Sessizlik o denli güçlü ki,insanın yüreğini basbayağı sıkıştırıyor;oysa düşünceler boşlukta sonsuz bir akıl içinde ve ben tıpkı bizim köy gibi usulca toprağa yapışmış sayısız köy görüyorum. Hareketsizlik.Sessizlik.
Her şey beni kendine çekiyordu;ama ben arada kalmıştım,bunların hiçbirine yetişemiyor,görünmez,güçlü bir elin görünmez kırbacının darbeleriyle”ara yerde”dönüp duruyordum.
Hayat bana baştan sona saçma geliyordu..ve ölümüne sıkıcı. İnsanların yalnızca sözde acıyıcı ve sevgi dolu olduklarını görüyordum;gerçekteyse-belki kendileri bile bunun farkında değillerdi,ama-hayatın genel akışına teslim olmuşlardı.