ars longa vita brevis
@kitapperver0
23 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Ne saçma! Neden Giovanni Drogo, annesiyle vedalaşırken kaygısız bir biçimde gülümseyemiyordu ki? Neden onun son öğütlerine kulak bile vermiyor, o çok yakın ve çok insani sesin tınısını güçlükle algılayabiliyordu? Neden her biri yerli yerinde duran saatini, kırbacını, kepini bulamayıp, odasında kısır bir asabiyetle dönüp duruyordu? Savaşa gitmiyordu ya! Halbuki, aynı saatlerde, yüzlerce teğmen, eski okul arkadaşları, baba evlerini, neşeli kahkahalar arasında bir şölene gidermişçesine terk ediyorlardı. Neden onun dudaklarından, sevgi dolu ve yüreklendirici sözcükler yerine sıradan ve anlamsız lakırdılar çıkıyordu ki? Her değişimin kendisiyle birlikte sürüklediği umut ve kaygıları tattığı bu eski evden ilk kez ayrılmanın acısı ve annesine veda etmenin heyecanı yüreğini doldurmaktaydı, ama tüm bu duyguların üzerinde tanımlayamadığı güçlü bir düşün- cenin ağırlığını, adeta değiştirilemeyecek bir şeylerin olacağını, neredeyse dönüşü olmayan bir yola çıkışın sezgisini hissediyordu.
Sayfa 6
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"...başkalarına vaaz vermeye soyunan herkes öncelikle böyle bir niyetinin olmadığını söyleyerek işe başlar, sonra da tabii ki sözünde durmaz."
Arzuların, kişinin düşüncelerinin daireler çizmesine sebep olduğu söylenir. ... sanki mevcut ruh halinin tam karşılığını bu sözlerde bulmuş, bu sözler sayesinde, arzularını, zihninin onayıyla mazur göstermişti.
"İnsan hayata sanatsal yaklaşırsa kalbi, beyni olur,"
...1820'lerden, insanların uzun çoraplar giydiği, her şeye inandığı ve hiçbir şey bilmediği günlerden...