Tutunamayanlar’ı ikinci kez bitirdim. İlk okuyuşumun üzerinden yıllar geçti. O zamanlar yirmili yaşlarımın başındaydım. Şimdi ise otuz yaşıma yaklaşırken tekrar okudum. Ve dürüst olmak gerekirse aynı kitabı okumadım. Çünkü kitabın kendisi aynı kalsa da onu okuyan kişi aynı değildi.
İlk okuduğumda zorlanmıştım. Karmaşık gelmişti. Uzun cümleler, bitmek bilmeyen düşünceler, kimin konuştuğu belli olmayan bölümler… Daha çok kitabın yapısıyla uğraşmıştım. Bu kez yapıya değil insanlara takıldım. Daha doğrusu Selim’e.
Selim Işık hakkında ne hissettiğimi hâlâ tam olarak açıklayamıyorum. Çünkü bir noktada onu anladım, bir noktada ona kızdım. Bazen ona sarılmak istedim, bazen de omuzlarından tutup sarsmak. Ağzının üstüne bir tane çarpıp ne yapıyorsun sen diye bağırmak. Bazı bölümlerde onun acısını hissettim, bazı bölümlerde kendine ve çevresindekilere yaptığı haksızlıklara öfkelendim. Kabul ediyorum birazcık toksik bir karakter selim.
Ama onu bu kadar gerçek yapan şey de bu bence. Çünkü Selim sadece anlaşılmamış bir insan değil. Aynı zamanda anlaşılmayı zorlaştıran biri. Sadece toplumun dışına itilmiş biri değil; bazen kendi kendini de dışarıda bırakan biri. İnsanları eleştiriyor ama kendisine de hiç merhamet göstermiyor. Kendine karşı öylesine acımasız ki bir süre sonra insan onun bu haline üzülmekle kızmak arasında gidip geliyor. Üzülsem mi kızsam mı şaşırdım.
Kitap boyunca birçok kez Haklısın Selim dedim.Bir o kadar da Ama bunu kendine sen yapıyorsun. Hakediyorsun dedim.
Belki de bu yüzden sadece Selim’i sevdim demek doğru olmaz. Onu sevmek bir yana daha çok hissettim. Sanki gerçek hayatımda var olan bir tanıdığım bir arkadaşım gibiydi. O yüzden Selim’i kaybetmenin hüznü bu kadar ağır çöktü üstüme..
Romanın merkezinde Selim var gibi görünse de aslında benim için kitabın asıl
Elzem : Leyla Gecesi 🩷1000Kitap
Selam canlarım
Ben geldim ve sizlere yine ve yeniden o kadar güzel bir bebek getirdim kiiii Canım Hümeyra’mın kaleminden Elzem: Leyla Gecesi ile geldim ve resmen bayıldım
Hemen kısacık konusundan bahsedeyim
Leyla Kırşan ablasının vefatından sonra annesini yalnız bırakmamak için öğretmenliğine ara verip tamamen ona destek olan genç bir kızdır. Annesine adeta bir kol kanat geren Leyla, kendi hayatını geri plana atmıştır. Bir gün annesinin evlilik konusunu açmasıyla hayatı değişir. Annesinin kendisine evlenmesi için söylediği kişi ise mahallede yıllar önce yaşadığı bir ilişkiden sonra kimseyi hayatına almayan Akın Demirdağ’dır
Leyla başta bu fikre tamamen karşı çıkar. Böyle bir şeyin olamayacağını düşünür. Ancak arkadaşının evine gittiği bir gün yaşanan tesadüfi karşılaşma her şeyi sarsar Akın’la ilk kez yüz yüze gelir ve düşünceleri yavaş yavaş değişmeye başlar Daha sonra Akın’ın da onunla görüşmek istediğini öğrenmesiyle birlikte bu görücü usulü evlilik sürecine adım atarlar Ama Leyla’nın bilmediği çok büyük bir gerçek vardır Akın zaten yıllardır Leyla’yı sevmektedir
Öncelikle hemen canııım Hümeyra’mın kaleminden başlayayım Ama nasıl başlayayım gerçekten o kadar muazzam bir kalemi var ki şu an resmen Hümeyra evrenindeyim Kitaplarıyla yatıp onlarla kalkıyorum Gerçekten bu kitap için çok güzel demek bile hafif kalır. Diğer kitaplarının yeri bende ayrı ama bu kitapta sanki çıta iyice arşa çıkmış Daha da aşağı inmesi imkânsız gibi hissediyorum Kalemi zaten muazzam ama tüm bunların yanında o gelişimi de o kadar güzel hissediliyor ki karakterleri işleyişi, olayların akışı, duyguların verilme şekli resmen okurken evet bu Hümeyra dedirtiyor Ben bu kadının kalemine aşığım gerçekten Kitabın büyüsünden çıkamıyorum. O atmosfer, o akıcılık, o duygular hepsi bir
Benden düşünceler ◉‿◉1000Kitap
Kitap ben hasta bir adamım... kötü bir adamım diye başlıyor.Düşüceleri tarafından esir alınmış hayatta ne birini ne kendini sevmiş sadece onaylanma ihtiyacı güden. Yakınlaşmak isteyen ama yakınlaştığını anladığında kendinden uzaklaştıran bir karakter. Kısacası kaygılı kaçıngan bağlanan bir tip diyebiliriz bence. Kitabın ilk kısmında zaten kendisinin karakter analizini yapmış yani kendisinin farkında olan ama değişime açık olmayan kendini aşağılayan hatta çok fazla düşünen kendisini düşüncelerinin esiri haline getirmiş kendisini hayal dünyasının baş kahramanı ilan etmiş hatta yaşadığı bunca zorluğu atlatabilmesini hayal dünyasında bir kahraman olabilmesine bağlıyor.Basit bir olayı kafasında bambaşka bir olay örgüsüne bağlıyor. Lizayla karşılaşma kısmında karakterin içsel karanlığının dile vuruşunu okuyoruz. Lizaya hayat dersi vermeye çalıştığı kısımda sinirimden çatladım. Hani sen kimsinde bu akılları veriyorsun gibi karaktere bütün öfkemi kustum. Ben karakterin sevdirilmesini güden bir kitap olduğunu düşünmüyorum hatta bence bir insanın bütünüyle düşüncelerine yer vermek karakteri çıplak gözle görülür halde sunmak her yazarın yapabileceği bir şey olduğunu düşünmüyorum. Çünkü bir karakteri kendine yakın hissedememek kitabın okunurluğunu düşüren bir şeydir. Ama Dostoyevski bu kadar nefretlik bir karakteri okuttu. Hepimiz düşüncelerimizi bu kadar net ve açık okunabilir sunsak kaçımız seviliriz onu da bilemem.
Küstüm oynamıyorum.
10 günde okudum bu kitabi gerçekten okurken çoook zorlandım. Akmıyor, gitmiyor, bitmiyor. Son 4 sayfasını okurken bile bana zulüm geldi. İnanılmaz övgü almış okuyucuların çoğu çoook beğenmiş kendimi çok zorladım okumak için, yargıladım yanlış zaman mı diye kızdım. Bilmiyorum biraz zaman geçtikten sonra tekrar okumayı deneceğim. Herkes her şey beğenilmek zorunda değil nasılsa di mi?
GÖZYAŞI.GÖZYAŞI.GÖZYAŞI.
Küstüm işte böyle son mu olur.... Reddediyorum son 30 sayfayı kendi sonumu yazacağım. Kitapta çok empati yaptığım yer oldu bu yüzden biraz da içsellesti sanırım. AMA BENİ İLGİLENDİRMİYOR DEĞİŞTİRİLMESİNİ TALEP EDİYORUM.
𝙶𝚞̈𝚕 𝙶𝚞̈𝚣𝚎𝚕𝚒 2
Herkese Merhabalar...
Sizlere severek okuduğum serinin devam kitabı ile geldim.
Eee sevince devamı da elimde olunca hemen peş peşe okudum.
Zaten onları okuyup sevmemek elde değil.
Öyle de güzel, eğlenceli ve hızlı okunan bir kurgusu var ki bu da harika oluyor.
Aile bağları, aşk, arkadaşlık, vefa, sevgi, saygı her şeyden var yazar da öyle güzel işleyince değmeyin okuma keyfine.
Bir de sevdiğim şeyler arasında hani karakterlerin mutlu olduğunu daha çok görelim deriz de serinin son yirmi otuz sayfasına sığdırılır ya bu kitapta öyle değil.
Baştan sona onların nasıl dünya evine girdiğini, nasıl mutlu olduklarını heyecan içinde okuyoruz.
Gayet de güzel olmuş heyecanı da hiç kaçmıyor.
Çünkü yazar bunu ustalıkla aralara olaylar, karakterler arası gelişmeler ile doldurmuş.
Her karakteri ayrı ayrı sevdirmiş.(bazıları hariç)
Narin ve Ferman'ı daha çok okuduğum için mutluyum.
Seriye mutlu veda ettim.
Yani okuyucuyu doyuran bir seri yoruma geçmeden önce okuyun pişman olmazsınız diyorum.
Aaa bir de unutmadan yetişkin okurlar için olduğunu da hemen ilave edeyim.
Narin ve Ferman Hancıoğlu
Birinci kitap tam yerinde bitmişti.
Narin ve Ferman birbirine daha da yakınlaşıp, evlilik kararı alıp aileye söylerlerken diğer yandan Çamlıhemşin de işler karışır.
Bir grup turist Adana Çukurova da olanları onlara anlatınca Emine ve Mine kardeşler (anne ve teyzesi) soluğu Adana da alır.
Eee tabi bunun altında başka iş vardır.
Ama onların gelmesi işleri bir nebze de olsa hızlandırır.
Kızının nasıl sevdiğini gören Emine, alıp gideceğim diye geldiği yerden kızını gelin eder.
Ferman öyle mert bir delikanlı ki sevdiği baba evinden telli duvaklı çıksın ister ve Gültepe ve Hancıoğlu aileleri soluğu Rize de alır.
Çalsın davullar zurnalar...
Tabi tek olan düğün onların da olmayacaktır
