@okumacemberiolusturalim etkinliğimizde bu ayın beşinci kitabı @selyayincilik tan #intihardukkani oldu.
Karanlığın içinde parlayan bir tabela "İntihar Dükkanı". Son alışverişlerini yapan insanların uğrak yeri. Atalarından kalma bu dükkanda değerli müşterilerine son anlarında kullandıkları malzemeleri, "ölüm beni ırgalamaz" mümessilinden temin ederek onlara sunuyorlar. Oldukça değişik bir kitap. Türünde kararsız kaldım diyebilirim. Dükkanı işleten bir karı-koca ve isimleri bile karamsar, hayattan kopuk, depresif yetiştirilen üç çocuk. Ama üçüncü çocukları farklı, belki de sürprizden karanlığa doğan bir umut. Hem şaşırdığım, hem güldüğüm, zaman zaman "yok artık" dediğim yerler çok oldu. Bir kaç alıntı daha iyi açıklayacaktır merak edenler için.
"... kaç kez söylemek gerekiyor sana bunu? Buradan çıkan müşterilere 'görüşmek üzere' denmez, 'elveda' denir. Çünkü bir daha gelmeyecekler."
"... -geçen yılın istatistiklerini: her kırk dakikada bir intihar, yüz elli bin intihar girişimi, on iki bin ölü. Korkunç... - evet, korkunç. Ne kadar çok başaramayan var bu işi."
"... ben hazırladığım siyanüre ağzı serinletsin diye nane yaprağı katıyorum. Bunlar küçük ikramlarımız..."
"İnsan bir kez ölür ve bunun unutulmaz bir an olması gerekir."
"Kağıt torbanın bir yüzünde İntihar Dükkanı yazısı var. Öteki yüzünde ise şu yazı okunuyor : hayatta başarılı olamadınız mı? Bize gelin, ölümünüzü başaracaksınız!"
"Ölüm beni ırgalamaz mümessiline verilen bir sipariş : Bir koli kenevir istiyorum. Akşamları ben sarıyorum ipleri, insanlar el sanatları ürünleri seviyorlar. Siyanürde koyun, birde arsenikli toprak..."
Soyut bi dil... Akıcılıktan uzak bir anlatım.. absürtle saçma arasındaki çizgide saçmalığa daha yakın bi tarz.. Gri koli bandıyla duvara yapıştırılan muz ne kadar sanat açısından ne anlam ifade ediyorsa bu kitapta edebi olarak o kadar anlam ifade ediyor. Sonuç olarak çok zor okudum ve sevmedim.
Reklam
Ah çooook güzeldi Bir süre Kore edebiyatından eserler okuyunca biraz önyargıyla başlatmıştım ama çok severek okudum. Koli ya da diğer adıyla Bro-koli Koli bir Humanoid jokey yani robot jokey. Today de atımız. Koli diğer humanoidlerden farklı çünkü oluşturulurken yazılım hatası yapılmış. Bir insan gibi nefes alıp duygu taşımasa da titreşimlerden çıkarımlarda bulunabiliyor. Hikayemiz Attan düşen jokey in parçasının bozulması ve parçalanmak üzere samanlılara beklerken bir kızın onu görmesiyle başlıyor. Kızımız da tesadüf odur ki küçüklüğünden beri robotlara karşı çok ilgili. Herkesin birbirine faydasının dokunduğu,fedakarlığın,aile kavramının,özlemin ,özgürlüğün,durup yavaşlamanın çok güzel anlatıldığı bir kitap
Yakın gelecekte robotların geliştiği ve hayatımıza karıştığı bir dönemi anlatıyor kitap. Hipodromda atların üstünde artık insanlar değil robot jokeyler (humaoidler) var. Koli onlardan biri. Koli'nin yapım aşamasında yapılan bir yanlışlık nedeniyle bir robotun yaşadığı insansı hisleri okuyoruz. Aynı zamanda koştuğu atla bağını...
Diğer yanda da babalarını kaybetmiş 2 kız ve bir annenin hayatı var. Yaşamın zorluğu yanı sıra küçük kızın robotlara olan ilgilsi koli yi sahiplenmesi ve birlikte Today (yarış atı) i kurtarmaya çabaları çok güzel.
Hikaye yorucu değil olaylar sakin akıyor. Ama her bölümde her sayfada bir sürükleniş ve merak var.
Keyif alarak okudum. Zamanımın daha müsait olmasını ve daha kısa sürede tamamalayı isterdim.
Bazen Durmak Gerek!
Yazarın kalemini ve kurgunun her bir detayını çok sevdim. Okurken insanı duygulandıran ve düşünmeye iten bir kurguydu. 2035 yılında humanoid robotların dünyaya yayıldığı ve bir çok işi yapmaya başladığı bir kurgu kısaca ama yazarın anlatımı bilim kurguya fakrlı bir açıdan bakmamı sağladı. Bir robotun ve insanların ortak bir duyguda buluşması beni fazlasıyla duygulandırdı
Duygusal anlamda fazlasıyla yoğun bir eserdi. Hayata ve insanlara dair çok güzel anlatımları vardı yazarın. Çoğu zaman durmaya ve düşünmeye itti beni. Kendimi ve toplumu sorgulattı. Alt metni fazlasıyla dolu ve gerçekten bir çok ders çıkarılabilecek bir metindi
Humanoid C-27’nin üretim amacı jokeyliktir. Kısa boyu, hafif malzemelerden yapılan bedeni ile atların hızlı koşmasını ve yarışların daha heyecanlı geçmesini sağlamaktadır. Ancak üretim sırasında yaşanan bir hata bu robotu farklı bir noktaya taşır çünkü 1000 kelimeden oluşan bir hafızası vardır. Geçirdiği bir kaza sonucu yolu Yeonjae ile kesişince kendine bir isim bulur. “Koli”
Yeonjae ise annesi ve engelli ablası ile yaşamaktadır. Kitap boyunca her bir bireyin hayatını, Koli’nin atı Today’in yaşam mücadelesini okuyoruz. Bir robotun dünyaya bakışı, gençlerin hayatta kalma çabasını, bekar bir annenin çocukları için yaptığı fedakarlıkları, değişen çağ ile birlikte değişen yaşam şartları…
Her bir sayfa insana farklı bir bakış sunuyor. Duygusal yanı ağır olan bir kitaptı benim açımdan. Kesinlikle okumalısınız
Mekanik Bir Dünyada Ritmini Arayanlar: "Binlerce Mavi"
İlk bakışta fütüristik bir arka planda robotlar ve yarış atları üzerinden dönen bir anlatı gibi görünse de, özünde "hız", "verimlilik" ve "kusursuzluk" adı altında sömürülen yaralı ruhların derin bir psikolojik ve toplumsal analizidir. Yazar, modern dünyanın acımasız dişlileri arasında kenara fırlatılmış karakterleri bir araya getirerek, her birinin acısından ortak bir iyileşme manifestosu çıkarır.
1. Kırık Adımların Sembolizmi ve "Yürüyememe" Metaforu
Kitabın en güçlü tematik katmanı, ana karakterlerin tamamının bir şekilde "yürüyememe", "koşamama" ya da "ritmini bulamama" çıkmazında birleşmesidir. Hikayede hareket kabiliyeti, sadece fiziksel bir eylemi değil; bireyin hayattaki özgürlüğünü ve kendi varoluşunu gerçekleştirme gücünü sembolize eder:
• Eunhye: İmkan tanınsa çoktan yürüyebilecekken, kapitalist dünyanın en büyük ilüzyonu olan "para" engeline takılan ve tekerlekli sandalyesine mahkum edilen gencecik bir kızdır. Onun yürüyememesi, sistemin insan hayatına biçtiği maddi değerin trajik bir yansımasıdır.
• Today : İnsan hırsları uğruna daha küçücük bir canken pistlerde hoyratça koşturulan, eklemleri mahvolduğunda ise ölüme terk edilen bir attır. Today, sistemin "işi bitince atılacak nesne" muamelesi yaptığı tüm canlıların dilsiz sembolüdür.
• Bokyung : Pırıltılı oyunculuk sahnelerinden bodrum katındaki tencere başına inen bu kadın, aslında psikolojik olarak "yürüyememektedir". Geçmişin yakan yası, rüyalarına giren o yanık eldivenler ve ailesinin yükü altında ezilirken bir kez bile "Yoruldum" diyememesi, onun kendi hayatından ve hayallerinden vazgeçtiğini gösterir.
• Koli : Etten kemikten duyguları olmayan bir makine olmasına rağmen, eski anıların gücüyle hayatı yeniden yeşertebileceğimizi keşfeder. Today’in yaşama arzusunu o küçücük mikro-titreşimlerle
Reklam
Reklam