KİTAPBUCH
@kitapbuch
32 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Kitabın Yorumu
1930’lu yılların kabiliyetli yazar ve yayımcısı Sabahattin ALİ (1907-1948)’nin “İçimizdeki Şeytan” romanı; henüz çocuksu duygulardan kurtulamamış bir gencin, verdiği yanlış kararlar sonucu düştüğü üzücü durumları, psikolojik tahliller eşliğinde anlatan ve dramatik hikâyesiyle öne çıkan bir eserdir.
Bizce, romanın üç kelimeyle özeti; “Bayağılaşma, Özeleştiri, Çaresizlik”, üç kelimeyle yorumu ise; “Dramatik, Psikolojik, Akıcı.”
Kısacası roman; iyi niyetli bir genç olan Ömer’in, bayağılıklarla dolu arkadaş çevresini, onların etkisindeki çalkantılı yaşantısını ve gerekli özeni göstermediği için sona eren yeni kurduğu aile hayatı konu ediyor.
İyi niyetine rağmen, bir aileyi idare edecek psikolojik güce sahip olmayan Ömer; sık sık yanlış yollara sapıyor, durumu düzeltecek doğru kararlara ulaşamıyor ve sonunda sadece kendini değil, eşi Macide’yi de üzüntülü bir serüvene terk ediyor.
Roman; uzun felsefi konuşmalarla durumunu düzeltmeye çalışan bir genç adam ile eşinin zayıf yönlerini tanıyarak onu himayeye çalışan genç bir kadının açmazlarını anlatıyor.
Romanda, Ömer’in arkadaş çevresi anlatılırken; 1940’lı yılların fikir ortamına, basın camiasındaki ilişkilere ve farklı insan tiplerinin tahliline de yer veriliyor.
Romanı okurken; insan denen varlığın zaaflarına şahitlik ediyor, kitabın tabiriyle “İçimizdeki Şeytan”ı hissediyoruz. Kılı kırk yaran bir dürüstlükle, hatta aşırı iyi niyetlerle yola çıkan bir insanın bile, yaptığı hataların onu yoldan çıkarabileceğini okuyoruz. İyi ile kötünün, doğru ile yanlışın yan yana, iç içe olduğu enteresan bir dünyada yaşadığımızı da fark ediyoruz. Küçük hataların sonunda büyük belalara bulaşan Ömer’in, yanında duran, yönlendiren hiç gerçek dostu olmadığına şaşırıyoruz.
Kitabı bitirince, kendimize şu dersi
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabın Yorumu
“Memleket Hikâyeleri”; Türk edebiyat tarihinde batı edebiyat yazımını örnek alan Fecr-i Ati topluluğunun kurucularından olan Refik Halid KARAY (1888-1965)’ın, “Anadolu kültürü ve insanını yalın bir İstanbul Türkçesiyle anlattığı” kasaba hikâyeleridir.
Kitabın üç kelimeyle özeti; “Hikâyeler, Yoksulluk, Kurnazlık”, üç kelimeyle yorumu ise; “Akıcı, Yerel, Faydalı.”
1909-1919 yılları arasında kaleme alınan her biri 10-12 sayfalık 18 hikâyecikten oluşan kitap; “Kasaba hayatını, merkezi idarenin taşradaki etkisini, kamu görevlisi, esnaf ve köylünün hallerini, halkın yaşam gailesini, köy hayatının zorluğunu ve keyfini, kurnazından safına, varlıklısından garibanına kadar memleket insanının karakterini” konu edinir.
Hikâyelerin; dili sade, anlatımları akıcı, okunması zevklidir. Okuru tebessüm ettiren hoş bir anlatım dili vardır.
Kitaptaki birbirinden güzel ve ibretlik birçok hikâye var. Bizim 18 hikâyeden en etkileyici bulduğumuz; "Kurnaz ve köydeki herkesi dize getiren bir ağanın, yeni satın aldığı öküzünün inadına yenilmesini anlatan" Koca Öküz isimli hikâyedir.
Kitabın arka kapağında yer alan Nihat Sami Banarlı’nın, Cevdet Kudret’in kitapla ilgili olumlu yorumları da dikkate alındığında; Refik Halid KARAY’ın, “Başka alanlarda dolaşan Türk Hikâyeciliğini Anadolu’ya yönlendirdiği ve hikâyeciliğe yeni bir soluk getirdiği”ni söyleyebiliriz. “Tanzimat’tan Bugüne Edebiyatçılar Ansiklopedisi”nde ise; Halide Edip Adıvar’ın bir adım daha ileri giden yorumuna yer verilmiş. Buna göre; “KARAY, Rus ve Amerikan Edebiyatı’ndan sonra hikâyecilikte dünya ölçeğinde bir yazar”dır.
Kitabı bitirdiğinde okur, şu iki tespiti yapabilir. İlki; “Toplumsal davranışlarımızın, sorunlarımızın bir geçmişi var ve bu hikâyeler bugünkü kültürümüzün geçmişteki izlerini bize
Kitabın Yorumu
“Semerkant”; bir çok prestijli edebiyat ödülü sahibi, eserlerinde Akdeniz kültürünü inceleyen Lübnanlı gazeteci, yazar Amin Maalouf’un (1949 Lübnan doğumlu, 1976’dan bu yana Paris’te), “Ömer Hayyam’ın yaşadığı zamanı, kültürü ve coğrafyayı anlattığı” ünlü romanıdır.
Romanın üç kelimeyle özeti; “Hayyam, Entrika, Doğu”, üç kelimeyle yorumu ise; “Ustaca, Oryantalist, Karmaşık.”
Roman, tarihin iki farklı zaman diliminde dolaşarak, “Ömer Hayyam’ı ve Rubaileri'nin hikâyesini” konu edinir.
Kitap; büyük bölümünde, 12. yüzyılda Semerkant civarında yaşananları (savaşlar, entrikalar, güç mücadelesi, toplum hayatı) Ömer Hayyam’ın gözüyle anlatırken, üçte birlik kısmında aynı coğrafyaya (İran’a) bundan 700 yıl sonra yapılan bir seyahati konu edinir. Bu seyahat; Ömer Hayyam’ın ünlü “Rubailer” adlı eserinin izini süren bir Amerikan vatandaşının (Bünyamin O.Lassage), 1912’de Titanic’in batışıyla son bulan İran serüvenidir.
Roman, birbirinden anlam kopukluğu hissedilmeyen dörder – beşer sayfalık 48 bölümden oluşmaktadır. Anlatılanlar tarihi olaylardır.
Kitap; sarayda ve hayatın her alanında hüküm süren entrikaları, bozkırın sert kurallarını ve insanların bu hayata uyum sağlama gayretlerini detaylı tasvir etmektedir. Dönemin geri kalmışlığı ve bilimden uzaklığı vurgulanarak, bu olumsuzlukların karanlığında gökte parlayan tek yıldız olarak, Ömer Hayyam parlatılmıştır.
Kitabın 12. yüzyıldaki olay örgüsüne tarihi kişilikler de dâhil edilmiş ve Ömer Hayyam, Hasan Sabbah, Nizamülmülk, Melikşah, Alparslan romanda buluşturulmuş, yine Alamut Kalesi gibi figürler detaylı anlatılmış, Semerkant şehir yaşantısının ve çöl hayatının tasvirlerine de yer verilmiştir.
Kitapta bazen roman kurgusunun dışına çıkılarak, bir olayı vakanüvislerin nasıl kaydettikleri bilgisine
