Kafkaokur dergisini yıllar önce instagramda gördüm ve o zamandan beri takip ediyorum. Her paylaşımda hayranlıkla izlerdim ve çok imrenirdim sahip olup okuyabilenlere. Çok uğraşmıştım internet üzere satın almayı ama yurt dışından ısmarlamak için imkanım yoktu malesef. Bende geçen sene ağustos ayında türkiyeye gittiğimde derginin çıktığı yıldan bu güne kadar her senenin bir sayısını aldım. Kırtasiyedeki adam bana tuhaf tuhaf "bu manyak neden 92486474 tane eski dergi alıyor" dercesine baktığında "ne yapim bunları yıllardır almak istiyordum" dedim gülerek 😅 Hayatımdaki en mutlu olduğum anlardan biriydi. Bi insan 2015 yılına ait bi dergiyi aldığı için nekadar mutlu olabilir ki ? Neyse o günden beri tüm dergiler dolabımda paket halinde duruyordu ve bu seneye kadar neredeyse hiç birini açmamıştım. İşte tam o an fark ettim ki, çok istediğimiz bir şeyi elde ettiğimizde, aslında sadece onun hayali bizi mutlu ediyormuş. Elinde olduğu an, değeri ve kıymeti kayboluyor. Bu yüzden değerini bilmek için bazen eşyalara sahip olmamak çok daha kiymetli...