Puan
8.210 üzerinden
STRUMA GEMİSİ İÇİN KİM ÖZÜR DİLESİN! YALÇIN BAYAR / HÜRRİYET1K
Puan vermedi
İLGİNÇ bir işadamı olan, ‘sosyal demokrat’ olduğunu iddia eden İshak Alaton’a yönelik, adı bizde saklı bir Mülkiyeli okurumuzdan eleştiri mektubu aldık.
TKİ’nin kapatılmasını istemesinden somon yetiştiriciliğine, TESEV’in Soros çizgisine çeken anlatımlarını, çevresine yaptığı iftira örneklerini bir yana bırakıyoruz. Okurumuz, Alaton’un, Struma gemisi faciasına kafayı takıp “Hain bürokratlar yaptı, CHP yaptı! Devlet onlardan özür dilesin!” demesine sözü getiriyor. Çarpıcı bilgiler veriyor. Okuyoruz:
“Neymiş bu Struma olayı? Romanya’nın Nazi yanlısı hükümeti bir tezgâhla Struma adlı köhne bir gemiye 769 Musevi’yi doldurup ‘Sizi Filistin’e yolluyoruz’ yalanı ile Karadeniz’e çıkmasına, yani batmasına göz yumuyor. Gemi İstanbul’a geliyor. Sene 1941 Naziler Yunan sınırında, Balkanlar’da herkes Nazi işgalinde, gemi ve içindekileri İngiliz hükümeti Filistin’e kabul etmezken, Amerikan hükümeti konuya ilgisizken, Vatikan’daki Papa’nın sesi çıkmıyorken, Türkiye içinde bulunduğu diplomatik ve askeri baskının çıkmazında geminin tekrar Romanya’ya dönmesi için Struma’yı kendi sularından çıkarıyor. Karadeniz’in uluslararası sularında gemi bir Rus denizaltısı tarafından batırılıyor.
İshak Alaton ne diyor? ‘Türkiye özür dilesin!’
Rusya, Romanya, İngiltere, Amerika özür dilesin demiyor! Ne diyor?
‘Türkiye özür dilesin!’
İngiltere 1940 Mayıs’ında içlerinde 50.000 Yahudi sığınmacı da bulunan bütün Alman ve İtalyan yabancılara sürgün uygulamıştı. Bunlardan 8 bini Kanada ve Avustralya’ya gönderilmişti. Yolda bu sürgünlerin içinde olduğu Arandon Star gemisi torpillenerek battı.
Bir tek Yahudi-İngiliz işadamı da –bugün dahi– kalkıp da majestelerinin hükümeti özür dilesin demedi, demiyor.
MİLLİ KORUMA KANUNU
İshak Alaton babası ile gemidekilere ekmek taşıdığını söylüyor. Ne güzel!
Zülfü Livaneli'nin Serenad kitabı ile öğrendiğim büyük bir insanlık trajedisidir. Halit Kakınç ise bu olayı birebir yaşadığını söylüyor, şahit olduklarını biraz araştırma da yaparak derlemiş. Sade dille tarihi bir roman oluşturmuş.
Nazi soykırımından kaçmak pahasına, son kuruşlarını ödeyerek bu gemiye binen 769 insan, 15 aralık 1941 günü sarayburnu açıklarına gelir dayanır.
Struma yolcuları türkiye ve ingiltere arasındaki siyasi pazarlıkların sürdüğü yaklaşık 2,5 ay boyunca karantina koşulları altında bu limanda bekletilir.
Türkiye bu gemideki mülteciler için Almanya ile değil Ingiltere ile mücadele etmiştir, bu gemideki Yahudiler Turkiyeye yerleşmek için değil, Filistine geçmek için transit olarak kullanmak üzere karaya çıkmak istiyorlardı.
Istanbul’da kaldığı süre içinde, bir kaç şanslı yolcu, çeşitli gerekçelerle bu talihsiz gemiden kurtulmayı başarır. 800’e yakın yolcu ve mürettebatla köstence’den gelen gemi, siyasi pazarlıkların beklenen neticeyi vermemesi sonucu, 1942 yılının şubat ayında bu limandan koparılarak, geldiği yere, karadeniz’e iade edilir. ertesi gün, şile açıkların bir sovyet denizaltısı tarafından torpillenerek batırılır.
Tarih, acılarla, savaşla doludur; değişmesine olanak yoktur, ama gelecek? Hoyratlık, hiç ders alınmamışcasına sürüyor. Zalimler her devirde zalim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
10/10
2016 61. kitabı
Ne demeli, ne yorum yapmalı ki? Yaşanan o kadar acı, kaybedilen o kadar can… Yazık…
Okudukça, “Ne çok nefret barındırabiliyor insanoğlu içinde böyle,” dedim. Kendi çıkarları doğrultusunda her şeyi yapabileceğini, yapabileceğimizi okumak gerçekten de sarsıcı. İnsanları sınıflandırmak, bize doğru gelmeyen sınıfı dışlamak, acılarından mutlu olmak, hatta öldürmek ve ölümlerinden memnuniyet duymak… İnsanlığımızı sorgulatıyor.
Kitabın geçtiği zaman, İkinci Dünya Savaşı ve en acımasız diktatörlerden Hitler’in Dünya’da başlattığı kaos dönemi. Ölümden kaçıp, gelecek umuduyla başka bir ülkede yurt edinmek için, başka milletlerden medet uman milyona yakın insan. Genç, yaşlı, çocuk… Biraz diplomasi, biraz nefret, biraz ırkçılıkla sonları ölüm masum insanlar…
Bu kitabı okuduktan sonra Türkiye’nin İkinci Dünya Savaşı’ndaki etkisi konusunda hiçbir fikrim yokmuş dedim. Daha fazlasını öğrenme isteğim ve yine bu konudan bahseden Zülfü Livaneli’nin eserini okuyarak başlama arzum arttı.
Sadece kitabı okurken, bu kadar genel değil de daha öznel yazılmış olsaydı bu kitabın daha da vurucu olabileceğini düşündüm ama buna rağmen bu hali de oldukça etkileyici.
Ben politikadan, diplomasiden, birinin taraf olup olmamasından anlamıyorum. Ben bu kitabı duygularımla okudum. O 800 kişinin neler yaşadığını, neler hissettiğini düşünerek okudum. Okuyacak olanlara tavsiyem de budur. Benim gibi duygularıyla okumaları.
Yüzen TabutTarih
Bütünüyle acının, gözü yaşlı ebeveyn ve çocukların, çaresizliğin; suçları sadece "Yahudi" olan bu 769 insanın, yürekleri körükleyen çığlığını duyuran kitap, Struma.
Nazi Zulmünden kurtulmak isteyen Romanya'lı Yahudilerin yaşamak için bir umudu vardı: Struma. Diğer adı ile "yüzen tabut".
Filistin'e gidecek gemiye 769 yolcunun İstanbul/Sarayburnu açıklarında 72 gün boyunca bekletilerek haspoluşunun ardından Karadeniz' e taşınarak akabinde geminin patlatılarak infilak edilişinin öyküsü. Tarihten asla silinmeyecek bu olayı Halit Kakınç tüm yalınlığı ve çıplaklığıyla anlatarak belgesel roman türünde okurlarla buluşturmuş.
Türkiye politik nedenlerden dolayı tarafsız kalmayı seçmiş. Gemiyi ve onlarca insanı kendi haline terketmiş.
Çok şey sorguladım. Çok kez neden diye sordum. Bir cevap bulamadım. Sadece büyük bir katliama ülkece sebep olmanın utancını tarihin hiçbir zaman silemeyeceğini biliyorum, biliyoruz.
Livaneli'nin Serenad kitabında rastladım Struma'ya. Bir çoğumuz belki de bu şekilde tanıştı. Kitapta yer yer baskı hataları olsa da cümleleri anlaşılmaz kılmıyor.
Gerçeklerin gün yüzüne çıktığı bu kitabı sizler de okuyun.
Acı, çokça acı...
Bu gemiyle ilgili ilk detaylı hikayeyi Zülfü Livaneli’nin Serenad‘ında okumuştum. Halit Kakıç’ın Struma’sı ise faciayı tarihi ve politik detaylarıyla, daha çok belgesel niteliğinde ele alıyor. Tarihin tozlu sayfaları bir kere aralandı mı karşılaşılanlar yenilir yutulur cinsten olmuyor genelde. Bu geminin hikayesi de insanlık tarihteki utanç duvarına adını yazdırmış.