t
Travmalar
5 üyeTakip
Ne oldu sana?Travmalar
“Ne oldu sana?” sorusunun önemli bir parçası da, “Sana ne olmadı?”dır. Hangi ilgiler, şefkâtli dokunuşlar, rahatlatıcı davranışlar, yani hangi sevgiler senden esirgendi? Meğer ihmal de travma kadar zehirliymiş.”
Sayfa 178 - Koridor Yayınları
Reklam
Travmalar ve sebepleriTravmalar
Merhaba okuyucu ... Kitap adım adım travmanın temeline inerek sebebi buluyor ... Tabiki travmaların yok edilmesi imkansızdıe ancak sebebibini bilmek bile travmanın hafiflemesini sağlar ..İnsan beyni bilmediği şeyden ürker ... Bilinmeyen hep korkutucudur ancak bilmek daha rahatlatıcıdır çünkü bildiğiniz bişeye savunma geliştirebilirsiniz ... Bazen yaşadığınız şeylerin aslında hiç sizinle bir ilgisinin bile bulunmadığına değiniyor ... Yani travmalar ve etkileri de genetiktir ... Yani babaannenizin ya da anneannenizin travmasının etkilerini anenizde yaşamışsa size otomatik geçebilir veya size ruhsal hastalıklar olarak dönebilir ... Panik atak vs gibi en basiti panik ataktır belki de ...Örnek verecek olursam kitaptan annesi küçükken hiç onaylanmayan ve takdir görmeyen biri yetişkinlikte sürekli kanıtlama çabasına girer takdir görmek ister ... Öyle bir annemiz varsa onu takdir edebilirisiniz ... Benlik algınız biraz düşükse bunu hemen kapar ve aynı şekilde davranırsıznız illa birgün ancak değilse bile çocukken hepimiz savunmasız ve özgüvensiziz ..Çocuk olmak bu yüzden masumiyet barındırır ne kadar istemesekte bu travmalardan bir şekilde etkileniriz... Hepimizin inde bir yerde saklı dururkar ve en zayıf anımızda günyüzüne çıkarlar ... Adım adım önce eksik yanınızı bulup anahtar kelime oluşturuyorsunuz ve bunun üzerinden size yol gösterici sorular verilmiş kitapta onları sorarak hiç bilmediginiz sonuçlara ulaşıyorsunuz ... Cevapları bulduğunuzda neyin neden olduğunu anlıyorsunuz böylece artık bildiğiniz şey sizi ürkütmüyor beyniniz sebebinin bildiği için geçici olduğu konusunda size yardımcı oluyor inanıyor çünkü ...
Anlatamadıklarınla tükenirsin, uzaklaştırır herkesi, yavaş yavaş soyutlaşırsın, her mutlu anın arkasına bir gölge gibi büyür zamanla ve sonunda işte! Komadasın, yaşıyorsun ama ölüsün...
Reklam
Reklam