"Sesinin benim sesime kattığı coşkuyu özledim.
Senin sesinle çıkan benim için o yanyana gelen kelimelerini özledim.
Sesindeki tınıyı, o tınıdan ne halde olduğunu anlamayı özledim.
Sesini özledim; sen yokken senin yansımanı, senin sadece bir sese bürünen varlığını özledim.
Sen varken duygularının, bakışının yansıması olan cümlelerini özledim.."
“Bir kuş olup uçamamak ve bir insan bedenine ve kaderine sahip olmak ne kadar kötü bazen. Sadece bunu diyebiliyorum kendime.
Kocaman insan, dünyayı yıkan insan, atomu parçalayıp dünyayı yıkan insan, ışık hızıyla yarışıp güneşe kafa tutan insan, tüm tanrıları göklerden indirip, tahtlarına oturan insan…
Bu kocaman şey nasıl bu kadar çaresiz kalabiliyor bir duygu karşısında?
Özlemek, çok tarifsiz bir şey. Ne kitapların yazdığıdır bu, ne de dillerin söylediği…
Belki de kelimeler çaresiz ya da eller beceriksiz…
Anlatamamışlar ne olduğunu.
Zehirse neden bu kadar tatlı, ab-ı hayatsa neden bu kadar acı…”