Yol Düşleri

9,3/10  (3 Oy) · 
4 okunma  · 
1 beğeni  · 
196 gösterim
“Cemal Şakar’ın öykülerinde anlatım tekniği olarak fantastik yapı, rüya ve sesler dolayısıyla belirir. Yol Düşleri’nde, şehre alışmak zorunda kalan bireyin öyküsünü anlatan “Sır”, otel odasında kalan gencin, garip bir sesin peşine düşmesini anlatır. Nitekim aynı birey, “Ses” öyküsünde, rüya ve geçmişe dönüş fantastiğiyle aradığı sesle buluşur. Sesin sahibi, ölümün eşiğinde bulunan ve hikmetler söyleyen birisidir. Ancak bu yapı tasavvufi, metafizik, sezgisel bir geçiştir ve rüya hâline denk gelişi, fantastiğin bizim tanımladığımız kararsızlıkla yerleştirilecek biçiminin dışındadır...” diyor, Ertan Örgen.
  • Baskı Tarihi:
    Temmuz 2014
  • Sayfa Sayısı:
    72
  • ISBN:
    9786053260219
  • Yayınevi:
    İz Yayıncılık
  • Kitabın Türü:
Melike 
 11 May 11:37 · Kitabı okudu · Beğendi · 9/10 puan

Düş; Yola çıkarken hayalini kurduğumuz ne varsa o mu? Yoksa kana bulanan dizimize bakarken söylediğimiz bir söz mü?

Düş, düşmek zaten. Düşe düşmek. Her düşüş beraberinde bir sırrı getirirse hayatımızın sonuna kadar o sırrın neye dönüşeceğini mi bekliyor olacağız? Diyelim bekledik, beklemeleri severek. Sırrı sese dönüştürmeye çalışmak mı tüm bu beklentiler, bu bekleyiş sese ulaşmak için mi? Peki yok mu bu sırrı bilen. Sen, ben bilmesek de yok mu?

Sorularla cebelleşiyorum. Çünkü daha ilk öyküde bir soru girdi zihnime ; ‘’Yordamlarıma güvenebilir miyim? ’’Yordam değil mi ki bir ihtimal ve ihtimaller değil mi ki güveni zedeleyen hafif şiddette artçı sarsıntılar? Yazılanların her biri ihtimaller penceresinden baktırırken ışık mı karanlığı bölen yoksa karanlık mı ışığı yutan ayrımına çoğu zaman varamıyoruz. Sorular karanlığa tutunarak yeni yeni sorular doğururken karanlığın sessiz soluğunun doğurgan olduğuna ikna olmaya başlama zamanımızın geçtiğini düşünmek sadece bu satırlara mahsus mu kalacak?

Yollar diyor yazar, yollar yürüyelim diye kalbimizi dürter. Karanlıkları yararak yürümenin, bedeninden soyunup seni senden çıkaracağına inandırmak mı amacı? Dipsiz gece, kendimizi nefesimizden bulalım diye var edilmiş olmasın sakın? Karanlığın, kalbimizin karartısını alıp götürmek için yaratılmış bir nimet olduğunu anlamak mı karmaşık olan? Okumak bahşedilmiş engin insan, geceyi gerçekten kavrayabildi mi?

Tüm sorular peşin sıra gelirken hayat gerçek/ten bir masal mı? Herkesin, birileri öyle derlerdi dediği, bir var bir de bakmışsın yok olan bir masal. Uzakları anlattılar, ulaşılamaz uzaklardan bahsettiler hep. Meğer içimizmiş o uzaklar. Karanlık diye korkup girmediğimiz başka başka zamanların peşine düştüğümüz uzaklar.

Sorular soruları doğurdu. Başlangıcı gündüzler, sonları gece olan bir sürü düş gördürdü okurken. Düştüğün düşten kalk, silkelen dedi sonra. Kalktım, dizlerimi sildim. Yolculuğumda istikametim değişir sandım.
Yolum doğru, ben yanlışmışım.
Kendimi yanıltmışım…

Kitaptan 21 Alıntı

Melike 
27 Mar 08:46 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 9/10 puan

İçinde bulunduğum mekanda ve zamanda kendimi arıyorum. Binlerce yıl öncesini; sözden önceki sesi, sesten önceki sükutu ve binlerce yıl sonrasını; sükuttan sonraki sesi, sesten sonraki sözü, sözden sonraki olayları hep bir anda yaşıyordum.

Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 12)Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 12)
Melike 
29 Mar 13:54 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 9/10 puan

Her şeyi geride bırakıp birine gitmek ya da her şeyi geride bırakıp size geleceğine emin olduğunuz insanların olduğunu bilmek hayatı yaşanır kılar.

Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 66)Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 66)
Melike 
28 Mar 09:32 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 9/10 puan

Ben nereye gidersem gideyim içimdeki sıkıntıyı, yere göğe sığmazlığımı da oraya taşımayacak mıydım?
Belki ben göğsümün daralmasıyla varım.

Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 41)Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 41)
Melike 
29 Mar 09:29 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 9/10 puan

Hep bir yerlere gitmeyi, en azından gidebilmeyi düşlerken, bir gün olası geriye dönüşlerin korkusunu duymaya başladığımda sen girdin yolculuklarıma.
Olası çıkmazları yaşamaktansa ya da nasılsa gidemediğim, gidemeyeceğim bir yerlere yürümeye çalışıp ömrümü tek başıma tüketmektense seninle olmamı önerdin.
Sen, bana bu küçük kentte de yaşanabileceğinden, buranın asudeliğinde umulmadık, beklenmedik bir zamana ertelediklerime başlayabileceğimden; şimdiye dek gitmelerimde, gidememelerimde kurup durduğum yolculuklarımda hep kendi kendimle karşıya gelmeye korktuğumdan; oysa küçük ilişkileriyle, daracık kalıplarıyla, hep kendi üstüne kapanan bu taşra kentinde ertelediklerime başlayabileceğimden; bir günün ya da uzun bir gecenin tersine tersine gitmemdeki umutsuzluktan söz ettin.
Ben, insanın kendi serüvenini tüketip yeniden üretmeye çalıştığı hikayesini bir başkasıyla hem de küçük bir kentte, sadece kendilerine ait bir eviçinde, çörek kokuları, saksı çiçekleri arasında nasıl paylaşabileceğini bilmiyordum. Kendimi bir araya getirememekten; bir uzak düşe, bir türlü tüketilmemiş eski beraberliklere dağılmış yüreğimden, durmadan yeni yeni gitmeler üreten beynimin çağrısından, çağrışımlardan, eşyaların hesaplanamayan zamansız göndermelerinden korkuyordum.
Sustun.

Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 48)Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 48)
Melike 
28 Mar 11:03 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 9/10 puan

Gitmek bulmak mıdır? Aranan bir sözcük müdür? Sözcük herkesin duvarına astığı simli, sırmalı mahfazanın içinde midir? Kitap cevap mıdır?

Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 30)Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 30)
Melike 
29 Mar 13:45 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 9/10 puan

Sözcükler hiçbir zaman demek istediklerimize, söylemek isteyebileceklerimize yardımcı olmadılar.

Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 49)Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 49)
Melike 
28 Mar 11:07 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 9/10 puan

Belki de yürümek, sadece yürümek ferahlıktır. Endişesiz emin bir yürüyüşle; bildiklerimi geride bırakmak; çiçekler, otlar, çalılar ayağıma dolaşadursun tepemde bir kuş, kendimi de geride bırakmak ferahlıktır.

Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 41)Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 41)
Melike 
28 Mar 15:06 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 9/10 puan

Ben hep hayatla aramdaki engellerle savaştım. Ama onlar hep oldular. Sonraları onları sevmekten korktum, kapıyı vurdum ve çıktım: Sevmekten yana korkularım vardı.

Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 42)Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 42)
Melike 
29 Mar 13:50 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 9/10 puan

Ben şimdi çörek kokularının, masamdaki çiçeklerin ve bir kadın titizliğiyle tozu alınmış kitaplarımın arasında yazmanın hâlâ bir anlamı olup olmadığını düşünüyorum. Çünkü benim için yazmak; uzun yolculuklarımda bir ayraç, uzlaşmazlığımın, ertelemelerimin küçük bir avuntusu, ortak duyarlılıklarımın ortak sözcüklerle ifade biçimiydi.

Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 51)Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 51)
Melike 
28 Mar 08:53 · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 9/10 puan

Kibrit söndü. Söndü dışarısı. Bir kibrit, bir kibrit, bir kibrit daha yaktım. Hiçbir yan ışımadı. Bir yalancı şafaktı, geçti. Geriye bir ben kaldım, bir de bu çıkışsızlığın çıkışında gizlendiğini varsaydığım o şey kaldı. Yine gizli, yine ulaşılamaz.

Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 27)Yol Düşleri, Cemal Şakar (Sayfa 27)
3 /