Yokluk,aslında bir başka varlık biçimidir.
Sevdiğimiz gittiğinde,geriye kalan boşluk,
onun en kalıcı yüzüdür.
Bir çanta,bir sandalye,bir sessizlik…
Hepsi,görünmeyen bir varlığın kanıtı.
Kaybın acısı,sevginin devam ettiğini gösterir.
Acı,sevginin başka bir kılığıdır.
Sevgi,ölümle bitmez;yalnızca biçim değiştirir.
Artık bir hatıra,bir gölge,bir yankı olur.
Biz,kaybettiklerimizle yaşamaya devam ederiz.
Onlar,yokluklarıyla bizi yeniden şekillendirir.
Her gün,onların yokluğunda varlıklarını yeniden kurarız.
Ve bu yeniden kurma,aslında bizim en derin özgürlüğümüzdür.
Çünkü insan,yalnızca yaşarken değil, kaybederken de anlam bulur.
Yas,bir çöküş değil;bir yeniden doğuşun sessiz hazırlığıdır.
Sevgi,yokluğun içinden bile ışık sızdırır.
Ve biz,o ışığı taşıyanlar oluruz.
Selamun aleyküm arkadaşlar..
Bir arkadaşımın annesi şuan yoğun bakımda makineye bağlı ve yaşam mücadelesi veriyor.. Adı DİLŞAH..
Allah rızası için şifası için Yasini Şerif, varsa hatim veya cüz okuyup dağıtır mısınız rica etsem..🤲🤲
Prof. Dr. Mete Tunçay hocamın vefat haberini çok üzülerek öğrendim. Kendisinden ilk defa İstanbul Bilgi Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde ikinci sınıftayken "Siyasi Düşünce Tarihi"