George Orwell’ın sadece bir roman değil, aynı zamanda her döneme uyarlanan karanlık bir kehanet gibi başucunda duran bir eser. Kişisel bir perspektifle bakıldığında, insanın içini en çok sızlatan şey hikayedeki fiziksel işkencelerden ziyade, "zihnin istila edilmesi" fikri oluyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kitap, olanı olduğu gibi kabul etmenin (tevekkül benzeri bir bakış açısıyla) insanı nasıl hafiflettiğini vurguluyor. Geçmişin pişmanlıkları ve geleceğin kaygıları arasında sıkışan modern insana, "şimdi"nin kıymetini hatırlatıyor.
Zülfü Livaneli’nin Kardeşimin Hikayesi romanı, okuyucuyu modern bir trajediyle baş başa bırakan, sarsıcı ve bir o kadar da melankolik bir eser. Kitabı bitirdiğinizde hissettiğiniz o "boşluk" hissi, aslında Livaneli’nin hikaye anlatıcılığındaki ustalığının bir kanıtı.
