Sevgi Aras
@kutuphanembenim
Yeni insanlar değil iyi kitaplar tanımak istiyorum….
Şu anda okuduğu kitaplar
“Hangi ayna kendimizi gösterecektir bize? Sürekli bir yürüyüş içinde gibiyiz,bir lunaparkın eciş bücüş görüntü veren aynaları gibi.
Reklam
Babam bir bahçıvandı. Şimdi bir bahçe…
Bahçıvan ve Ölüm
Kitabı kapattığımda içimde kalan duygu ölüm korkusu değil, eksiklik hissiydi.
Bazı kitaplar bir hikâye anlatır; bazılarıysa insanın kendi içine tuttuğu aynaya dönüşür. Bu kitapta sık sık babasız büyümenin bıraktığı boşlukla karşılaştım. Sorulamayan sorular, paylaşılamayan anılar, birlikte yaşanamayan yıllar…
Yazarın anlattığı yas, yalnızca kaybedilen bir insanın ardından duyulan özlem değildi. Aynı zamanda yaşanamamış bir geleceğin, kurulamamış bir ilişkinin ve içimizde hep eksik kalan bir yerin hüznüydü.
“Ölüm sensiz olgunlaşan bir kiraz ağacıdır.”
Belki de bu yüzden bu cümle içime yerleşti. Hayat devam ediyor, mevsimler geçiyor, ağaçlar meyve veriyor… Ama bazı eksiklikler bizimle birlikte büyümeye devam ediyor.
Bu kitabı bir roman olarak değil, bir vedanın ve bir baba özleminin uzun mektubu gibi okudum.
“Yeşil çayırların üzerine ince bir bahar yağmuru yağıyor… Eğer istersem, bellerine kadar otlara dalmış dedemi ve babamı aşağı doğru inerken görebilirim.”
Bu satırları okurken kendimi Sivas’ta, babamın topraklarında buldum. :(
Ölmekte olanların hüznü böyle olmalı. Sadece geçmişle değil, gelecekle, hatta en çok gelecekle beslenen bir hüzün…
Durmadan ortaya çıkan tüm anılarla ne yapacağımı bilmiyorum; geçmişle ne yapacağımı bilmiyorum, gelecekteki günlerle ne yapacağımı da.
İleride ortaya çıkacak tüm sorularla ne yapacağımı bilmiyorum.
Ona sormadığım ve içimde kalan anlatılmamış hikâyelerle ne yapacağımı bilmiyorum.
Reklam