerler rüya mı yoksa Selim Pusat gerçekten yaşıyor mu anlamadım. Ama okurken ben yaşadım ondan eminim.. ((: Özellikle de mahkeme kısmı okumadan önce merak ettiğim bir şeydi. Böyle bir şey beklemiyordum. Ve şunu da diyebilirim ki beklentilerimin çok üstündeydi..

Kitabı okurken aklımda sürekli 'Bunlar hakikaten bir roman mı yoksa yaşanmış bir hayat mı?" sorusu vardı. Cevabı hâlâ bulamadım o ayrı bir konu.. ((:

Arada anlamını bilmediğiniz kelimeler olacak. Kitabın sonunda sözlük konmuş. Çok naif bir düşünce. Bu özelliği ise kitaba ve yazara olan saygımı arttırdı..


Sanırım ilk defa bu kadar uzun bir inceleme yapıyorum. Çünkü hak ediyor..

Bitirmeden şu tavsiyede bulanabilirim : Atsız okuyun.. Ama önyargılarınızı mutlaka bir kenara bırakıp öyle başlayın eserlerine. Eminim size çok şey katacak, bazı duygularınızın açığa çıkmasında ön ayak olacak.


Son olarak (kendimle alakalı) bir dosttan kalan son hatıralardan biri. Yeri çok özel bir kitap..
308 syf.
·4 günde·9/10
Gelirleriyle çocuklara kitap hediye edeceğim YouTube kanalımda Ruh Adam kitabını yorumladım: https://youtu.be/iEphIbOlWp0

"Tutku istisnai bir duygudur, kıskançlık ise dünyadaki en istisnai tutkudur." Dostoyevski

Hayatımız boyunca istisnalaştırmak istediğimiz bir duyguya sahip olmak isteriz, yani tutkuya. Bu tutkuya ise kimimiz aşk adını koyar, kimimiz para kimimiz ise askeri değerler.

Tüylerim Ruh Adam'ı okurken birkaç defa diken diken oldu. Yani derimdeki minyatür kasların kasılmasıyla cilt yüzeyimde bir gerilim oluştu ve böylece tüylerim dışarı dönmeye başladı. Sanki kitabın adına paralel olarak ruhum derime baskı yapıyor gibiydi. Her bir gözeneğimden dışarı çıkıp kendi benliğini inşa etmek istiyordu. Derinlerde kalmak yerine artık keşfedilmek istiyordu! Fakat sahi, neydi, neredeydi bu ruh dediğimiz şey?

Oscar Wilde'a göre yaşlı doğan ve gittikçe gençleşen, Montaigne'e göre bir amaca bağlanmadığı sürece yolunu kaybeden, Musil'e göre zamanlar arası bir yolculuk yapan bir zaman kurdunun kendi arkasında sürekli boş bir uzamı bırakacak şekilde insana yansıtan duygu iklimini bulanık bir psikolojik sendeleme denklemi şeklinde gerçekleyen ruh kavramı, Atsız'a göre sadece askerliğin rütbe ve elbiseden ibaret olmamasıyla mı açıklanabilirdi?

O kadar basit değil.

İnsanoğlu, zamana hakim olmak ister. Çünkü zaman hakimiyeti diğer bütün hakimiyetlerden çok daha imkansızdır. Kanuni Sultan Süleyman, 46 yıl tahtta kalmıştır fakat bu süre 47 yıl olamamıştır. Napolyon bütün zamanların kralı olmak istemiştir fakat zaman kavramı karşısına Rusya'yı çıkarmıştır. Peki, zaman, insanın karşısına öncesiz ve sonrasız bir kadını çıkarırsa ne olur?

İnsan, kısıtlı bir süreye malik olarak dünyada rol sahibi olur. Böylece kendi mülkiyetinin sınırını ilk olarak bir çitle belirlemiş, birlikler kurmuş, ordular tanzim etmiş, askerlik ve savaş kavramlarını tasarlamıştır. Askeri hiyerarşi bu kronolojinin sadece bir mantığa oturtulma çabasıdır. Mesela Ruh Adam kitabındaki Selim gibi bir subayı ele alalım.

Bir subay için büyük askeri ve vatani fikirler dururken güzel bir kıza yakınlık duyup mahvolmak kabul edilebilir bir gerçeklik midir? Ama sonuçta o da insan değil midir? O da istisnai duygusunu bir aşk tutkusuyla açıklamaya çalışamaz mı? Yoksa Atsız'ın Ruh Adam romanıyla anlatmak istediği, ülkesi için büyük hedefler uğruna çabalamak varken geçici ve boş heves gibi görülen aşk duygusunda kaybolan -bir zaman makinesi misali- bir Türk gençliği midir? Daha yeni başlıyoruz.

Askerliğimi yaptığım yerden bir yüzbaşıyı örnek vereceğim. Adı Metin. Bu romandakinin adı da Selim. Ne fark eder ki? Ha Burkay, ha Metin, ha Selim! Metin Yüzbaşı, apoletinde 3 yıldız. Eşinin adını hiç öğrenemedim. Fakat kitaptaki Selim'in istisnai bir duygu temeline oturtup tutku basamağına çıkartmak istediği ve kendisine öncesiz-sonrasız bir İD olarak belirlediği kadının adı Güntülü. Ya da belki Açığma-Kün? Açan güneş? Hmm, buradan bir gerçekliğe ulaşırız...

Yüzbaşının apoletinde 3 yıldız vardır. Kitapta da Atsız'ın aşk basamağı olan İD alanına giren 3 kadın vardır. Ayşe, Leyla ve Güntülü. Nasıl yani? Bir aşk rütbesi mi? "Ama aşkın rütbesi mi olurmuş?" dediğinizi duyar gibiyim. Olur hem de bal gibi. Yok ruh gibi. Nasıl mı?

Ayşe ile başlayıp askerliğini salt bir meslek olarak değil de bir inanç olarak da kabul eden Selim'in aşka zamansız olarak inanmasıyla, bitmeyen ızdırabıyla açıklanmaya çalışılan bir aşk piramidini anlatır Ruh Adam! 89. sayfada demiştir çünkü "Askerlikte tek değişmez kanun vardır: Üstün olan kazanır." Üstün olan ise Güntülü'dür. Kendi yüzbaşı apoletindeki 3 yıldıza en iyi eşlik edebilecek olan açan bir güneş ışığıdır. Çünkü yıldızlar ışıkla anlamlanır. Ayşe teğmen, Leyla üsteğmen ise Güntülü karakteri Selim'in kendi askeri tutkusunu bulduğu hırçın bir yüzbaşı aynasıdır.

"Yıldızların yüzlerce, binlerce yıl önceki halini görüyoruz. Kimbilir, belki o yıldız çoktan yok oldu ama biz henüz bilmiyoruz…” Yok efendim, yalan! Bir yıldızın ışık yılı olarak uzaklığı neyse, onun o kadar yıl önceki halini görürüz! Selim'in asırlar öncesindeki reenkarne hali olan Burkay'a olan uzaklığındaki zaman skalası ise kadındır. Işıklar saçan öncesiz ve sonrasız bir kadın tasviri, kendi sembolizmiyle birlikte bütün zamanlara yayılıp, apoletlerin arasından sızarak ezeli bir adamın ruhuna karışmıştır. Hatta Selim düşsel sahnelerde ve kendi nefsiyle olan mücadelelerinde kendisini apoletleri çıkarılmış kıyafetiyle de görür. Aşk id'i, bir ışık olarak apoletlerdeki yıldızlarla anlamlanır. Omuzlardaki militarist vatan yükü zamanla kendini gerçeklemeye çalışan tinsel ve sonsuz bir zaman şeridine dönüşür.

Atsız, mektuplaşmalarında ne demiş bu kitap için biliyor musunuz?
“Romandaki şahısların hiçbiri muhayyel değil.”
“Bu roman, yaşanmış bir romandır. Hemen hemen bütün şahıslar gerçektir.”
Yoksa Atsız da mı kendi mazisini artık umursamaz hale gelmiş, Bedriye Atsız'ın öğrencilerinde bir istisnai tutku arayışında olacak şekilde askerliğini bile unutmuştu? Aman Bedriye Atsız Hanım'ın kulağına gitmesin!

Dünyada askerlikten başka her şeyi reddeden bir adam bile istisnai duygusunu tutkuyla adlandırmak üzere bir yola çıkabilir.

Ruh Adam, Atsız'ın da dediği gibi yazının askercesi olan mısralar içeren ve bu mısraları o yazının karşısına geçen kadınlara karşı bir esas duruşta tutma arzusu içinde yanıp tutuşturan, Tanrı, peygamber ve eski Türk boyları liderlerinin de bir mahşer sahnesinde "ego" basamağındaki sorgulamalarını gerçekleştirdiği fakat zamansız bir "süperego" kuyusuna düştüğü bir ruh terapi arayışıdır mı desek? Hadi diyelim.

Bir de Ruh Adam'daki ruh kavramını tam olarak özetleyen bir alıntı bırakıp ana sayfalarınızdaki resimden çıkayım.
#27646326
308 syf.
·4 günde·Beğendi·10/10
Ordudaki görevine son verilen Selim Pusatin düs ile gerçek arasında yaşadığı sıradışı olaylar ve aşk duygusu romanın konusunu oluşturur.

Son sayfasına kadar sıkmayacak bir döneme damgasini vurmuş Atsizin en değerli romanidir.
308 syf.
·9 günde·10/10
Sembollerle dolu olan ve müthiş bir edebi/tarihi birikim içeren bu kitabı incelemek, dolayısıyla hakkını vermek oldukça zor. Mesela kitabın ana kahramanı Selim Pusat'ın askerlik yıllarında intihar eden yakın arkadaşı Şeref'in, aslında Selim Pusat'ın kendi şerefi olabileceğini size nasıl kolay yoldan anlatabilirim, bilmiyorum. Küçük bir deneme yapayım:

Selim Pusat, askerlik yıllarında, yakın arkadaşı Şeref ile birlikte iftiraya uğramış ve ordudan atılmış bir kişidir. Ordudan atılmayı hazmedemeyen Şeref'in intihar etmesiyle, ordudan atılmış bir askerin şerefini kaybetmiş sayılması arasında elbette bir sembolik bağlantı vardır. Şeref'in zaman zaman ortaya çıkıp Selim Pusat'a doğru yolu(şerefli yolu) göstermesi de bundandır... İşte kitapta bunun gibi birçok sembol var ve çözebilmek gerçekten ustalık istiyor.

Bu düşünceyle, kitabı bitirdiğim andan itibaren birçok farklı sitede birçok farklı okurun yazdıklarını okumaya başladım ve bir türlü tam olarak hislerimi yansıtan bir yazıyla karşılaşamadım. Çünkü bu kitabı anlatmak ve parçalara ayırmak gerçekten çok zor. Tam kitabı parçalara ayırmaya niyetleniyordum ki, karşıma ekşisözlük'te bir yorum çıktı. https://eksisozluk.com/...lkisehrebirfilmgelir isimli yazar arkadaş, kitaba dair en doyurucu ve bilgilendirici cümleleri yazmıştı. Kendisinden aldığım izin ile onun yorumlarını da burada paylaşıyorum. Bu yorumlar kitabı okumuş olanlara da okuyacak olanlara da büyük bir fayda sağlayacaktır:

"Bilindiği gibi Ruh Adam, Hüseyin Nihal Atsız’ın nehir romanlarının sonuncusu. (Ömrü vefa etmediği için son romanını tamamlayamadığını düşünüyoruz.) Bozkurtların Ölümü, Bozkurtlar Diriliyor, Deli Kurt ve ardından Ruh Adam. Kimi insanın ön yargılı baktığı bu Atsız romanının bu denli çok okunmasının ve sevilmesinin sebebi nedir? Kendimce açıklayayım.

1. TARİHİ-EFSANEVİ ZEMİNE OTURTULMUŞ OLAY ÖRGÜSÜ:

Roman, iki farklı olay örgüsü üzerine kurgulanmış. Bunlardan birincisi romanın hemen başında anlatılan Uygur Masalı ve Yüzbaşı Burkay, ikincisiyse asıl olay örgüsünü oluşturan Osmanlı’dan Cumhuriyet’e atlanmış bölüm ve Selim Pusat’ın maceraları. Eseri bir bütün halinde incelediğimizde, birbirinden tamamen farklı görünen bu iki olay örgüsünün temelde birbiri üzerine inşa edildiği anlaşılabiliyor. Uygur Masalı, yani çekirdek olay asıl olayın örgüsünü şekillendirmiş. Kitap boyunca anlatılan olaylarda anlamlandırılamayan ne varsa aslında hepsi bu Uygur Masalı’nda gizlenmiş ve anlamlandırılmış durumda. Kişi kadrosundaki şahısların paralellikleri iki olayda da asla şaşmamış, özenle oluşturulmuş. Eserin birinci ve en önemli başarısı buradan geliyor. Yani tarihi, efsanevî ve zaman zaman gerçekçi olaylardan.

2. GERÇEK VE DOĞAÜSTÜ ARASINDA SIKIŞAN KİŞİ KADROSU VE KARAKTERLER:

Kişi kadrosu tam da olaylara göre işlevsellik kazanmış karakter ve tiplerden oluşmakta. Asıl kahraman yani Selim Pusat, Uygur Masalı’nda anlatıldığı gibi askerî bir temele sahip. Hatta Osmanlı’ya bağlılık yemini eden bir subayken Cumhuriyet dönemindeki ordu durumunu da analiz etmiş biri. Bu da geçmişten Cumhuriyet’e bir köprü vazifesi olarak kullanılmış. Bir nevi Burkay, beden değiştirip Pusat olmuş. (Pusat karakteri, Atsız’ın kendi hayatından da kesitler taşımakta.)

Eserin içindeki bütün yan kişiler Uygur Masalı’nda Burkay’ın, esas bölümde de Pusat’ın etrafında şekillenen, hayatımızın her bölümünde karşılaşabileceğimiz insanlar. Selim Pusat, diğerlerinden değişken ve karmaşık yönleriyle ve iç çatışmalarıyla ön plana çıkarken diğer kişiler onu mutluluğa, mutsuzluğa, iç çatışmalara sürükleyen ve yerli yerinde kişiler. Zaten Pusat’ı karakter hüviyetine sokanlar da onlar: Ayşe Pusat, Güntülü ve diğerleri. Gerçek ve doğaüstü olaylar arasında sıkışan kişiler eserin en başarılı taraflarından biri.

3. DEKORATİF VE FİGÜRATİF TİPLER:

Roman, Türk halkının çok sevdiği askerî kimlikler üzerine kurulu. Militarist övgü ve yergiler, militarizmin analizini yapan kişiler, askerî kimlikleri olan sert ve mağrur karakterler var. Yeni rejimle ortaya çıkan rütbeler, sistemler; olur olmaz yerlerde ortaya çıkan erler, komutanlar...

Eşinin hapse atılmasından sonra, dolaylı yoldan da olsa, o da cezalandırılan; kutsal meslek icra eden bir öğretmen var Baş rolde: Ayşe Pusat. öğrencileriyle iyi ilişkiler kuran, hem ideal bir eş hem de ideal bir öğretmen modelidir. Ve tabii ki haksız yere cezalandırılmış mağrur öğretmen.

Başarılı olması, öğretmenlerine karşı saygıları ve olumlu yapıları ile genel kültürlü ve edebiyat düşkünü öğrenciler, tabii ki başta: Güntülü! kurgunun içinde yeri geldiğinde dekor, yeri geldiğinde figür yeri geldiğindeyse tam merkezde olan tipler eseri güçlü kılan diğer yönler.

4. RÜYA GİBİ BİR AŞK:

Eser çok fazla karşılaşılamayacak ve sabrı tüketecek, yukarıda saydığım birçok unsurla süslenmiş bir aşkı anlatıyor. O kadar karmaşada böyle bir aşkı okuyucuya yansıtmak muazzam bir olay. Rüya gibi bir aşk. Betimlendiği kadarıyla sert görünümlü karakter ve tiplerin yüz kaslarını gevşeten görüntüler oluşturuyor kafanızda. Tarafı olduğunu kişiler tek tek güzelleşiyor, tarafı olmadığınız kişiler ise tek tek çirkinleşiyor. İyiyi ve kötüyü, güzeli ve çirkini çarpıştırıp duygusal coşumculuk yaratması bir tarafa her şeyi sembolleştiren diyaloglar bir tarafa. Edebi akımını kestiremeyecek derecede unsurlar barındırıyor.

5. EDEBİYATIN SERPİŞTİRİLMİŞ OLMASI:

Elbette roman edebî bir tür. Ama bu eser edebî bir tür olmaktan ziyade edebiyatın kendisi. Halit Ziya’nın Servet-i Fünun döneminin kendisini edebî bakış açısıyla anlatan Mai ve Siyah’ı gibi olmasa da edebiyatı da bizzat içinde barındıran bir roman. İçinde Orta Asya Türk Edebiyatı'ndan Divan Edebiyatı'na ve hatta Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatı'na dair detaylar, değerlendirmeler, şiirler üzerinden duygu aktarımlarını görebiliyorsunuz.

Hatta roman, Atsız’ın iki meşhur şiirini içinde barındırıyor. Biri, eserde ego uyandıran “Mutlak Seveceksin” şiiri, Diğeriyse şiirde Nirvanalardan “Geri Gelen Mektup”tur. İki şiir de bir filmin soundtrackları gibi tam zamanında devreye girip gereken etkiyi yapıyor. İki şiirin de hikayesi mevcut kurguyu en iyi şekilde yansıtıyor.

6. DİL KULLANIMI, KONU ÇEŞİTLİLİĞİ VE DİYALOGLAR:

Din, tarih, psikoloji, sosyoloji, edebiyat, şiir barındıran eser güçlü diyaloglara da sahip. Birçok sözcüğü vecize niteliği taşıyan diyalogların bulunması eseri farklı kılıyor. Yeri geldiğinde askerî, yeri geldiğinde resmî, yeri geldiğinde samimi, yeri geldiğinde edebî, yeri geldiğinde siyasî, yeri geldiğindeyse vecize niteliğinde diyaloglara ve monologlara sahip. Dili ise tam edebiyat ders konusu: açık, akıcı, duru ve yalın.

7. MANEVİYAT VE TANRI TEMSİLİYLE DOĞAÜSTÜ VE ŞAŞIRTICI BİR SON:

Eser şaşırtıcı ve metafizik ögelerin ışığında sona eriyor. Sona ererken ilk kitaptan son kitaba kadar bütün tip ve karakterler bir tiyatro oyunun sonu gibi tek tek reverans yapıyor. Şaşırtıcı diyaloglar ve vak’alar, ortaya çıkan kişiler, şaşırtıcı ve doğaüstü bir mekan, uzay düzlemindeki bir zaman, tanıdığımız birçok isimle hiç beklenmedik bir sonla tam da başta geçen bir replikle bitiyor. Bu şaşırtıcı son da eserin tekrar okunması isteğini uyandırıyor.

YORUM:

Okumayanlar için Bozkurtların Ölümü, Bozkurtlar Diriliyor ve Deli Kurt okunduktan sonra okunması tavsiyemdir. Bağımsız da okunabilir ama böylesi daha iyi olacaktır.

Fantastik ögeleri mistik ve gerçekçi bir yapı içerisinde işleyen roman, muhtevası ve kurgulanışı yönüyle çağdaşı Türk romanlarından farklı bir yapıya sahip. kişi kadrosu bakımından da İslamiyet öncesi ve yeni Türk edebiyatının ortaya karışığı şeklinde. Yaşadığı olaylarla tip’ten karakter’e dönüşen Selim Pusat’ın mağrur yalnızlığı, kimliği, kişiliği öyle güzel yansıtılmış ki o kişinin yerinde olmak istiyorsunuz. Bir tarafta Ayşe Hanım'a saygı duyuyorsunuz. Aynı zamanda Güntülü’yü de seviyorsunuz. Hatta bazı davranışlarını tasvip etmeseniz de ona kızamıyorsunuz.

Tarih ve edebiyat bilgi birikimiyle muazzam bir eseri bize kazandıran Atsız, bu romanında Türk kültüründen ve edebiyatından beslenerek, modern romanın yapısı kullanmış. Tipleri çeşitlendirip karakterlerin ruhsal yapısına derinlik kazandırmış ve eserin içerisinde belirgin bir şekilde yer etmelerini sağlamıştır."
308 syf.
Kalbin benim olsun diyorum, çünkü mukadder...
Cismin sana yetmez mi? Çabuk kalbini sök, ver!
Yoktur öte alemde de kurtulmaya bir yer!
Mutlak seveceksin beni, bundan kaçamazsın...

Atsız'ın ideolojisi, siyasi kimliği sebebi ile bu edebi eseri okumayanlar ne kadarsa, pratikte okumayı başardığı halde aklındakileri yenemeyip tarafsız yorumlayamayanlar da o kadar çok... Ruh Adam başka biri tarafından yazılmış olsaydı yere göğe koyamayacak bir çok insan tarafından göz ardı edilmiştir bana kalırsa. Bu tespiti kabul edecek, öz eleştiri yapacak bir güruh var mıdır bilmem ama söylemeden geçemedim...

Baştan sona hiç kopmayan, teklemeyen, insanı bir duygu eşiğine getirip sonra da oradan inmesine izin vermeyen bir roman okudum ben. Tarih, psikoloji, idealler, aşk, kendinden feragat edişler, irade savaşları öyle güzel işlenmiş ki tadı damağımda kaldı resmen. Nesilden nesile geçen ruh göçünün mazisi iki bin yıl olan bu eserde yer yer Atsız şiirleri süslemiş sayfaları. Yazarın Selim Pusat'ın iç dünyasındaki çelişkileri önümüze seriş şeklini sevdim özellikle. Sonuçta hangimizin ikilemleri, puslu yanları, anlamı kayıp kederleri yok ki zaten. Olmaması için de ruhsuz olmak lazım herhalde. Ve bu anlamda Ruh Adam da ruhsuz değil kesinlikle...

''Kuruntu ne demek? Sükun yani barış ne demek? Alemi savaşla yaratan sen değil misin? Savaşı yaratılış kanunu yapan sen değil misin? Güzel kızları yaratan sen değil misin? Sevmek için bize gönül veren sen değil misin? Hem o güzeli yarat. Hem onu bana sevdir. Sonra da ruhumu milyonlarca yıl azap cehenneminde yak. Bunu bir Tanrı değil; ancak Tanrı kudretinde bir çocuk yapabilir!'' ( S. 260 )

https://www.youtube.com/watch?v=6PRKwD1mSgs
308 syf.
·8/10
<< Edebiyat hakikatların hayalle süslenmesidir. >> (s.13/78. Baskı)

Çok büyük ihtimalle, okumuş olanlarımızın bu kitapta altını çizdiği ilk cümle budur. Kitabı okuyup bitirdikten sonra yukarıdaki alıntıyı kendimce şöyle bir değiştirdim: "Bu roman hakikatlerin hayalle süslenmesidir." Eğer böyle değiştirerek okumasaydım, edebiyat nedir, hakikat nedir, hayal nedir diyerek felsefi bir sorgulama başlatacaktım. Edebiyat'tan roman'a çember daraltarak ayrıca tüm romanlarda "hakikatlerin hayalle süslenmesi"ni aramanın da yersiz olacağına dikkat çekmek istedim.

Romanın olay örgüsüne giriş yapmadan önce, on beş sayfalık ve içinde yukarıdaki alıntının geçtiği masal bölümü vardır. Bu ilk bölümün kurgudan , olay örgüsünden ve konu(lar)dan bağımsız yazılması, ekseri okuru şaşırtmış olmalıdır. Hatta itiraf edelim ki, ilk bölümle diğer bölümler arasında bağ kurmada ve kurgusal bütünlüğe ulaşmada hayli zorlanmışızdır. Bir okur olarak ben şahsen ilk bölümün ne anlam taşıdığını son bölümün bitimine kadar anlayamadım. Bitti ve bu incelemeyi not olarak düşüyorumsa ilk bölümü "kaba" ifadesiyle özetliyeyim; maç öncesi antrenman veya olay örgüsüne temastan önce zihinsel bir ön alıştırma yaptırmak. Bundan dolayı da yazarımıza buradan eleştiri adına puan çıkarıyorum.

'Hakikatlerin hayalle süslenmesi' kurgu, olay örgüsü, konuları aktarırken okuru meşgul edecek "hikaye" içindir. Böyle yapınca eserdeki verilmek istenen mesajlar, bize kim olduğumuzu sormadan ve selam dahi vermeden bilinçaltımıza doğru yol alıyordur. Dolayısıyla romanda reenkarnasyon aramaya, mahşer tasavvuruna, bin yıl öncelerine gitmeye de gerek yoktur. Eğer bunu yaparsak romandan masal diye bahsetmemiz gerekecektir. Yine ilk bölümde bir cümle geçer: "Sen kayısı ile zerdaliyi birbirine karıştırırsın ama manav karıştırmaz." Atsız bu cümle ile bizi uyarıyor. Kullandığı teknik gereği roman masalımsılık kazanmıştır. Yazarın "uyarısına" rağmen ben yine de masalımsı roman dedim ama bunu betimleme ihmalinden dolayı dile getirdim. Romanın ismi Ruh Adam olsa da, masalımsı bir "kıvamda" olsa da, betimlemesiyle istenilen düzeyde olmazsa bir yönüyle eksik demektir. Genellikle, biz, betimleme konusunda ihmalci ve tavizci edebiyata sahip olduğumuz için Atsız'a ne diyebilirim ki?! Hele ki, böyle 'hayalle süslediği' kurguda...

Baş karakter Selim Pusat'ı anlatmak isterdim. Onu anlatmak limitsiz spoiler vermek olacaktır. Spoiler sözcüğü kapitalizm icadı olduğu için kabullenmezdim. Bu saatten sonra ise bende alerji nedenidir. Selim'le ilgili sadece bir kaç cümle ile kifayetlenmek istiyorum. Ona ya buz adam ya da kristal adam demeliyim. Buzun sıcakla teması, yağın sıcakla teması gibi değildir. Buz yağa göre çok serttir ama cızzz ediverir hemen erir ve buharlanır. Kristal de çok serttir. Örneğin, bir kristal bardağı beton üzerine bırakın ve oluşan tabloya bakın. Paramparça olmuştur. Daha sert olanın akibeti... Selim de böyledir; askeri disiplinli, sert mizaçlı karakter. Selim de cızzz etti eridi, temasta parçalandı. O aşkla temas etti... Daha önce biraz farklı ancak sertlik anlamında Selim'i andıran Reis Bey'le tanışmıştım. Taş gibi, kalbi mühürlü. Fakat, sonrasında merhamet ve şefkat abidesine dönüşmüştü. "Ateşini bulmuş ve değişimişti". Onun ateşi merhamet duygusuydu. Selim'inki ise aşk.

Selim'i aşkla tanıştırmadan önce, insan ve aşkın onda nasıl tezahür ettiğine değinmek istiyorum. İnsanı beden ve ruh diye incelemek yanlıştır. İnsan on unsurdan müteşekkil bir bütündür: toprak, su, hava, ateş (beden); kalp, ruh, sır, hafi, ahva (ulvi boyut) ve nefs-i natıka. Günümüz literatürüne şehvet içgüdüsü ve nefsani arzu da aşk olarak geçtiği için aşkı üç yönde inceleyebiliriz - içgüdüsel, nefsani ve duygusal. Bir kadının sesi ve ya güzelliği erkekte hem içgüdüsel hem de duygusal uyarılmaya sebep olabilir. Fakat biz ikisine de aşk deriz. Hatta evli bir erkekte çekici bulduğu bir kadına karşı nefsani bir arzu oluşabilir. Buna da aşk diyeceğiz. Kolayından ve cahilce hepsine aşk demeye alışkınız. "Ruh Adam"da Atsız bunu, böyle bir zihniyete yönelik ilmi ve psikolojik olarak irdeliyor.

Romanda benim açımdan dikkat çeken konulardan biri de tasavvufun değerlendirilmesidir. Ayşe karakteri üzerinden tasavvufun yorumlanması Atsız'ın bu alanda bilgi sahibi, imanlı ve inançlı kişi olduğunu da gösteriyor. Sadece, tasavvufa din felsefesi gözüyle bakmak benim kabullendiğim görüş değildir. Çünkü kelimelere önem veririm, manaya kelime ile ulaşırım. Bu yüzden din ve felsefe sözcüklerini bir araya getiremem. Çoğu ise kelimeleri önemsemez, kast ettiği manaya odaklıdır. Yani mana üzerinden kelimeye ulaşır. 'Din felsefi' tabiri dışında romandaki tasavvuf yorumu çok hoşuma gitti diyebilirim.

Ana karakterin kurmay adayı ve askeri kişiliği üzerinden rejim eleştirisi de çok dikkat çekiyordur. Kralcı diye gösterilir ama onda imparatorluk özlemi vardır, Osmanlı özlemi vardır. Daha doğrusu, sanırsam seküler, iktidar-muhalifet kaftanlı, parti çatışmalı, maskesi demokrasi olan rejimin sahteliğine karşı güçlü askeri nizamı olan Türk hükümdüarlığına özlemdir ve bu Selim'de hayati dava olarak kendini gösteriyor.

Eserdeki isimler de dikkat çekiyor ve mutlaka eleştiriye tabii tutulmalıdır. Romanın en bariz şekilde sanatsal yönünün belli olduğu nokta isimlerdir. Boşuna mı kahramanımız adı Selim'dir?! Ahh..şu spoiler denen şey! Mecburen kesiyorum...

Etkinlik vesilesiyle Atsız ile tanışmaya kapı açmış oldum. Onun son eseri benim ilk okuduğum oldu. Daha önce kendisinden tek bir cümle/satır okumadığım Atsız'ı, türkçü-ülkücü, politik bir şahsiyet olarak "bilirdim". Ruh Adam'ı okudum ve karşıma usta bir yazar çıktı. Şair tarafını henüz keşfetmediğimden ötürü bu kitapta geçen şiirler üzerinde durmak istemedim.

Ve son olarak..Romanın etkisi altındayken hayal ediyorum ki, Selim Pusat'la karşılaştım. Elimi omuzuna arkadaşca vurarak:

Bu nə sirrdir düşdüm ana
Məhəbbətin qüdrətini mən belə bilməmişdim ana!
(Bu ne sırdır düştüm ana
Muhabbetin kudretini ben böyle bilmemiştim ana!)
308 syf.
·1 günde·Beğendi
Kitap, Uygurlu Yüzbaşı Burkay'ın masalıyla başlıyor. Girişi hâlâ aklımda, yazarın farklı ve etkileyici bir tarzı var. Nefsiyle mücadele eden başkarakterin iç dünyası ve psikolojisi beni çok etkiledi. Gerçek ile hayal arasında gidip gelen tasvirler oldukça başarılı. Kütüphanemde kesinlikle olmasını istediğim kitaplardan biridir. Bozkurtların ölümü'nden önce okumuştum, onunla karşılaştırmak hata olur.

Bu kadar popüler olamaması yazara karşı duyulan önyargı mı bilinmez ama Türk Edebiyatı için kesinlikle her yönüyle çok değerli bir edebi eserdir.
308 syf.
·10/10
Atsız bey'in kaleminden harika bir eser.. Okumayı severim, bazı kitapları çok beğenerek keyif alarak okurum, bazıları da beni derinden etkiler. Bu eserde beni derinden etkilemeyi başarmış ender kitaplar listesinde yer alıyor, hiç şüphesiz bir daha okuyacağım. Ruhun Şad olsun Atsız....
308 syf.
·4 günde·Beğendi·10/10
İlk Atsız romanım. Keşke daha önce okusaymışım. Çok ama çok etkileyiciydi. Sırf yazarın milliyetçiliği yüzünden romanın Türk Edebiyatında önemli sırada olmadığına inanıyorum. Bu kadar sürükleyici roman nadide...H. Nihal ATSIZ'ın yaşamından kesitler de sunmakta. "Ağlamak da hayata dönmenin işaretiydi." gibi süper alıntılar var. İçerisindeki şiirler de okumaya daha fazla anlam katıyor.
Mutlak Seveceksin ve Ay Yüzlü Güzel Konçuy tam bir şaheser.
Kesinlikle okunmalı !
https://www.youtube.com/watch?v=IH6tD9UZdtk
352 syf.
·12 günde·Beğendi·10/10
"Bu incelemeyi okuma gereği duymuyor olabilirsiniz ama kitabı lütfen okuyun hemi."

Aah ah! Bu kitabı okumama mani olan yeşil gözlü sevdiğim, ben şimdi sana ne diyeyim. Bu muhteşem eseri bir yıl önce okumama mani olsan da yine de senin canın sağolsun.

"Atsız'ı seviyorum ve saygı duyuyorum," diye nutuklar atan ben, onun bir eserini dâhi okumamış olmanın utancıyla yaşayamayacağımı anladım ve kitabı alıp bir solukta okudum. İki soluk da olabilir..

Ufacık SPOİLER içeriyor olabilir!!!!!!

Askerliğe aşık olan birinin "vatan haini" ilan edilip görevinden alınması.. Ne kadar gurur kırıcı, onur zedeleyici bir durum. Bunun acısını kelimelerle tarif edebileceğimi düşünmüyorum. Ve bunun sonucunda Yüzbaşı Selim Pusat artık
"Ruh Adam"a dönüşmüş idi.

İnsanlardan tiksiniyor ve harp kitaplarıyla meşgul oluyordu bizim Ruh Adam. Taa ki karşısına yeşil gözlü, büyüleyici kız ( Güntülü ) çıkana kadar. Ve bunun devaminda yasak aşk.

Neden bilmiyorum ama ( biliyorum da bilmezlikten geliyorum sanırım) bu kitap beni çooook derinden etkiledi. Zaman zaman tüylerimin diken diken olmasına bazı zamanlar da gözlerimin dolmasına neden oldu. Harika bir kitap HARİKA! Kitabı okumanızı şiddetle değil sevgiyle öneriyorum.
“İnsanlar okunmamış birer kitaptır. En basitleri hakkındaki hükmü bile tamamının okunmasına bırakmalı. Biraz derince olanların ise, iyice okunduktan sonra üzerinde az veya çok düşünmek lâzım.”
Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden?
Sen istedin ondan bu gönül zorla tutuştu.

Gün, senden ışık alsa da bir renge bürünse;
Ay, secde edip çehrene, yerlerde sürünse;
Herşey silinip kayboluyorken nazarımdan,
Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse...

Ey sen ki kül ettin beni onmaz yakışınla,
Ey sen ki gönüller tutuşur her bakışınla!
Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince
Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince
Gönlümdeki azgın devi rüzgarlara attım;
Gözlerle günah işlemenin zevkini tattım.
Gözler ki birer parçasıdır sende İlahın,
Gözler ki senin en katı zulmün ve silahın,
Vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin;
Sen öldürüyorken de vururken de güzelsin!

Bir başka füsun fışkırıyor sanki yüzünden,
Bir yüz ki yapılmış dişi kaplanla hüzünden...
Hasret sana ey yirmi yılın taze baharı,
Vaslınla da dinmez yine bağrımdaki ağrı.
Dinmez! Gönülün, tapmanın, aşkın sesidir bu!
Dinmez! Ebedi özleyişin bestesidir bu!
Hasret çekerek uğruna ölmek de kolaydı,
Görmek seni ukbadan eğer mümkün olaydı.

Dünyayı boğup mahşere döndürse denizler,
Tek bendeki volkanları söndürse denizler!
Hala yaşıyor gizlenerek ruhuma 'Kaabil'
İmkanı bulunsaydı bütün ömre mukabil
Sırretmeye elden seni bir perde olurdum.
Toprak gibi her çiğnediğin yerde olurdum.

Mehtaplı yüzün Tanrı'yı kıskandırıyordur.
En hisli şiirden de örülmez bu güzellik.
Yaklaşması güç, senden uzaklaşması zordur;
Kalbin işidir, gözle görülmez bu güzellik...

Kitabın basım bilgileri

Adı:
Ruh Adam
Baskı tarihi:
1992
Sayfa sayısı:
352
Format:
Karton kapak
Kitabın türü:
Dil:
Türkçe
Ülke:
Türkiye
Yayınevi:
Baysan Yayınları
Baskılar:
Ruh Adam
Ruh Adam
Ruh Adam
Ruh Adam

Kitabı okuyanlar 5.223 okur

  • mahmut öksüz
  • Sevde Ayvaz
  • Gülbike AYDIN
  • Duygu Güney
  • Öznur Kadıoğlu
  • Murat çakır
  • İhtibar Yalçınkaya
  • Eray Yaşaran
  • Tuğba Demirci
  • Büşranur

Kitap istatistikleri (Bütün baskılar)

Bu baskının istatistikleri

Okur puanlamaları

10
%1.2 (23)
9
%0.3 (6)
8
%0.5 (10)
7
%0.1 (2)
6
%0.1 (1)
5
%0.1 (1)
4
%0
3
%0
2
%0
1
%0

Kitabın sıralamaları