Kitap gurusu
@kitapgurusuu
Aşk, nedir diye sorarsanız? Size tek kelime söylerim kitaplar...
Hüseyin Nihal Atsız’ın Türk edebiyatında çok fazla anlaşıldığını düşünmüyorum. Bunda bir ideolojiye sıkı sıkıya bağlı olmasının da rolü yadsınamaz bir gerçek hiç şüphesiz...Kitabı okumadan önce ön yargılı olduğumu itiraf etmeliyim ancak okumaya başladıktan sonra neden bu kadar geç kaldım dediğim bir kitap oldu. Kitap hakkında bilgi vermek gerekirse Ruh adam Hüseyin Nihal Atsız’ın, kişi kadrosundaki insan ve insanî özellik kazandırılmış figürlerin çokluğu dikkati çeker buda bize masalsı bir ortam sunar. Romanın ilk bölümünün masalla başlaması da bu tezi kanatlar niteliktedir. Ayrıca masaldaki şahısların varlığı da karakter çeşitlenmesini sağlamıştır. Ruh Adam romanı iki farklı olay örgüsü üzerine kurgulanmıştır. Bunlardan ilki romanın hemen başında anlatılan Uygur masalına aitken diğeri asıl olay örgüsünü oluşturan kısımdır. Eseri bir bütün halinde incelediğimizde, birbirinden tamamen farklı görünen ancak iç içe geçmiş iki olay örgüsüyle inşa edilmiştir. Romandaki asıl olay örgüsü ikinci kısımdadır, Bu kısım Spoiler içerir ...Eski Türk geleneklerine bağlı bir asker olan Selim Pusat adında ki kahramanın Cumhuriyet rejimine bağlı olarak şekillendirilen yeni Türk ordusunu yetersiz bulması sonucunda eski rejim taraftarı olduğu gerekçesiyle arkadaşı Yüzbaşı Şerefle vatan hainliğiyle suçlanır ve cezalandırılır. İdealist bir yapıya sahip olan Selim Pusat, içine kapanır ve dış dünya ile ilişkisini keser. Tüm yaşananlardan olumsuz bir şekilde etkilenen eşi Ayşe Hanım, tüm olumsuz yapısına rağmen kocası Selim Pusat’ı tekrar kazanmak için çabalar. Bu arada aşk olmadan olur mu ? dediğinizi duyar gibiyim :))) Pembe dizi tadında bir hikayede var... Kahramanımız Selim Pusat Edebiyat öğretmeni olan Ayşe Hanım’ın bir öğrencisine âşık oluyor bun kadarı da sizde merak uyandırmadıysa
Başkalarının hiç ulaşamayacağı karanlığı görebilmek için gecede uyanık olmak gerekiyor, uyanık, bütün duyguları ayakta. Az önce bir piyano sonatı dinleyip ağladım. Düşündüm ki asla bilemeyeceksiniz bu gözyaşlarının sizin için olduğunu. Ben hep tek başımayken ağlarım, gözyaşlarımı sunmam başkalarına herhangi bir anlam yüklemeleri için. Zaten günümüzde herkes insanın üzüntüsünü göstermek “amacıyla” ağladığına inanıyor. Bir insanın mutsuzluğunu kavramaktan öyle acizler ki, öylesine ufalıyorlar ki acının karşısında, gülünçler. İnsanlık için hiçbir umuda yer bırakmıyorlar.
Bu çocuk göçmenlerin iki kültür arasındaki bocalayışları, biz yetişkin göçmenlerden daha derin, fırtınalı ve can yakıcıdır; çektikleri acı, bilincinde olmasalar bile bütün davranışlarına, mimiklerine, oyunlarına, kahkahalarına varıncaya dek yansır. On yaşındayken, elli yaşın eskimiş gözleriyle izlerler dünyayı.