Fournier'yi "Son siyah saçım"la tanıdım ve ondan sonra peşini bırakmadım. Son kitabında kedisi Artdéco'yu izlerken "Acaba ne düşünüyor?" diye sorup ardından her hayvana yaklaşıp aynı soruyu sormuş. Cevaplar tabii yine benzersiz. İşte bir tanesi: Ya sen denizyıldızı, ne düşünüyorsun? "Yalnızca bir yıldız olmak isterdim. O zaman güzel bir adım olurdu, herkes bana bakmak için başını kaldırırdı. Ama onun yerine üstümde yürüyor ve kumda beni eziyorlar. Çok güzel değilim, parlak değilim, çok akıllı değilim, göksel değilim, ışık saçmıyorum. Geceleri Çoban yıldızı Venüs gibi çobanlara klavuzluk etmiyorum. Beni yemek bile istemiyorlar."