Kafes (orijinal adıyla Bird Box), Josh Malerman’ın okuyucuyu bitmek bilmeyen bir gerilim ve klostrofobi içine hapseden, dünya çapında büyük ses getirmiş ödüllü bir kıyamet sonrası gerilim romanıdır. İnsanların gördükleri an çıldırmalarına ve şiddete başvurarak kendilerini öldürmelerine neden olan gizemli yaratıkların dünyayı istila etmesini konu alır. Başkahraman Malorie'nin, iki çocuğuyla birlikte hayatta kalabilmek için göz bağlarıyla çıktığı o nehir yolculuğunu anlatan eser; korkuyu görsel detaylardan ziyade bilinmezlik, sesler ve saf bir çaresizlik üzerinden kurgulayarak benzersiz bir psikolojik gerilim sunuyor.
Her Sabah Sıfırdan Başlayan Bir Kabusİnceleme
Bazı kitaplar vardır; kurgusu sizi içine çeker ama hissettirdiği o yoğun klostrofobik atmosfer yüzünden okurken nefesinizi tuttuğunuzu fark edersiniz. 
S. J. Watson ’ın 
Uyuyana Kadar romanı benim için tam olarak böyle bir deneyimdi. Baştan söyleyeyim: Bu kitap herkesin rahatlıkla okuyabileceği, sakin bir gizem hikayesi değil; ciddi anlamda tekinsiz, gerilimli ve yer yer insanı psikolojik olarak çok rahatsız eden bir yapıya sahip.
Eklemek İstediğim Önemli Bir Not:
Kitabın genelinde beni hikayeden ve karakterlerden ciddi anlamda uzaklaştıran, okuma keyfimi kaçıran bazı detaylar vardı. Özellikle aralara serpiştirilmiş olan ilişki sahneleri bana hem çok gereksiz hem de anlatım tarzı olarak çok vıcık vıcık geldi. Bu sahnelerin hikayeye hiçbir katkısı olmadığı gibi, zaten var olan o tekinsiz ve sapıkça atmosferi iyice katmerlemiş. Açıkçası bu detaylar ve kitabın aşırı doz gerilimli yapısı beni çok huzursuz etti. Benim gibi bu tarz sahnelerden ve aşırı bunaltıcı, rahatsız edici ilişkilerden hoşlanmayan okurlar için kesinlikle tavsiye etmeyeceğim bir kitap hiç olmasın demiyom olsun ama şeyini çıkarmadan.
Ne Anlatıyor?
Ana karakterimiz Christine, her sabah hiç tanımadığı bir yatakta, tanımadığı bir adamın yanında uyanıyor. Aynaya baktığında ise beklediğinden çok daha yaşlı bir yüzle karşılaşıyor. Yanındaki adam, onun kocası Ben olduğunu ve geçirdiği büyük bir kaza yüzünden her gece uyuduğunda hafızasının sıfırlandığını söylüyor. Christine, her gün hayatını bu yabancı adamdan yeniden öğrenmek zorundadır. Ancak bir gün, doktorunun yönlendirmesiyle gizlice tuttuğu günlüğü bulur ve ilk sayfada kendi el yazısıyla yazılmış o tüyler ürpertici notu görür: "Ben'e güvenme."
Bu Kitap Neden Herkese Göre Değil? (Rahatsız Edici Unsurlar)
Kitabı okurken bazı okurların (ve benim de yer yer) neden çok
S. J. Watson ’ın Uyuyana Kadar romanı benim için tam olarak böyle bir deneyimdi. Baştan söyleyeyim: Bu kitap herkesin rahatlıkla okuyabileceği, sakin bir gizem hikayesi değil; ciddi anlamda tekinsiz, gerilimli ve yer yer insanı psikolojik olarak çok rahatsız eden bir yapıya sahip.
Eklemek İstediğim Önemli Bir Not:
Kitabın genelinde beni hikayeden ve karakterlerden ciddi anlamda uzaklaştıran, okuma keyfimi kaçıran bazı detaylar vardı. Özellikle aralara serpiştirilmiş olan ilişki sahneleri bana hem çok gereksiz hem de anlatım tarzı olarak çok vıcık vıcık geldi. Bu sahnelerin hikayeye hiçbir katkısı olmadığı gibi, zaten var olan o tekinsiz ve sapıkça atmosferi iyice katmerlemiş. Açıkçası bu detaylar ve kitabın aşırı doz gerilimli yapısı beni çok huzursuz etti. Benim gibi bu tarz sahnelerden ve aşırı bunaltıcı, rahatsız edici ilişkilerden hoşlanmayan okurlar için kesinlikle tavsiye etmeyeceğim bir kitap hiç olmasın demiyom olsun ama şeyini çıkarmadan.
Ne Anlatıyor?
Ana karakterimiz Christine, her sabah hiç tanımadığı bir yatakta, tanımadığı bir adamın yanında uyanıyor. Aynaya baktığında ise beklediğinden çok daha yaşlı bir yüzle karşılaşıyor. Yanındaki adam, onun kocası Ben olduğunu ve geçirdiği büyük bir kaza yüzünden her gece uyuduğunda hafızasının sıfırlandığını söylüyor. Christine, her gün hayatını bu yabancı adamdan yeniden öğrenmek zorundadır. Ancak bir gün, doktorunun yönlendirmesiyle gizlice tuttuğu günlüğü bulur ve ilk sayfada kendi el yazısıyla yazılmış o tüyler ürpertici notu görür: "Ben'e güvenme."
Bu Kitap Neden Herkese Göre Değil? (Rahatsız Edici Unsurlar)
Kitabı okurken bazı okurların (ve benim de yer yer) neden çokReklam
PEYGAMBERİN ŞARKISI
Peygamberin şarkısı
Yakın gelecekte kafasında yarattığı hayali Dublin’de(İrlanda) geçen distopya türünde yazılmış bir kitaptır
klostrofobi örneğini Kosla bütünleştirmiştir
2023 booker ödülünü almıştır, kitabın ilham kaynağı olarak Suriye’deki iç savaş gibi Orta Doğu ülkelerinde yaşanan olaylar mülteci krizleridir burada amaç uzaklarda yaşanan bir trajedi bir gün bizi de bulabilir bizlere de benzer şeyleri yaşayabiliriz bir nevi doğunun trajedisinin batıya taşınması inandı halkına ve batı dünyasına bir mesajdır, demokrasisine, ilkelerini yok sayarsan, kurumları çökerse siyasi erkeğe denetlemezsen kurumlar bir gecede çöker ve bunlar yaşanır
Kitap oldukça gerçekçi bir dille yazılmıştır Türkiye gibi ülkelerde yaşıyorsanız bu yaşananların gerçeğin tam kendisi olduğunu anlıyorsunuz
Kitap aslında yaşanan olaylardan ziyade yaşanan olayların sıradan bir aile etkisini konu alıyor bu etkiyide anne ve kadın üzerinden kurguluyor
Bundan dolayıda
Romanın merkezinde dört çocuk annesi Eilish Stack vardır. İrlanda’da demokratik düzen çökerken, devlet baskısı artar, insanlar kaybolmaya başlar ve ülke iç savaşa sürüklenir. Eilish’in temel mücadelesi, ailesini bir arada tutmak ve hayatta kalmaktır.
Roman yoğun bir kaygı, çaresizlik ve ikincil travma erkisi yaratır. Okuyucu da Eilish ile birlikte sürekli o travmayı yaşatır Bu nedenle kitap yalnızca politik bir kitap aynı zamanda psikolojik bir romandır.
Siyasi Açıdan
-otoriterleşmenin normalleştirilmesi
-demokrasilerin kırılganlığına dair güçlü bir uyarıdır. -Lynch’in vermek istediği mesajlardan biri şudur:
Özgürlük çoğu zaman kaybedilene kadar fark edilmez.
-korku ve kaotik ortam
-etiketleme ve fişlemeler
-kaybolan ve öldürülen inslar
Faşizm yavaş yavaş geliyor ilk başta acil durum yetkisi yasası geliyor bizdeki o haller ya da
Kitabı okurken bence her okuyucu, günümüz dünyasının buradaki dünyaya evrildiği inancıyla okumuştur ya da o tadı damağında almıştır. Bir noktadan sonra bu gerçekçilik korkutucu bir hal alıyor olsa da maalesef ki aklımızın bir köşesini kavuruyor. Çoğu karamsar distopik ve apokaliptik kurgularda içinizi saran o korku, gerilim ve işin içinden çıkılmayacak bir hal alan endişe hali bu kısacık kitapta da oldukça fazla var.
Abisini bulmak için çıktığı bu cesur, karanlık yolda; karakterimizin her geçen gün bizi Son Şeyler Ülkesi'ndeki korkunç yaşam koşullarına (yaşamak denirse) biraz daha yaklaştırdığına tanık oluyorsunuz. Hayatta kalma mücadelesi o denli acımasız ve şok edici ki tüyleriniz diken diken, aklınız patlayacak bir saatli bomba gibi olacak.
Meraklı okumalar dilerim.
Victor Hugo’nun Bir İdam Mahkûmunun Son Günü eserini, arkasındaki algoritmaları ve edebi teorileri bir kenara bırakıp, sayfaları soluksuz çeviren bir okur olarak yorumladığımda hissettiğim ilk şey: büyük bir klostrofobi ve sarsıcı bir empati.
Bu kitap, bir okuyucu için sadece bir hikaye değil; adeta karakterle birlikte kapatıldığınız, duvarları üzerinize gelen dar bir hücre.
İşte bir okur gözünden beni en çok etkileyen noktalar:
1. İsmin ve Suçun Önemsizliği
Bir okur olarak beni ilk sarsan şey, mahkûmun adını, yaşını ya da en önemlisi ne suç işlediğini asla öğrenememek oldu. Hugo burada muazzam bir şey başarıyor: Eğer adamın birini vahşice öldürdüğünü bilseydim, belki de ona karşı içimde bir adalet duygusu uyanacak ve mesafeli kalacaktım. Ancak suçu bilmediğim için, sadece "ölümü bekleyen bir insan" görüyorum. Kitap beni, suçun ne olduğundan bağımsız olarak, "Bir insanı planlı bir şekilde öldürmek ne kadar meşru olabilir?" sorusuyla baş başa bıraktı.
2. Zamanın Dehşet Verici Akışı
Kitaptaki zaman algısı tam bir kabus gibi. Başlangıçtaki "haftalar" süren bekleyiş, saatlere ve en nihayetinde dakikalara iniyor. Okurken zamanın akışını mahkûmun zihnindeki panikle beraber hissediyorsunuz. Saatin her vuruşu, giyotine doğru atılan bir adım ve bu çaresizlik okuyucunun göğsüne adeta bir taş gibi oturuyor.
3. Toplumun ve Sistemin Canavarlığı
Beni en çok irkerten sahnelerden biri, dışarıdaki halkın bu idamı bir "festival", bir "eğlence" gibi beklemesi oldu. Mahkûm hücresinde korkudan titrerken, dışarıda insanların bilet kapmaya çalışması, meydanlarda toplanması adaletten ziyade toplumsal bir histeriyi gösteriyor. Gardiyanların, din görevlilerinin ve yargıçların bu durumu tamamen sıradan bir "bürokratik iş" olarak görmesi ise insanın kanını donduruyor.
4. O Son Ağlama
Kitap 1975 yazında Adirondack Dağları'nın derinliklerinde yer alan ve son derece varlıklı Van Laar ailesine ait olan seçkin bir yaz kampında, kamp sahibinin 13 yaşındaki kızı Barbara Van Laar'ın bir sabah yatağında bulunamamasıyla başlar. Barbara iz bırakmadan ormanın içinde sırra kadem basmıştır. İşin asıl ürpertici ve gizemi derinleştiren tarafı ise Barbara’nın ağabeyi Bear da 14 yıl önce tam olarak aynı ormanda kaybolmuş ve ondan bir daha asla haber alınamamıştır. Ailenin iki çocuğunun da kaybolmasını merkeze alan kitap; karakterlerin geçmişini ve psikolojisini derinlemesine incelerken, gizem ve gerilimin her sayfada daha da artıp sizi ele geçirmesini sağlıyor.
Temposu yüksek polisiye gerilim romanlarından farklı olarak aşırı slow akan bir kitap. Buna rağmen hikayenin farklı kişi ve zaman akışında ilerlemesi sizi kitaba bağlıyor ve o yavaşlıkta sıkılmadan sayfaları çeviriyorsunuz.
Ormanın tekinsizliği, dağ ortamının yarattığı klostrofobi hissi, karakterlerin birbirine yalan söylemesi okurken sizde de psikolojik bir baskı ve gerilim yaratıyor. Özellikle tüm kadın karakterlerin farklı tarzlarda olması, sınıf ve cinsiyet farklılıkları çok güzel bir şekilde işlenmiş.
Herkese keyifli okumalar
Reklam
Reklam