Yaşadığım şehirdeki son hafta sonumu da geçirdim. 4.5 yıla göre çok az kişiyle vedalaşmak istiyorum. Diğer yandan daha yeni tanıştığım birkaç arkadaşla hemen ayrılıyorum gibi oldu, güzel şeylere hep böyle oluyor zaten. Onca insan içinde birbirimizi bulmak hem çok kolay bir o kadar da zor. Konudan bağımsız Japonların kadersel olarak ayrılmayan insanların görünmez bir kırmızı iple birbirine bağlı olduğu teorisine inanıyorum galiba, bir şekilde buluyorlar birbirlerini. Ama zorlayınca olmuyor, olacaksa da o şekilde olmasın. Tam bir Japon gibi hediyelik hazırlayıp süsledim, etamin işlemek bana iyi geliyor. Kiril alfabesini baştan sona öğrenmedim henüz, Go oyununu da ihmal ettim, izlenecek ve okunacak listemde zilyon tane madde var. Asıl zenginlik ve statü çok çalışıp çok kazanmak değil dostlar, az çalışıp yettiği kadar kazanmak bence. Bugün arkadaşım "İçinde biriktirdiğin şeyleri paylaşmazsan sıkışıp çürür." dedi, çok haklı. Giderayak balkonuma yine kuşlar yuva yapmış, cidden yeto fkgkgk Chia tohumu ödem sorunumu çözdü sanki. Herkes mutabık artık, biz voleybol ülkesiyiz :) Bu hafta çok yoğunum, bugünlük monolog yeter, iyi geceler sevgili okur :)
Bir kış günü çöllerde nilüferler açarsa
Denizde kuşlar yüzer , gökte balık uçarsa
Menekşelerin boyu sarmaşığı aşarsa
Belki o zaman seni sevmekten vaz geçerim .
Kutuplarda topraklar susuz kalır çatlarsa
Okyanuslar kurur da sahra’yı sel basarsa
Güneş batıdan doğar doğudan da batarsa
Belki o zaman seni sevmekten vazgeçerim .
