Merve
@kocmervem
Yüksek İnşaat Mühendisi / Psikolojik Danışman
Yüksek Lisans
344 okur puanı
Eylül 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İki Şehrin Hikayesi benim için sadece bir roman değil; insanın içindeki zıtlıkların en çıplak hâliydi. Aynı anda hem umutlu hem umutsuz, hem güçlü hem de kırılgan olabildiğimizi vurguluyor. Kitap bittiğinde içimde kalan en net düşünce şu oldu: İnsan, bazen en büyük değişimini kimsenin görmediği bir yerde yaşar. Ve bazen en anlamlı fedakârlık, en az fark edilen olur. Bu yüzden bu hikâye bana, dışarıdan görünenin ötesine bakmayı ve her insanın içinde görünmeyen bir mücadelenin var olduğunu hatırlattı.
Reklam
Gregor’un bir sabah böcek olarak uyanması, aslında yıllardır yaşadığı duygusal çöküşün görünür hâle gelmiş hâlidir. Kafka’nın anlattığı dönüşüm fiziksel değil; aile içinde yavaş yavaş yok sayılmanın, işe yaramadığında “yük” görülmenin acı bir metaforudur. Gregor sevildikçe değil, işe yaradıkça değer gören biridir. Bir gün işlevi bittiğinde, en yakınları bile ona yabancılaşır. Dönüşüm, “sevilmek için kendini tüketmenin” insanda nasıl ruhsal bir çöküş yarattığını gösteren sessiz bir çığlık gibi.
Bazen en acı dönüşüm, insanın kendi evinde görünmez hâle gelmesidir.
Sadece bir tarih anlatısı ya da bir aşk hikâyesi değil; insan ruhunun savaş alanlarını, içsel barışlarımızı ve kayboluşlarımızı aynı büyük resim içinde gösteren dev bir psikolojik panorama gibi. Romanı okurken şunu hissettim: İnsan, savaşın ortasında bile en çok kendi içiyle mücadele ediyor. Dışarıda ordular çarpışırken içeride duygular, hayaller, kırılmalar ve iyileşmeler savaşıyor. Tolstoy, Pierre, Andrey ve Natasha üzerinden bize çok tanıdık bir şey anlatıyor:
İnsanın sürekli “kimim, ne istiyorum, neye değerim?” diye sorması. Bu yüzden karakterlerin her biri, hayatın farklı dönemlerinde içimizde açıktan açığa konuşan bir ses gibi.
Prens Mişkin’in saflığı, merhameti ve iyiliği, sanki başka bir dünyadan gelmiş birini hatırlatıyor insana. Onun samimiyeti, dürüstlüğü ve herkese şefkatle yaklaşması içinizde bir umut uyandırıyor; ama toplumun acımasızlığıyla çarpıştığında, o umut sizin içinizde de yavaş yavaş kırılmaya başlıyor. Budala’yı mutlaka okumalısınız çünkü okuduğunuzda sadece bir karakteri değil, aslında iyiliğin bu dünyadaki yalnızlığını da göreceksiniz..
Sefiller’i okurken aslında bir romanın ötesinde, insan ruhuna tutulmuş bir ayna gördüm. Jean Valjean’ın hikâyesi bana şunu düşündürdü: Bazen tek bir iyilik, bir insanın bütün hayatını değiştirebilir. Piskoposun affı olmasa Valjean belki de hep “suçlu” kalacaktı. Fantine’in yaşadıkları çok acı vericiydi. Onunla birlikte ben de toplumun acımasızlığını hissettim. Cosette’in kurtuluşu ise içimde bir umut uyandırdı; demek ki karanlığın içinde bile ışık bulunabiliyor. Javert’i okurken ise şunu fark ettim: Sadece kurallara bağlı bir yaşam, insanı kör edebiliyor. Merhametsiz adalet aslında adalet değil. Marius ve Cosette’in aşkı, romanın bütün kasveti arasında bana ferahlık verdi. Barikat sahneleri ise bana, bireysel hikâyelerin ötesinde, toplumun özgürlük ve eşitlik arayışını düşündürdü. Benim için Sefiller, iyilikle kötülüğün, adaletle merhametin, karanlıkla ışığın mücadelesi. Kitabı bitirdiğimde içimde kalan en güçlü his, sevginin ve merhametin her şeyden üstün olduğu oldu.
Reklam