Ben Anadolu’nun bozkırlarında sarp kayalıklar arasına yuva kurmuş, bir inek ile on koyuna ümit bağlayıp aza kanaat getiren, elleri oje yüzü görmemiş, al yazmalı, üç doğum yapmış, ancak şimdi iki çocuklu olan Zeynep Kadın’ın yoksul ama onurlu kocası, çocuklarımın babası ve siz Efendimizin aciz kuluyum. Bana köy halkı kısaca, “Deli Memo” der. Okumam yazmam yoktur. Aha, bu yazı da benim küçük oğla¬nın yazısıdır. İnci gibi dizmiş maşallah.
Adı İkbal… Daha yolun başında… O, beyazlar içinde bir hemşire, hayatı tanımaya çalışan genç bir kız. Hayat önüne birçok zorluk çıkartacak ve İkbal bu zorluklara göğüs germeyi acaba ne kadar başaracak?