Biz, hayatla ölümün karıştığı bir terkibiz. Sağken, hayat ölüme baskındır ve ölümü kullanır. Sonra yaşlandıkça, ölüm güçleri yavaş yavaş artar ve ölüm yüzdesi, hayat yüzdesinin üstüne çıkar bir gün. İște o gün ölmüşüzdür; ölüm, hayatı kullanmaya başlamıştır...
"Demek ki insanın beyni bir dakika düşünmeden duramıyor, o garip bașı öyle yaratılmıș ki istese de istemese de düşünceler art arda geliyor, bir düşünceden öbürü doğuyor, heralde ölünceye kadar böyle devam ediyor bu..."