Kitap gurusu
@kitapgurusuu
Aşk, nedir diye sorarsanız? Size tek kelime söylerim kitaplar...
Başkalarının hiç ulaşamayacağı karanlığı görebilmek için gecede uyanık olmak gerekiyor, uyanık, bütün duyguları ayakta. Az önce bir piyano sonatı dinleyip ağladım. Düşündüm ki asla bilemeyeceksiniz bu gözyaşlarının sizin için olduğunu. Ben hep tek başımayken ağlarım, gözyaşlarımı sunmam başkalarına herhangi bir anlam yüklemeleri için. Zaten günümüzde herkes insanın üzüntüsünü göstermek “amacıyla” ağladığına inanıyor. Bir insanın mutsuzluğunu kavramaktan öyle acizler ki, öylesine ufalıyorlar ki acının karşısında, gülünçler. İnsanlık için hiçbir umuda yer bırakmıyorlar.
Bu çocuk göçmenlerin iki kültür arasındaki bocalayışları, biz yetişkin göçmenlerden daha derin, fırtınalı ve can yakıcıdır; çektikleri acı, bilincinde olmasalar bile bütün davranışlarına, mimiklerine, oyunlarına, kahkahalarına varıncaya dek yansır. On yaşındayken, elli yaşın eskimiş gözleriyle izlerler dünyayı.
Aralarında iki-üç travesti var, doğrusu vücut bakımından gerçek kadınlara fark atsalar da, kemikli, iri yüzleri, dev elleri, abartılı kadın taklitleri ile bir erkekten daha erkeksiler. Bu açık biçimde erkekleri kollayan dünyada, neden kadın olmak ya da kadın gibi görünmek istediklerini doğrusu hiç anlayamıyorum.
“Seni nasıl böylesine hırpaladılar? Aşk sözcüğünü duyar duymaz karmakarışık korkulara kapılıp gitmene; iki insanın birbirine en yakın olması gereken zamanlarda, uçuruma yuvarlanır gibi kendi içine dönmene; bakman, istemen ve sorman gerektiğinde başını öne eğmene; bedenin çırılçıplakken kafanı yastıkların altına gömmene kim neden oldu? Senden neyi esirgediler?” (Bütün bunları soran Sergio elbette. Benim yanıtımsa uzun, bitimsiz bir suskunluk.)
