Qatarlar və stansiyalar boyunca əlsiz, ayaqsız, əldən-ayaqdan düşmüş insanlar köhnəlmiş şinel və digər cır-cındır içində, əlil arabalarında və qol ağaclarıyla, bələdçilərlə, evsiz-eşiksiz və böyük narahatlıqla köç edirdilər, yeməkxanalara soxulub sərxoş səs-küylə və ağlayaraq ürəklərini boşaldırdılar. Onların hər birini irəlidə nə gözləyirdi? Nə ilə əvəzolunmaz itkinin yerini doldurmaq olardı?