Kitap dili oldukça akıcıydı. Aynı zamanda sonu çok hoşuma gitti. Okurken çeşitli teoriler ürettim ama kitap beni öyle bir ters köşe yaptı ki ürettiğim teorilerden bambaşka bir şekilde bitti. Okuduktan sonra bir süre etkisinden çıkmam gerekti ki bu da işte bir kitabı en güzel yapan şeylerden biri bence. Polisiye seven sevmeyen herkese önerilebilecek bir kitap. O zaman sözlerimi bu alıntıyla bitireyim :
“Doğar bazıları tatlı hazza,
Doğar bazıları sonsuz geceye…”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bana farklı bakış açıları kazandıran çok beğendiğim bir kitaptı. Arkadaşımın tavsiyesiyle almıştım. Depresif bir dönemde okumamamı söylemişti ama bence depresif bir dönemde okunduğunda hayata bambaşka ve daha iyi bir pencereden bakmanızı sağlayabilecek bir kitap. Yaşamın farklı yanlarını keşfettiğimizde aslında ne kadar isteyerek ve keyifle yaşayabileceğimizi gösteriyor. Aynı zamanda içimizdeki bastırdığımız duyguları, en gizli arzularımızı benimseyip kabullendiğimizde gerçekten kendimiz olarak yaşamaya başlayabileceğimizi anlatıyor. Bu duygu veya arzuları açık etmek zorunda değiliz. Fakat bunlardan utanmamayı, içimizde kabullenmeyi ve “Toplum ne der?” diye düşünmeyi bırakmalıyız. İşte o zaman önce bireyler mutlu ve kaliteli bir hayat sürmeye başlar. Daha sonra gelişmiş ve refah içinde bir toplum halini alırız.
Spoiler vermeden özet geçecek olursam, Veronika adındaki bir kızımız hayatının hep monoton olması nedeniyle ve biraz da yaşlanma ve elden ayaktan düşme korkusuyla intihar etmeye çalışıyor fakat ölmüyor. Bunun sonucunda akıl hastanesine kapatılıyor. Orada fazla hap içmiş olmaktan dolayı kalbine zarar verdiği, yaklaşık 5 günü olduğu söyleniyor. Bu 5 günde Veronika’nın nasıl hayattan keyif almayı öğrendiğini, nasıl tekrar yaşama isteğiyle dolduğunu ve ‘delilik’ dediğimiz şeyin herkesin içinde bir miktar bulunduğunu okuyoruz. Minik bir dipnot olarak da söyleyeyim : Kitabın sonu çok ters köşeydi ve çok hoşuma gitti.
Son olarak söylemek istediklerim; bu kitabı okurken akıl hastanelerinin nasıl yerler olduğunu merak edip bununla ilgili akıl hastanesinden çıkan hastaların verdikleri birkaç ropörtajı izledim. Onlara zaten “zihinsel” bir hastalıkları olduğu gerekçesiyle insan gibi davranılmaması beni çok sinirlendiriyor. Sadece basit bir şekilde “deli” olarak
Akıl ve TutkuAşk - Edebiyat - Roman
Merhaba. Yeni bir incelemeyle karşınızdayım.
Öncelikle yazarı çok seviyorum zaten ve bu kitap da kendisinin ilk kitabıymış.
Benim okuduğum ilk kitabı ise “Aşk ve Gurur”. Aynı zamanda Austen’ın en sevdiğim kitabı. “Akıl ve Tutku”yu okuduktan sonra da fikrim değişmedi. Ama tabi ki bu kitabın kötü olduğu anlamına gelmiyor.
Kitabın çok kötü olmadığını düşünsem de maalesef akıcılık konusunda büyük eksiği olduğunu düşünüyorum. Bazı cümleler gereksiz uzundu ve beni en çok sıkan bu oldu. Onun dışında ana konuya hiçbir katkısı olmayan bir sürü gereksiz sohbet de vardı.
Kitaplardaki konu dışı sohbetler dozunda olduğunda iyidir. Okuyucuyu bir süre başka noktaya yoğunlaştırır ve sonra ana konuya geçince kitap okuyucunun dikkatini tekrardan toplar. Fakat bu sohbetlerin çok fazla olması okuyucuyu (en azından beni) bir süreden sonra sıkıyor ve kitap dil konusundaki akıcılığı da kaybediyor.
3 günde bitirmeyi planlamış, kitabı üç parçaya bölmüştüm. İlk 2 gün planladığım şekilde okudum fakat 3. kısma geçtiğimizde okuyasım gelmediği için 2 gün boyunca kitabı elime almadım. Sonuç olarak 3 günde değilde 5 günde bitti maalesef.
Kötü yanlarından bahsettim ama hiç mi iyi yanı yok? Tabii ki var. Öncelikle yazarın ilk tecrübesi ve ilk tecrübe olduğunu göz önünde bulundurduğumuzda gayet iyi bir roman. Konu seçimi ve karakterler bakımından da övgüyü hak ediyor.
Kız kardeşlerin kişilikleri çok çok iyi işlenmişti. Elinor’un bir abla olarak takındığı o ağır başlılık ve sakinleştirici havası, Marianne’nin ise biraz aykırı ve duygularını uçlarda yaşayan biri olması. Bunlar kitaba renk vermişler.
Son olarak bazı olaylar feminist yanıma koca bir yumruk atsa da, dönem içeriklerinin genel şekli olduğundan açıkçası garipsemedim.
Keyifli okumalar
Gurur Ve ÖnyargıAşk - Edebiyat - Roman
“Gurur ve Önyargı” Jane Austen’ın okuduğum ilk kitabı oldu. Kendisinin kaleminden çok keyif almakla beraber, iyi ki Virgina Woolf’un “Kendine Ait Bir Oda”sını bu kitaptan önce okumuşum diyorum. “Kendine Ait Bir Oda”da Jane Austen’dan da bahsedilir. Yaşadığı dönemde kadınların kitap yazmasının neredeyse olanaksız olduğu söylenir. Hatta Austen kitaplarını yazdığı müsveddeleri örtüyle gizleyerek ve takma isim kullanarak yazma tutkusunu sürdürmüştür. Romanı okurken aklıma ne koşullarda yazılmış olduğu geldi ve elimdeki kitabın değerini daha çok kavramama neden oldu. Kitabın baş karakteri olan Elizabeth’in içsel diyalogları sayesinde de yazarın o dönemdeki sığ düşüncelere yer vermediğini anladım. Bu da Austen’ı sevmemi sağlayan bir başka neden oldu.
Biraz yazardan bahsettik, şimdi de kitaba gelecek olursak; kitap orta sınıf bir aileden bahseder. Bennetlar. Bayan Bennet, tek gayesi 5 kızını da herkesten önce iyi gelirli kişilerle evlendirmek olan, damat adaylarını sadece gelir ve konumlarına göre tartan, Elizabeth’in annesidir. Elizabeth ise, annesinden tamamen farklı özelliklerde bir genç kadındır. Duygusal bir yönü olsa da, mantığıyla hareket eder. Annesi ve 3 kardeşinin aksine, ablası Jane ve kendisi iyi yetişmiştir. Nerede nasıl davranacaklarını bilirler ve mantıklı düşünürler. Bay Bennet, gençlik aşkı olarak eşiyle evlenmiş fakat sonrasında pişman olmuştur. Genelde odasına çekilir, aileyle pek ilgilenmez ve kızları Jane ile Elizabeth’i çok sever.
Jane ise Elizabeth’in ablasıdır. Hikayenin ana kısmı Jane’in Bay Bingley ile yaşadığı aşktan dolayı doğar. Bay Bingley’nin oldukça gururlu ve kibirli olan arkadaşı Bay Darcy, Elizabeth’e beklenmedik şekilde aşık olur. Annesinin Darcy’i , Bay Bingley’nin ailesinin de Elizabeth’i onaylamaması nedeniyle aralarındaki
Kendine Ait Bir Oda Ve Biraz FeminizmFeminist İsyan
Bugün çok sevdiğim bir kitabın yorumuyla geldim. “Kendine Ait Bir Oda” feministliği feminaziye dönüştürmeden anlatabilmiş harika bir makale. (Evet aslında bir kitap değil uzun bir makale olarak kaleme alınmış.)
Yazar kurmaca edebiyatta kadının yeri ile ilgili bir araştırmaya başlıyor. Bu sırada kafasında pek çok soru işareti belirmeye başlıyor. Örneğin, “Neden erkekler sürekli kadınlar hakkında yazıyor?” veya “Neden kadınlar yüzyıllar sonra yazmaya başlayıp sadece roman türüne yöneliyorlar?” Ardından yazar kadınların da yazması, hatta farklı türler yazması gerektiğini, kendilerine ait bir odaları olması gerektiğini ve bunun gerekçelerini sunuyor bizlere.
O kadar eski yıllarda, o kadar zor yaşam şartlarında (yazarın hayatını araştırmanızı öneririm) Virginia Woolf’un böyle mantıklı bir bakış açısıyla yazması büyüleyici gerçekten.
Eski bir eser olmasına rağmen öyle cümleler vardı ki, şak diye günümüz bakış açılarına oturuyordu. Hoş, teknoloji bu hızla ilerlerken insanlardaki bu ataerkil zihniyetin kaç yüzyıl sonra hala değişmemiş olduğunu görmek, kaba tabirle, bana biraz koydu.
Kitapta o kadar çok hoşuma giden, “Burası çok önemli.” dediğim kısım oldu ki, kalemimi kaldıramadım resmen satırların altını çizmekten.
Ben bir feministim ama açıkçası günümüzdeki “feministlik algısı” hiç hoşuma gitmiyor. Feminizm hak ve özgürlükler bakımından kadın erkek eşitliğine dayanıyor, ama maalesef günümüzde kendine ‘feminist’ diyen kesim %90 kadın üstünlüğünü savunur nitelikte cümleler kullanıyor. Bu da insanları feminizmden soğutuyor. Ama aslında feminizm o kadar medeni ve olması gereken bir şey ki. Baktığımızda, hepimiz insanız. Bir cinsiyet birinden daha üstün safsatası artık geride kalmadı mı?
Bunu dediğimde linçleneceğim muhtemelen ama, ben ataerkilliğe