Çevreme,tüm dünyaya tepeden baktığım şu anda,üzerinde durduğumu sandığım tepe önemini yetiriyor,alçalıyor. Burdayım. Senin ayaklarını bastığın yerdeyim sevgilim!
Bana çok uzun gelen bir ömrü kendim için yaşadığımı sanıyordum. Şimdi bana öyle geliyor ki, bu kadar sıkıntıyı bir başkası için katlanmıştım. Sıkıntılarımdan bu yüzden görkemli görüntüler doğmuş.
Sanki bütün insanlık kocaman yapılara doluşmuş,katlar arasına ine çıka,odalar arasında gide gele uzun,süresiz bir can çekişmeyi andıran sıkıcı yaşamını sürdürüyor,yaşadığını sanıyor,ceset oluşuna aldırmıyordu.
Gerçek duyarlığını nerdeyse insandan uzak,öfkeli,yorgun,kendi gerçek kendi gerçek hücresi sandığı bir karanlığa gizlemişti. Onu orda unutmaya yeğlemişti.