Siyahımda beyaz olanım, bembeyaz taraflarıma nokta kadar bile olsa gölge düşürmeyenim. Her halime sabredenim. Mutluluğunu mutluluğuma kurban etmeme adına gözyaşlarımı bile sakındığım. Lâl iken beni bana anlatanım. Gözlerime bakmadan bile ruhumu okuyanım. Dokunmaya kıymayanım. Sesimi duymadan bile çığlıklarımı duyanım. Hiçbir zaman aynı havayı solumamışken gökyüzümdeki bulutlarda dolananım.
Kimse sen olamıyor. Kimse senin kadar huzur olamıyor. Sen bana kıyamazken paramparça edip edip parçalarımdan puzle yapmaya çalışanların arasında sen geliyorsun aklıma. Unutmam gerekse bile aniden hatırladığım ve yine huzurunda dinlenmek istememin verdiği hüzünle sesleniyorum sana. Dualarında yaşat beni...
Kitabsever
Seni çok özledim en bi değerlim.
Çünkü kimse ama kimse sen olamıyor.
Olmasın da. Çünkü yanında huzur bulacağım gün, bir tek sen al gönlümü istiyorum. Toprak soğuk mudur? Üşüyor musun? Al beni de koynuna. Buz gibi de olsa torpağım sevginle ısınırım.
Kitabsever
Hep aklındadır da, ama bazen daha bir özlersin en bi' değerlini. Onun huzuruyla huzur bulmak istersin. İki kelamına hasret kalırsın. Bildiklerini söyler belki ama yine de ondan duymak istersin.
Kitabsever