Umutların öldüğüne iyice inandığın bir anda insanlık, binbir yönden açan bir ışık-umut çiçeğiyle birden aydınlanıverir ...
Şehir insanla dolu,karınca gibi kaynaşıyorlar, o karınca gibi kaynaşanlar ... "
Saklanmışlar kendi içlerine, burunlarının ucunu görmüyorlar.Saklanmışlar, yumulmuşlar kendi karanlıklarına.
Hayri mi, o da kızlara bayılır, kızlara bayılmayan erkek olur mu, ona anası tembihlemişti ki ... Kızlara hiç bakmasın, kızlar erkeklerin başına beladır.
"Kuşlar gibi uçmasını, balıklar gibi yüzmesini öğrendik ama bu arada çok basit bir sanatı unuttuk: Kardeşçe yaşamayı."
hepimize bir anlam lazımdı. Anlam olmadan yaşanmazdı.
Gereksiz yere acele edince, acele ettiği ölçüde bir şeyleri gözden kaçırmak insanın özelliğidir. Trene binildiğinde çok uzaklara gidilebilir, ama o ölçüde deneyimin artacağını sanmak da yanılgıdır. Yol kenarlarındaki çiçekler, ince dallardaki minik kuşlar kendi ayakları üzerinde yürüyen dürüst gezginlere görünür.
