Açlık zihnimi bulandırdıkça, etrafımdaki her şey daha net, daha keskin bir hal alıyordu. Sanki açlık beni öldürmüyor, aksine bu dünyanın o iğrenç ve yalın gerçekliğine karşı ruhumu tamamen çıplak bırakıyordu."
"Açlık artık midemde değil, doğrudan doğruya beynimin içindeydi. Düşünemiyordum, sadece sayıklıyordum."
Reklam
Gözlerimi açar açmaz eski alışkanlıkla o gün iple çektiğim bir şey var mı diye düşünmeye başladım.
“Bence bir insan delirmeden de hassas olabilir; önemsiz şeylerle kırılabilecek, yalnızca acı sözlerle bile ölebilecek insanlar vardır.”
Ortaçağ'da vicdandan kesinlikle söz edilemezdi, vicdanı kıvratma ustası Shakespeare icat ettiğine göre benim tiratım kökten yanlıştı.
Reklam
Reklam