Reklam
Sana iyilik yapıyorsam,o iyiliğin nasıl kullanılacağını da ben belirlerim sanıyorum.
“İhtiyacın var”diye verdiğim parayla çikolata alınmaz;makarna alınır.
Çünkü yoksulluğu bile kendi kafamızda“etik kurallara”bağlamışız.
Çocuğun canı çilek çekemez,merak edemez. Fakirin ihtiyacı bile sınırlandırılmıştır sanki.
'Ay görüyor musun kız necla ben almıyom gı onu'
Ben yapmıyorum dediğin şeyi,o yapınca hesap defterine yazıyorsun.
Bir de Allah aşkına garibana para mı verilirmiş gıı koli yap götür sanane ağlasın çocuk 'anne oyuncak' diye,oyuncak neymiş gı?
49. BÖLÜM
🌹İnci🌹
Sessizce, sade bir kararla… Üç gün süren işlemlerin ardından, mirasın tamamını Kimsesiz Çocukları Destekleme Vakfı’na bağışladım. Bağışı yapmamın üzerinden haftalar geçmişti. O büyük adımı attıktan sonra uzun, çok uzun bir süre hiçbir şey hissetmedim. Ne omuzlarıma çöken pişmanlığın ağırlığı, ne de beklediğim o tatlı, hafifletici huzur… Sadece derin, sağır edici bir sessizlik. İçimde yıllardır yer etmiş, kök salmış bir yük gitmişti belki, ama o yükün bıraktığı boşluk, hâlâ tam anlamıyla dolmamıştı.
Sonra, bu sabah, posta kutumu açtığımda, faturaların, reklam broşürlerinin arasından, parıldayan bir beyazlık çarptı gözüme. Zarif, tertemiz bir zarf. Üzerinde, telaşsız bir elin eseriymiş gibi, özenle yazılmıştı adım. Sol alt köşesinde ise küçük logo belirdi:
Kimsesiz Çocukları Destekleme Vakfı
Zarfı elime aldığım an, kalbim farklı bir ritimle, telaşlı ve umutlu bir şekilde çarpmaya başladı. Parmaklarımın ucundaki hafif titreme, bir sırra dokunmanın heyecanıydı belki de. Zarfı usulca araladım. İçinden, vakıf başkanının imzasını taşıyan, sade ama her kelimesi kalpten kopup gelmiş gibi duran bir mektup çıktı.
Sayın İnci Özkan,
**Yaptığınız değerli bağış için size yalnızca minnettar değil, aynı zamanda hayranız. Bu destek, bizim için yalnızca maddi bir katkı değil; rakamların ötesinde, sevgi, umut ve en önemlisi sahiplenilme hissi taşıyan çok güçlü, hayat değiştiren bir dokunuş. Sizin gibi yüce gönüllü insanlar sayesinde, yıllardır hayalini kurduğumuz yeni bir çocuk evini açıyoruz. Artık daha fazla çocuğa sıcak bir yuva, güvenli bir sığınak ve umut dolu bir gelecek sunabileceğiz. Bu mektuba, minnettarlığımızın küçük bir nişanesi olarak bir sürpriz de ekledik. Yuvamızda yaşayan çocuklardan biri, size kendi elleriyle
Yılda 150 insan ölmüş, çoğu derin yaralı, kampüslerde öğrenciler parçalanıyor, 75 yaşında teyzeler yerlerde sürükleniyor, köpek dışkısından hasta olup ölenlerin sayısı bangır bangır, çocuklar okula gidemiyor... Bunlar da süslenip hamam tası gibi cayırdayarak mama kaplarının takımı bozulmasın diye ağlaşıyorlar.
MASAK raporundan sonra sanki daha ahenkli hırlamaya başladılar.
Ne diyordu MASAK raporu.
Hayvansever dernek ve mama kumbaralarına gelen bağışlar sokak hayvanlarına değil bu şirketlere akıyor!
Hatırlayın, Evladının parçalarını köpeklerin ağzından toplayan babayı komisyondan kovan şirretvekili Sinop Avcılar Kulübü üyesi çıktı..
Alçak lisans mahsulü olarak veterinerlik fakültelerinde okutulması gereken bu tipler hayvanlara zarar veren canlılar kapsamına alınmayacaksa bir zahmet mama kaplarına koli bandıyla yapıştırılıp boy aynalarıyla yüzleştirilsin.
Diğer tarafta süs köpeğini kucağına alıp kızına video çektiren mırmırcı teyzenin,
"Bu yasa geçerse büyük olaylar çıkarırız" diyen küçük hırıldakın bir mama şirketine sahip olduğunu öğrenmiştik!
Siz hayvansever değil hayvansavarsınız!
Siz cüzdanlarınızı kasalarınızı vicdansızlığınız delirmişliğiniz kadar büyüteceksiniz diye bu çocuklar ciğerlerine kadar parçalansın mı!
Evlatsız annelere şov yapıyorsunuz diyen kimse önce ruhundaki hayvanı ehlileştirsin! Önce kendini sakinleştirsin ! Kuyruğuna barınak bağlasın arada bir girsin çıksın !
Mobil akıl bunlarınki
Vicdan görünce çekmiyor !
Reklam
Reklam