İnsanlarla en içten biçimde arkadaş oluyor ve bunun gerçekten ömür boyu süreceğine inanıyor ve günün birinde bu her şeyden çok taktir ettiğimiz,hayranlık duyduğumuz,hatta sevdiğimiz insanlar tarafından hayal kırıklığına uğratılıyor ve onlardan tiksiniyoruz ve onlardan ve onlardan nefret ediyoruz..
İnsanlara o kadar içten birlikte oluyoruz ki,bunun yaşam boyu sürecek bir bağ olduğunu sanıyoruz ve onlar birden bir anda gözden ve gönülden uzaklaşıyorlar, gerçek bu
Onunla daha fazla konuşmanın bir anlamı olmayacaktı,dedim kendime berjer koltukta. Bitmiş olduğunu düşünmüştüm. Ama daha bir çok yıl yaşadı,beni şimdi en çok şaşırtan buydu.