Tarih kendini tekrarlıyor ve buna karşı koymazsak, biz de anne babalarımızın yaptıklarını yapacağız. Onların bizden beklediği şeyleri kendi çocuklarımızdan bekleyeceğiz. Ne zaman köşeye sıkışsak, aklımız karışsa ya da korksak, sanırım o eski ailevi düşüncelere takılıp kalıyoruz. Önemli olan o kalıpların dışına çıkabileceğimizi hatılayabilmek.
Onların düşüncelerine katılmasak bile, ailelerimizin hakkımızdaki yargılarını gayet derinden hissediyoruz. Onları sevdiğimiz, daha genel anlamıyla onlardan geldiğimiz için en can yakan kelimelerinin bile doğru olup olmayacağını merak ediyoruz. Kendimizi sorguluyoruz. Hatta onları haklı çıkarmak için kendimizden bile vazgeçebiliyoruz.
"Annenin söylediklerinin seninle ilgisi yoktu. Hepsi kendisiyle ilgiliydi ve hayatındaki hayal kırıklıklarından kaynaklanıyordu. Yetişkinlerin bu yaptığı korkunç bir şey. Çocuklarının hayatını da kendi hayatlarını karattıkları renklerle boyamak istiyorlar."