Yeni düzen o kadar mükemmel ki, o düzenin yasalarına karşı çıkan kişinin aklından kuşkulanmak gerekir demeye getiriyorlardı. İşte beni hasta eden bu yaklaşımdı.
Uzanıp elimi tuttu. İçimde tuhaf bir sıcaklık hissettim. Belki hayat hakkında bu kadar umutsuzluğa kapılmakta aceleci davranmıştım. Belki benim de yolumu gözleyen hoş sürprizler vardı. Daha bir kaç saat önce o elim bir sadistin avuçlarında değil miydi?
Sadece salak salak gülüyorlardı. Kendilerini hep dışarıda bıraktıklarıyla tanımlayan insanlar böyledir. Bir tür uyuşturucu, alttan alta hep var olan sessizliği işitmelerini önleyen bir tür gürültüdür kahkaha onlar için. Gülmek, hayatla yüzleşmekten korur onları.