“İnanma istersen yıldızların yandığına,
Güneşin döndüğüne inanma,
Doğrunun ta kendisini yalan bil, ama seni sevdiğime inan Ophelia.
Canım Ophelia, beceriksizim şiir yazmakta, İçimdekini kalıba dökme sanatım yok, ama çok, her şeyden çok seviyorum seni,
İnan bana ve Tanrı’ya emanet ol.
Canı teninde kaldıkça sevginle yaşayacak: Hamlet“
Ah bu katı, kaskatı beden bir dağılsa,
Eriyip gitse bir çiy tanesinde sabahın!
Ya da Tanrı yasak etmemiş olsa kendi kendini öldürmesini insanın!
Tanrım! Ulu tanrım! Ne bunaltıcı, ne berbat, ne tatsız, ne boş geliyor bu dünya bana!
Ah ne iğrenç! Bakımsız bir bahçe ki, azgın bitkileri tohuma kaçmış, pis, kaba ne varsa tabiatta sarmış içini.
Bu muydu olacak iki ay sonra ölümden?
Yerler, gökler; unutsam olmaz mı bunları?