Kız Başına
@kizbasina
Mini Anonim Günlüğüme Hoşgeldiniz
Şu anda okuduğu kitap
Sevdiğim, tatlı bir kitap oldu. Aslında beni, masumca ve olduğu gibi fikirlerimi ifade etmekten çekinmediğim, "Acaba biri bu söylediklerimi kullanır mı?" diye düşünmediğim zamanlara götürdü. Zihnimin ve ruhumun nispeten daha özgür olduğu o eski günleri hatırlattı.
Zaman geçtikçe, koşulsuz güven diye bir şey kalmıyor. İnsan herkesten bir darbe bekler hale geliyor. Hani bir laf vardır ya: "Herkesin senin gibi olduğunu düşünme." Keşke etrafımız bizim gibi saf düşünen insanlarla dolu olsaydı — tıpkı Clementine gibi. Ama işte, dünya böyle olmayınca, insan da diğerleri gibi düşünmeyi, manipülasyona karşı koymayı, hatta zamanla karşı tarafı yöneterek düşünmeyi öğrenmek zorunda kalıyor. Elbette insanları kullanmak için değil; kendimizi korumak için...
Kitaptaki dostumuz Clementine’ın şansı ve etrafındaki insanların kalbinin güzelliği bana pek gerçekçi gelmedi. Ama zaten gerçekçi olması da gerekmiyor. Bu bir çocuk kitabı, belki de sadece çocuklara ilham vermesi yeterlidir.
Gus ile gelişen dostluğu çok tatlıydı. Ama minik faremizin daha yeni canına kast edilmişken insanlara bu kadar çabuk güvenmesi, sanırım sezgilerinin ne kadar kuvvetli olduğuyla açıklanabilir.
Bu arada söylemeden geçemeyeceğim: En sevdiğim karakter Hamlet oldu. Bu evrende birini seçme şansım olsaydı, Hamlet olmak isterdim.
Körler dünyasındaki gören gözlerSpoiler içerir!
Öncelikle kitabın çok akıcı olduğunu düşünüyorum. Çok fazla övüldüğü için bir taraftan da beklentim çok yüksekti .Bu yüzden de sanırım beni çok etkilemedi. Aslında bu kitabı lisede okumuş olsaydım .Çok yüksek ihtimalle hayran kalırdım .Ama bu zamana kadar benzeri sistem eleştirileri ,zor şartlarda insanların nasıl kontrolden çıkıp kendilerini kaybettiklerini vurgusunu yapan filmler ve kitaplarla karşılaştığım için bir yaz dizisi gibi aynı senaryoyu okuyormuşum gibi hissettim. Ama bunları bir kenara bıraktığımızda gerçekten çarpıcı bir şekilde anlatılmış bu hikaye .
Körlük salgını sonucu yavaş yavaş insanca yaşamaktan uzaklaşan ve akıl hastanesine kapatılan körler ve aralarında bulunan her şeyi gören doktorun karısı. Zaman zaman bazı gördükleri bu kadına o kadar zor geliyor ki kör olsa tüm bu yükleri taşımayacağını ve sorumlu olmayacağını hissettiğini düşündüm .Ama her ne olursa olsun kendi grubuna liderlik ediyor ve onları hayatta tutuyor .Hepsi ona minnettar. Âmâ bu minnet duygusu bazen bana samimiyetsiz geldi .Herkes tekrar görmeye başladığında ilk kör ve karısı hiç arkalarına bakmadan evlerine geri döndüler .Ve bu kadar zamandır birlikte yaşadıkları hayat aralarındaki bağ sanki yok gibiydi kitabın sonunda. Doktorun genç ve güzel gözlüklü kız ile birlikte oldukları zaman doktorun karısının bunu normal karşılaması hiç kıskanmaması da bana biraz içinde bastırdığı duyguları olduğunu ve bunları gizlemeye çalışmış olabilir mi diye düşündürdü .
Kitapta en beğendiğim bölüm üç kadının birlikte balkonda yağmur yağarken temizlenip , çamaşır yıkadıkları yerdi . Bir de Akıl hastanesinde doktorun karısının yönetimi ele geçirdiği bölümde güzeldi. Zaman zaman doktorun karısının yaşadığı duygusal patlamalar bana en gerçekçi hissettiren bölümlerdi .Herkes onu kör olmadığı için
Ben genelde kitabın ne anlattığı değil de kitabı okuduktan sonra bana ne hissettirdiği, kendimi o kitabın kahramanlarının yerine kolayca koyabiliyor muyum yada anlayabiliyor muyum yoksa o karakter de anlayamayacağım yeni keşfettiğim ve kendimde daha önce bilmediğim bu şeyi deneyimleye biliyor muyum bunu sorguluyorum. Bu kitapta bu yönüyle beni çok tatmin etti. Kitapta aslında çok sıradan bir yaşam anlatılıyor .hepimizin yaşamı da böyle çok sıradan başlamıyor mu sonrasında işler karmaşıklaştığında kendimizi yorgun hissediyoruz. Ama aslında ortalığı karıştıran biziz her olayla ilgili bin bir ihtimali düşünüp bir sonuca varmaya çalışıyoruz ama unuttuğumuz bir şey var geleceğimizi olacak olanları yönetemeyiz bunu unutuyoruz .
Kitaptaki ana karakter başlarda çok bencil özellikle eşine karşı benim en anlam veremediğim kısım ise eşinin tek bir an bile adamın kendisine karşı yaptığı bencilliği yüzüne vurmayacak kadar eşini seviyor olması. Böyle bir sevgiyi hayal etmesi zor. Fungui'nin kızına karşı olan sevgisi de beni çok etkiledi yazar bu kısmı çok doğal bir şekilde işlemiş hiç bir zaman dile getirmese de ne kadar sevdiğini derinden hissedebiliyorsunuz. Son olarak kitabın sonu da bence çok etkileyici Hayatta her şeyini kaybetmiş bir adamın huzurla ölümünü beklemesi. Sıradan yaşamların aslında o kadar da sıradan olmadığını kanıtlayan bir kitap bence bu .
Yazarın daha önce okuduğum Serenad kitabını okuyunca gerçekten çok büyük şok yaşadım kitabın sonuna kadar her an heyecanla ve etkilenerek okumuştum .Özellikle yazarla ilgili o solcu bir yazar okurken biliyor muydun gibi cümleler duydum. Çok saçma buluyorum böyle şeyleri yazarın siyasi görüşü niye beni ilgilendirsin ki ben bakış açısını düşünme biçimini görüyorum kitap okurken .Başkalarını siyasi görüşlerine göre yargılamamak gerektiğini düşünüyorum . Siyasetin insanlarımızı sömürdüğüne inanıyorum. Âmâ maalesef bu sistemin içinde bizde var olmak zorundayız ve siyaset yokmuş gibi görmezden gelemeyiz .Ama en azından kitap okurken insan biraz uzaklaşmak istiyor ama o bile benim için mümkün olmadı. Kaçamadım. Âmâ şu dikkatimi çekti .Yazar hakkındaki insanların ön yargısına rağmen okuduğum kitaplarında değinilen ülkemizle ilgili bir çok siyasi olaya bir noktada yazarın tarafsız yaklaştığını fark etmiştim okurken. Ve kitabın tarihi büyüsü ve çok yönlü olarak bir çok konuya değinmesi beni çok etkiledi ki Kardeşimin Hikayesi isimli kitabı elime aldığımda beklentim çok yüksekti. Ve büyük olasılıkla bu yüzden kitaptan çok etkilenmedim. Bu kitapta beni iten şey çok klişe olmasıydı. daha önce bu konuyla ilgili bir sürü kitaplar yazılmış ve filmler çekilmişti .Ve aynı şeyi tekrar görmek beni biraz sıktı .Tabi kitaba kötü bir kitap diyemem ama artık kitapta işlenen konu kült haline geldi .Ben farklı şeyler aradım ama bulamadım belki aynı konu daha özgün bir üslupla işlenseydi sevebilirdim. Âmâ akıcı ve rahat okunan bir kitap diyebilirim
