Bugün sokaklar korna sesleriyle, marşlarla inliyor. Her yer bayraklarla donatılmış, herkes birbirine sarılıyor. Bizim takım şampiyon oldu baba... Tam da seninle hayalini kurduğumuz, "Mayıslar yine bizim olacak" dediğimiz o zafer geldi çattı.
Ama en çok ne koyuyor biliyor musun?
Elim telefona gidiyor, numarana basıp "Baba, şampiyon olduk!" diye bağırmak istiyorum. O tanıdık sesini duyup, o her zamanki neşenle karşılık vermeni bekliyorum. Ama sonra bir sessizlik çöküyor odaya. Dudaklarımda yarım kalan o şampiyonluk şarkısını bu kez seninle mırıldanamıyorum.
Benim babam mert adamdı;
Mangal gibi yüreği,
Yufka gibi kalbi vardı.
Hayatım boyunca o’na özendim.
Fedakardı...
Bir dikili ağacı olmadı belki ama kendisi,
Onuruyla yaşayan koskoca bir çınardı.
Üstümdeki kol kanat,
Sırtımı yasladığım dağ gibiydi.
Ben babamın kızıyım;
Tepeden tırnağa Anadolu’yum!