Cenaze törenleri uzaklaştırmayı, yabancılaştırmayı, ölen kişiyi yolculuğuna, yas tutanları da onun yokluğuna hazırlamayı amaçlıyormuş gibi görünüyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Babam öldü ve babam ölüyor tümüyle farklı iki cümle. İlki
bir olgu, bir sonuçtur, ikincisi bir roman.
Sosyalizmin çocukları -yerlerini bilmeleri gereken can sıkıcı veletler- fazla seremoniye girmeden sevilirdi.
Şu anda yapılacak onca şey varken insan nasıl ölür?
Deli ya da bir suçlu olduğunuzu söylediklerinde ya da kısacası etrafınızdaki insanların ilgisi bir anda üzerinizde yoğunlaşmaya başladığında, bilinki artık çıkışı olmayan bir kısır döngünün içine düşmüşsünüz demektir.
