Yokluğun birilerinin varlığına tesir etmesi gerekir. Etmiyorsa, kimse için önemli olamamışsın, kimsenin hayatında boşluğu hissedilecek bir yer dolduramamışsın demektir. Uçsuz bucaksız bir yalnızlığın orta yerinde yaşamışsın demektir.
Acımak, başkalarının çektiği azaba bakıp onların yasını tutarmış gibi yaparak kendi mutluluğuna şükretmektir çünkü. Acımak, kıl payı yırttığın mutsuzluğun diyetini uğursuz, cüretkâr bir sadaka gibi dağıtmaktır.