#okudumbittiEdebiyat
Bazen en çok dışlanan insanlar, en güzel hikâyeleri içinde taşır.
Bazı kitaplar bittiğinde yalnızca hikâyesi değil, bıraktığı his de uzun süre sizinle kalır. 
Kya'nın Şarkı Söylediği Yer benim için tam olarak böyle bir kitap.
Kya'nın çocuk yaşta terk edilmesiyle başlayan yolculuğu, aslında yalnızlığın insanı nasıl hem yaralayıp hem de güçlendirebildiğinin hikâyesidir. İnsanlardan sevgi göremediğinde doğaya sığınması, bataklığı, evi, kuşları ve deniz kabuklarını ise ailesi gibi görmesi insanın kalbine dokunmakta. Sayfalar ilerledikçe Kya'nın yalnızlığına üzülmekte, küçük mutluluklarına ise sanki bir arkadaşın adına sevinir gibi sevinmektesiniz.
Bu kitap yalnızca bir gizem ya da cinayet romanı değil; aidiyet, önyargı, sevgi, kayıp ve hayatta kalma üzerine yazılmış çok güçlü bir yaşam öyküsüdür. Doğa betimlemeleri öylesine etkileyicidir ki, kendinizi bataklığın sessizliğinde yürürken bulabilmektesiniz. Her sayfa biraz hüzün, biraz umut taşımakta.
Uzun zamandır beni böyle sarsan, böylesine içime dokunan, beni içli içli ağlatan bir kitap okumamıştım. Kya'nın hikâyesi bana, en büyük yalnızlıkların bile insanın içindeki yaşam sevgisini tamamen söndüremeyeceğini hatırlattı. Bazı karakterler unutulur, ama Kya uzun süre aklımda kalacak...
Kya'nın Şarkı Söylediği Yer benim için tam olarak böyle bir kitap.
Kya'nın çocuk yaşta terk edilmesiyle başlayan yolculuğu, aslında yalnızlığın insanı nasıl hem yaralayıp hem de güçlendirebildiğinin hikâyesidir. İnsanlardan sevgi göremediğinde doğaya sığınması, bataklığı, evi, kuşları ve deniz kabuklarını ise ailesi gibi görmesi insanın kalbine dokunmakta. Sayfalar ilerledikçe Kya'nın yalnızlığına üzülmekte, küçük mutluluklarına ise sanki bir arkadaşın adına sevinir gibi sevinmektesiniz.
Bu kitap yalnızca bir gizem ya da cinayet romanı değil; aidiyet, önyargı, sevgi, kayıp ve hayatta kalma üzerine yazılmış çok güçlü bir yaşam öyküsüdür. Doğa betimlemeleri öylesine etkileyicidir ki, kendinizi bataklığın sessizliğinde yürürken bulabilmektesiniz. Her sayfa biraz hüzün, biraz umut taşımakta.
Uzun zamandır beni böyle sarsan, böylesine içime dokunan, beni içli içli ağlatan bir kitap okumamıştım. Kya'nın hikâyesi bana, en büyük yalnızlıkların bile insanın içindeki yaşam sevgisini tamamen söndüremeyeceğini hatırlattı. Bazı karakterler unutulur, ama Kya uzun süre aklımda kalacak...
İki gecedir sabahın ilk ışıklarına kadar okuyorum. Çünkü kitabı ne zaman bıraksam aklım Kya’da kalıyor.. Gözyaşlarımı durduramadım bi ara.. Onun o yalnızlığını, çaresizliğini iliklerime kadar hissettim. Herkes terketti onu ailesi abisi ve tabi ki sevdiği.. Bi yanım Tateyi affet onunla ol artık yalnız olma derken bi yanım da affetme o senin en büyük yaranı bilerek aynı yarayı açtı sen de dedim.. Çok etkileyici çok güzel bir kitaptı, küçücük bir kızın bataklığın ortasında yapayalnız verdiği yaşam mücadelesi beni etkiledi. Bu kitabı bana yakın arkadaşım önerdi şimdi ben de gözüm kapalı herkese önereceğim..
Hoşçakal Kya.. Hoşçakal Bataklık kızı..
Reklam
Kya’nın Şarkı Söylediği Yer / Delia Owens
Bazı kitaplar bittiğinde hikâyesi akılda kalır, bazılarıysa geride kalıcı bir duygu ve düşünsel iz bırakır. Kya’nın Şarkı Söylediği Yer, benim için ikinci kategoriye giren; yalnızca anlatısıyla değil, ele aldığı temalarla da uzun süre zihnimde yer edeceğini düşündüğüm romanlardan biri oldu.
Kya, Kuzey Karolina kıyılarındaki bataklık arazisinde yaşayan küçük bir kız çocuğu. Şiddetin ve yoksulluğun hüküm sürdüğü evinde önce annesi, ardından kardeşleri ve sonunda babası tarafından terk ediliyor. Henüz altı yaşındayken, toplumdan uzak bir kulübede tek başına hayatta kalmaya çalışıyor. Romanın merkezinde aslında bu mücadele yer alıyor: Bir çocuğun yalnızlığa, açlığa ve toplumsal dışlanmaya rağmen yaşamını sürdürme çabası.
Kitabı okurken dikkatimi en çok çeken unsurlardan biri, kasaba halkının Kya’ya yönelik yaklaşımı oldu. İnsanlar onu tanımadan yargılıyor, anlamaya çalışmadan ötekileştiriyor ve yıllar boyunca ona “Bataklık Kızı” etiketi yapıştırıyor. Bu yönüyle roman, toplumsal önyargıların birey üzerindeki etkilerini ve dışlayıcı sosyal mekanizmaların nasıl işlediğini eleştirel bir perspektifle görünür kılıyor.
Mahkeme süreci başladıktan sonra ise kendimi sık sık Bülbülü Öldürmek’i okurken hissettiğim duyguların içinde buldum. Bir bireyin yalnızca farklı olduğu için suçlu olarak konumlandırılması, kasabanın kolektif yargıları, mahkeme atmosferi ve adalet arayışı, iki eser arasında tematik bir yakınlık kurulmasına olanak tanıyor. Nitekim kitabı bitirdikten sonra bu benzerliğin birçok eleştirmen tarafından da vurgulandığını görmek dikkat çekiciydi.
Romanın en güçlü yönlerinden biri de doğa tasvirleri. Yazarın zooloji alanındaki geçmişi anlatının hemen her katmanında hissediliyor. Bataklık, kuşlar, deniz kabukları, gelgitler ve ekosistem yalnızca dekoratif unsurlar
Kya vahşi doğada büyüdü
“Kya’nın Şarkı Söylediği Yer” bana en çok şunu hissettirdi:
Bir insan ne kadar büyürse büyüsün, içindeki terk edilmiş çocuk hep bir köşede bekliyor…
Kya sürekli terk ediliyor.
Önce ailesi gidiyor, sonra güvendiği insanlar…
Sevilmek isterken kandırılıyor, anlaşılmak isterken yalnız bırakılıyor.
Ama o yine de yaşamayı öğreniyor.
Kimsesizliğin ortasında doğaya tutunuyor.
Martılar, bataklık, rüzgâr ve kuş sesleri onun evi oluyor.
Çünkü insanlar yaralarken, doğa onu olduğu gibi kabul ediyor…
Bu kitap sadece bir kız çocuğunun hayatta kalma hikâyesi değil;
içindeki küçük çocuğun hâlâ “annem geri gelir mi?” diye bekleyişinin hikâyesi…
Kya büyüyor…
Ama içinde annesinin ayak seslerini unutmayan o küçük kız hiç büyümüyor.
Bu romana kalbimi bıraktım. Küçücük bir çocuğun annesi sonra da kardeşleri tarafından terk edilmesi her anneyi etkiler. Baba şiddeti ile başlıyor roman, Kya hep kendi başına yaşam mücadelesi veriyor. Yalnızlığı çok küçük yaşta öğreniyor, hayatı boyunca da bununla mücadele ediyor.
Bir yanda dışlanmışlık, bir yanda yalnızlık, çocukluktan kadınlığa geçiş, yaşamın her evresini anlatıyor roman.
Çok güzel, tavsiye ederim.
Bu kitap hakkında ne yazsam hep biraz eksik kalacak.. Ben çok az kitabı böyle bağrıma basarak okudum. İlk başlarda çok sarmayacak gibime gelmişti, “biter mi ya bu “ demiştim ilk başladığımda ve çok az az okuyordum. Sonra bitmesin istedim, bu kitap biterse boşluğa düşeceğimi anladım.. Kya bataklık kızım, her cümleyi seninle gurur duyarak ve Tate’e, Zıpzıp’a , Mabel’e hayran olarak okudum. Kitap , karakterler çok iyi işlenmişti. Her “15 dakika okuyup bırakıcam” dediğimde 1 saat geçmiş olarak buluyordum kendimi ve asla 1 saat gibi gelmiyordu.
Çook çok üzgünüm bu kitabı okumuş olduğum için. Çünkü bir daha ne zaman böyle bir bağ ile okuyacağım bir kitap daha bulurum bilmiyorum..
Serenad, Kardeşimin hikayesi, Nietzche Ağladığında , Leyla’nın evi ve Kya’nın şarkı söylediği yer benim için hep enlerde kalacak.
Reklam
Reklam