Fulya
@kitapkurdufsy
El kızının evine mektup gitmez. Diyerek yazdığı Mihriban türküsünü gazeteye ilan veren Abdurrahim Karakoç nahifliği neden yetmedi bu dünyaya?
433 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Bu kitap bana, hayatın değerini büyük olaylardan değil, sevdiğimiz küçük şeylerden aldığını hatırlattı. Bir gün daha yaşamak uğruna gerçekten vazgeçemeyeceğimiz şeylerin ne olduğunu sorgulatıyor. Duygusal ama abartısız, sade ama etkisi uzun süren bir hikaye. Bitirdiğimde kedilerden çok, yaşamın anlamını düşündüm..
Reklam
Gerçekten beni düşündüren bir kitap oldu.
Bir grup hayvanın özgürlük hayaliyle başladığı şeyin, zamanla nasıl yeni bir baskıya dönüştüğünü okumak hem şaşırtıcıydı hem de biraz içimi burktu. Kitap aslında sadece hayvanları anlatmıyor; insanın olduğu her yerde gücün nasıl değiştiğini, nasıl yozlaşabildiğini çok net gösteriyor.
Okurken sık sık 'demek ki her şey iyi niyetle başlasa bile kontrolsüz güç yine aynı yere gidiyor' diye düşündüm.
En etkileyici kısmı da, herkes eşittir diye başlarken bir anda 'bazıları daha eşittir' noktasına gelmeleriydi.
Kısacası ince ama çarpıcı, kısa ama tokat gibi bir kitap.
Bitirdiğimde, bunu herkes en az bir kere okumalı dedim kendime.
Milena’ya Mektuplar sadece bir aşk hikayesi değil, bir ruhun kelimelere dökülüşü.
Okurken sanki ben de Milena oldum; satır aralarından bir kalbin titrediğini hissettim.
Kafka’nın her cümlesi hem bir itiraf hem bir yara gibi.
Bu kitapta sevgi kadar korku, özlem kadar sessizlik de var.
Ve belki de en çok, insan olmanın ağırlığı..
Bu romanı okurken duygusal olarak etkilenmemek imkansız.
Hakan Günday, yaşamın karanlık yanlarını ve insanın iç yolculuğunu öyle derin anlatmış ki, kendimi hikayenin içinde buldum.
Kinyas ve Kayra’nın anlam arayışları, insan olmanın ne demek olduğunu yeniden düşündürüyor.
Bazı satırlarda kendimi Kinyas’ta, bazılarında Kayra’da buldum.
Duygusal, sarsıcı ve bir o kadar da gerçek bir roman. Keyifli okumalar..
Kitap çok açık vuruşlarda, üstün körü geçmiş bir okuyucunun bile rahatlıkla anlayabileceği bir çizgide yazılmış. Merakla ve üzülerek okuduğum bir kitap. Akakiy sadece monoton hayat süren ve şanssız biri. Hiçkimsenin umrumda değil ancak yeni paltosuyla işe gittiğinde iş arkadaşlarının ona karşı tutumu değişiyor ve bu yüzden Akakiy kendini onlardan biri olarak görüyor ve bir üst sınıfa geçtiğini düşünerek toplumda yeri olduğunu anlıyor. Ufak bir giysi parçasının bir insanın toplumdaki yerini ve statüsünü değiştirdiğini düşünmek günümüzde neden bu kadar kılık kıyafete dikkat edilmesi gerektiğinin cevabı olabilir mi? baş kahraman ve palto metaforundan verilmek istenen mesaj çok iyi, diğer insanlar tarafından silikleştirilen değer verilmeyen görülmeyen hissedilmeyen hayatın her günü bir önceki gün gibi geçen bir insanın yaşamındaki heyecanına odaklanması(palto) ve sonucunda bu heyecanına yenik düşmesi ve bundan diğer insanlara ders vermesi, aşırı önem verdiğimiz heyecanlandığımız bir şeyin aslında sonumuzu getirebileceğini, kibir imgesini işlemiş yazar. Sonsözünü okuyup yatağıma uzandığımda uzun süre etkisinden çıkmamıştım. İnsan değerleri gibi konuları açık seçik anlatılmak yerine imgeler yoluyla anlatılmış. Ufkumu açan beni silik bir memurun yaşamına iten "palto"dur.
Şiddetle tavsiye ederim. :)
Reklam