İyiye sahip yaşamda erdem, kötüde ise erdemsizlik sergilenir. İlki her zaman doğru, diğeri ise yanlış amaçlara yönelir. Dahası iyiler kendinde yararlı olan yaşama sanatı aracılığıyla yaptıkları her şeyi bilgeliğe, ölçülülüğe ve diger erdemlere uygun bir şekilde, layıkıyla yaparlar. Kötülerin yaptıkları fenalıklar ise bunun tam tersidir. İyi olan muhteşem, olgun, yüce ve güçlüdür. Muhteşemdir, çünkü kişinin isteklerine bağlı ola- rak amaçladığı şeyler onun sayesinde elde edilir. Olgundur, zira bulunduğu her yeri zenginleştirir; yücedir üstelik asil ve iyi insan onun sayesinde yükseklere erişir. Ayrıca güçlüdür o, kişiye hak ettiği dayanıklılığı verir. İyi insan savaş meydanından kaçmaz ya da ortadan kaybolmaz; onun ne birine yakındığı ne de birinin yakınmasına kulak verdiği görülür. Kimseye mani olmadığı gibi hiç kimse de onu engelleyemez. Onu kimse bir şeye zorlayamaz, o da hiç kimseyi zorlamaz. lyi insan ne kötülük yapar ne de kötülüğe uğrar; kötülüğe bulaşmayacağından ne aldatılır ne de aldatır. Hatadan ya da bilgisizlikten muaftir; hiçbir şeyi unutmadığı için onda yanlış hiçbir sam bulunmaz. Mutluluk, talih, kutluluk, zenginlik ve dindarlık en çok onda bulunur; Tanrı'nın sevgilisi olan iyi insan, her şeyi en çok hak edendir. Kral, komutan ya da yönetici olmaya en uygun olan odur; ayrıca o, evi ve serveti yönetme sanatında ustadır. Kötülerde ise bunların karşıtı özellikler bulunur. Nihayetinde erdemli olan bütün iyi şeylere, erdemsiz ise tüm kötülüklere sahiptir.