n
Nagazaki
0 üyeTakip
Küllerin Unutulan Kenti Nagazaki
Yuichi Seirai - 
Nagazaki
Sayfa Sayısı: 310
Yayınevi: Dedalus Kitap
Çevirmen: 
Devrim Çetin Güven
Selam kitap dostları. Şubat ayının 3, 2023 senesinin 21.inci kitabını bitirmiş bulunmaktayım. Yazar ile tanışma kitabım olan bu eser beni oldukça memnun bırakarak bana veda ediyor, belki de yaşanılan olayları zihnime kazınarak veda ediyorum.
Bitmemiş bir kaosun içinde yazar Yuichi Seirai 'nin dramı aslında doğduğu tarih olan 1958 yılında başlıyor. Ki Japonya 2. Dünya Savaşında 2 atom bombası yemiş, zihni, ülke gücü ve insanı ile psikolojik bir tahribatın içinden yeni çıkmış bir drama gösteriyor idi. Yuichi Seirai işte bu kaostan yaklaşık bir 20 yıllık süreç sonrasından buhranlı dönemlerin Japonya'sının içinden çıkarak bizlere eseri ve kederi ile merhaba diyor.
2017 senesinde Itò Sei Edebiyat Ödülü, 2007 senesinde Tanizaki Jun'ichirõ ödüllerini almış eser. Yazar kitabı 6 bölüme ayırmış kısaca bölümlerden bahsetmek gerekirse; "Çiviler" isimli bölümde bir baba ile oğlunun arasında geçen ruhsal portreler geçiyor ki bölümü beğenmedim, "Taşlar" isimli bölümde iki eski arkadaşın yürek burkan draması, "Böcekler" adlı bölümde yine iki eski arkadaşın draması, Nektarlar isimli bölümde ki en sevdiğim bölüm bu idi Mihoko isimli bir kadının genç bir çocuk ile eşini aldatması ve rahat yaşadığı bir hayatı nasıl idame ettirdiği, İstiridyeler isimli bölümde beni yine sarmaz iken, son bölüm "Kuşlar"da henüz bebekten atom bombasına maruz kalan bir çocuğun ileriki yaşlarda evlat edinilen analık ve babalığı ile kendi kimliğini bulma çabası beni çok etkiledi.
Hiroshima'nın gölgesinde kaldığı için hep geri plana atılan Nagazaki yazar Yuichi Seirai sayesinde bizlere tekrardan tarihin tozlu ve karanlık sayfalarından sesleniyor. Ulusal benliğini yitirmiş bir toplumun travmasını ve kimlik arayışını gözler önüne seriyor.Nagazaki
Yuichi Seirai - Nagazaki
Sayfa Sayısı: 310
Yayınevi: Dedalus Kitap
Çevirmen: Devrim Çetin Güven
Selam kitap dostları. Şubat ayının 3, 2023 senesinin 21.inci kitabını bitirmiş bulunmaktayım. Yazar ile tanışma kitabım olan bu eser beni oldukça memnun bırakarak bana veda ediyor, belki de yaşanılan olayları zihnime kazınarak veda ediyorum.
Bitmemiş bir kaosun içinde yazar Yuichi Seirai 'nin dramı aslında doğduğu tarih olan 1958 yılında başlıyor. Ki Japonya 2. Dünya Savaşında 2 atom bombası yemiş, zihni, ülke gücü ve insanı ile psikolojik bir tahribatın içinden yeni çıkmış bir drama gösteriyor idi. Yuichi Seirai işte bu kaostan yaklaşık bir 20 yıllık süreç sonrasından buhranlı dönemlerin Japonya'sının içinden çıkarak bizlere eseri ve kederi ile merhaba diyor.
2017 senesinde Itò Sei Edebiyat Ödülü, 2007 senesinde Tanizaki Jun'ichirõ ödüllerini almış eser. Yazar kitabı 6 bölüme ayırmış kısaca bölümlerden bahsetmek gerekirse; "Çiviler" isimli bölümde bir baba ile oğlunun arasında geçen ruhsal portreler geçiyor ki bölümü beğenmedim, "Taşlar" isimli bölümde iki eski arkadaşın yürek burkan draması, "Böcekler" adlı bölümde yine iki eski arkadaşın draması, Nektarlar isimli bölümde ki en sevdiğim bölüm bu idi Mihoko isimli bir kadının genç bir çocuk ile eşini aldatması ve rahat yaşadığı bir hayatı nasıl idame ettirdiği, İstiridyeler isimli bölümde beni yine sarmaz iken, son bölüm "Kuşlar"da henüz bebekten atom bombasına maruz kalan bir çocuğun ileriki yaşlarda evlat edinilen analık ve babalığı ile kendi kimliğini bulma çabası beni çok etkiledi.
Hiroshima'nın gölgesinde kaldığı için hep geri plana atılan Nagazaki yazar Yuichi Seirai sayesinde bizlere tekrardan tarihin tozlu ve karanlık sayfalarından sesleniyor. Ulusal benliğini yitirmiş bir toplumun travmasını ve kimlik arayışını gözler önüne seriyor.Reklam
Dönüşü olmayan kamikaze seferine çıkışı son anda iptal edilip hayatta kalmış olan bu adamın ruhunun derinliklerinde ne vardı acaba?
Aslında, atom bombasından onca insanın yaşamını yitirdiği bir yerde yaşayan biz Nagazakililer için ölülerden korkmak, mezarlıklardan ürkmek son derece anlamsız değil mi sizce de?