Tertemiz bir hayatın kollarında acıyla kıvranmak, kirli bir geçmişin sahte mutluluğuyla yaşamaktan daha iyiydi. Çünkü bazı mutluluklar acı getirir, bazı acılar ise sonsuz mutluluklar doğururdu.
Mutsuzluk ve acı bir talihsizlik, sosyal adaletsizlik veya ilahi bir heves yüzünden yaşanmıyordu. Acı, bir insanın kendi davranış örüntüleri sebebiyle ortaya çıkıyordu.