Umreden dondukten sonra kendimi tekrardan bir kafese konulmuş gibi hissetmiştim o sebepten kaleme sarılıp bunları yazmıştım... Aynı hisleri tekrar yaşıyorum her paylaşımınızda ..
Mutluluğumu paylaşmak için kıymetli bir hocama umreye gideceğimin haberini vermiştim. _"Uçun kuşlar Medine'ye🕊️:)"_ diye cevap vermişti. Ömer Karaoğlu'nun bu ezgisi benim için tâ evvelden farklı anlamlar ifade eden manidar bir ezgiydi. Bir marş edasıyla içimi dalgalandırırken artık hüzünle dinler oldum.. Artık yeniden yazılması gereken bir ezgi benim için🌹
Gökyüzünü izlemek için çıktığım terasta yine kuşlara takıldı gönlüm... _Şu fani dünyada, âlemden ayrı bir yere kanat çırpıp yeniden kafese konulmuşum gibi_ bir hissiyatım var, eminim ki çoğumuzda durum bu...
_İçimizde güneşi doğuran yerde yeniden doğduk, gözyaşı ve istiğfar ile arındırdık elimize aldığımız yüreklerimizi..._ Şimdi yeniden bozbulanık sulardayız.
Kaf dağının arkasındaki zümrüdü anka olmak değil niyazımız, hicaz dağlarının arasında bir garib olmak..
Kanat açmak istiyoruz tekrardan gökyüzüne, bu fani dünyanın keşmekeşi zor geliyor gönüllere...
_Ne kadar yâr dediğimiz varsa, nefes aldığımızı sandığımız diyar varsa hepsinden rücû ettik. Parmaklıkları olmayan bu kafesten gökyüzüne kanat çırpmak istiyoruz Sevdanın ülkesine.._
Sevda artık ne âhu gözlü yâr elinden zebûn ettiren felek..
Sevda artık ne efsunlu yar..
Sevda artık zifiri karanlığın ortasında parlayan ay Mekke...
Sevda artık biâtleştiğimiz Medine...
Şunları yazarken gönül coğrafyamda bulutlar ağırlaştı, bir baktım ki yağmurlar yağdı...
Allah'ım uçur kuşlarını hür oldukları yere...
-
_Pârende' den hür kuşlara..._