Hekaton’la Son Tango benim için sadece bir kitap değildi sanırım; bir yüzleşmeydi. Uzun zamandır bir kitabın beni bu kadar “anladığını” hissetmemiştim. Okurken sürekli altını çizmek, durup düşünmek,
yatağımın karşısında bir pencere var. odanın duvarları bomboş. nasıl yaşadım on yıl bu evde? bir gün duvara resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım? kimse de uyarmadı beni. işte sonunda anlamsız biri oldum. işte sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.