Burada kıymet verdiğim ve kıymetini bildiğim canım,🖤🖤 güzelim🥰 ve fıstığım🥰 diye sevdiğim bir tatlı bebeğim var. İyi ki varsın ve seni çok seviyorum bitanem, çiçeğimsin 💐
ada 🖤🖤 seninle çok sırlarımız oldu ve sırdaşımsın daima öyle kal 🖤🖤💐
Acaba hiç akıl kabul eder mi ki şu güzel masnuatın bu derece sanat-perver, hattâ ağzın her çeşit tadını nazara alan in'am-perver sanatkârı, arş ve ferşi çınlattıracak bir velvele-i istihsan ve takdir içinde, berr ve bahri cezbeye getirecek bir zemzeme-i şükran ve tekbir ile perestişkârane ona müteveccih olan en güzel masnuuna karşı lâkayt kalsın ve onunla konuşmasın ve alâkadarane onu resul yapıp, güzel vaziyetinin başkalara da sirayet etmesini istemesin? Kellâ! Konuşmamak ve onu resul yapmamak mümkün değil.
Bugün benim en mutlu ve en hüzünlü günümdü. Nasıl nereden başlayacağımı bilsem keşke...
Bundan kaç yıl önce 7 yaşımda iken ailemin buraya ,Diyarbakır'a, tayini çıkmıştı. Hiç bilmediğimiz yere geldiğimiz vakit benim çocukluktan tanıdığım erkek arkadaşım vardı. Lojmandaki okulda beraber büyüyüp 8 yıl aynı sınıfta okuduk. Kendisi çok fırlamaydı, asker abilere bile çok kötü şakalar yapardı o yaşta. Bir keresinde askerlerin sabrını taşırdı ve onlar da ailesinin rızasıyla çocuğa unutamayacağı çok kötü bir ders verdiler. Daha nice nice birlikte geçen anılar...Ve sonra bizi lise yılları ayırdı. Bizim için zor oldu tabi ama mecburduk. Olsun yine de görüşmeye devam ederiz dedik ama gidiş o gidiş; birbirimizden haber kesildi. Bu amansız ayrılık süreci 5-6 yıl sürdü. Bugün ise bir meşguliyetimin vesilesiyle kendisini gördüm ve öylece gözlerimize bakarak mutluluktan uçacak gibi olduk. Sonra işte oturduk, eskilerden yenilerden sohbete daldık saatlerce.
Kendisi de tam bir iş adamı gibi özgüveniyle ticarete atıldı. Hatta kendisi mağaza açarken benim ismimi verdi ve sebebini sorduğumda "nasıl unutayım ki" demesi... Neyse en sonunda kendisinin neden uzun bir süre sessiz oldugunu, çok ağır bir hastalık geçirdiğini, tedavi süreçlerini her seyi anlattı. İşte bunu duyduğum an dünyam başıma yıkıldı. Bu sefer de dayanamadık birlikte ağladık en mutlu günümüzde...
Bu yüzden her işin başı sağlık ve sevdiklerinizi yalnız bırakmayın. Hayatın ne kadar acımasız olduğunu bugün fazlasıyla anladım.
Herşeydən vacibi insanı həyata bağlayan bağın olmasıdır. Əlindən bərk-bərk yapışıb, öz əlinin istiliyini sənə hiss etdirən biri... Həyatında beləsi varsa, nəinki xoşbəxtliyə, adam lap bədbəxtliyə də hazır olur, düz sözümdür.