bookismylife
@laheee
𝓐𝓭𝓾
Ağzımdan bilinçsizce çıkan ilk sözler,“Eve gitmek istiyorum,”mırıltılarıymış.Evimin tam olarak neresi olduğunu ben de bilmiyorum ama böyle söyledikten sonra hüngür hüngür ağlamışım.
Reklam
Peki güvenmek bir suç muydu?
Ona göre ben hala, ölmeyi bile becermemiş utanmaz, aptal bir hayaletten, “yaşayan bir cesetten” başka bir şey değildim.
Ve böylece ertesi güne başlarız tekrar.
Geçmişin aynı, yerleşik kurallarıyla.
Büyük, şiddetli neşelerden kaçabilseydik
Büyük acılardan da kaçabilirdik.
Ben Tanrı’dan bile korkardım. Tanrı’nın sevgisine değil, gazabına inanırdım. İnanç. Bu yalnızca Tanrı’nın kırbacını yemek üzere mahkemeye çıkıyormuşum gibi bir histi. Cehennemin varlığına inansam da cennet benim için yoktu.
Reklam